“We hebben samen een uniek verhaal” – Waarom Mathieu van der Poel de Roodhoofts nooit heeft verlaten

In een tijdperk waarin toprenners routinematig van ploeg wisselen voor marginale winst, betere contracten of nieuwe prikkels, is Mathieu van der Poel een bijna volledige uitzondering. Waar het moderne peloton draait om beweging, wordt zijn loopbaan gekenmerkt door continuïteit.

Van zijn tienerjaren tot zijn status als een van de meest dominante klassiekerspecialisten van zijn generatie is Van der Poel onder de hoede gebleven van de broers Roodhooft. Het is een relatie die begon lang voor WorldTour-status, Monumentzeges of regenboogtruien, en die in stilte zowel renner als ploeg in samenhang heeft gevormd.

“We hebben samen een uniek verhaal,” zei Van der Poel op het YouTube-kanaal van Alpecin-Premier Tech, terugkijkend op een samenwerking die inmiddels meer dan de helft van zijn leven beslaat.

Dat gevoel van uniekheid is niet alleen sentiment. Het is geworteld in tijd, gedeeld risico en wederzijdse groei.

Toen Van der Poel voor het eerst in de structuur van de Roodhoofts stapte, was hij nog tiener en zette hij zijn eerste stappen richting het profbestaan. Philip Roodhooft herinnert die eerste ontmoeting nog helder. “De eerste keer dat Mathieu bij ons was, was hij 15 jaar. Nu is hij 31.”

Die beginjaren draaiden meer om rauw talent dan om verfijning, maar de lijn omhoog was toen al duidelijk. Van der Poel ging snel vooruit en won koersen op een leeftijd waarop de meesten nog leren wat topsport vraagt. Wat volgde was geen eenzijdige opmars, maar een proces dat de ploeg dwong even hard mee te groeien.

Christoph Roodhooft beschreef het moment waarop die realiteit onontkoombaar werd. “Als we deze jongen willen houden, moeten we hem prikkelen, grotere koersen rijden en als ploeg groeien.”

Die keuze bleek bepalend. In plaats van Van der Poel zijn omgeving te laten ontgroeien, pasten de Roodhoofts die omgeving op hem aan. De ploeg verbreedde zijn ambities over disciplines, bouwde een WorldTour-structuur en groeide uit tot een platform dat een van de meest veelzijdige renners van deze sport kan dragen.

Van der Poels loopbaan heeft dat vertrouwen ruimschoots terugbetaald. Hij domineerde het veldrijden door meerdere tijdperken heen, won de grootste eendagskoersen op de weg en pakte wereldtitels in verschillende disciplines. Op elk moment bestond de optie om te vertrekken.

Toch bleef hij. “De reden dat ik hier al zo lang ben, is omdat ik me thuis voel,” legde Van der Poel uit. “Het voelt meer als familie dan als werk.”

Dat verschil is wezenlijk. Dit is geen loyaliteit uit stilstand of veiligheid. Van der Poels programma evolueerde voortdurend, van veldrijdgerichte seizoenen naar zorgvuldig opgebouwde wegcampagnes rond Monuments en wereldkampioenschappen. De stabiliteit van zijn omgeving maakte groei zonder wrijving mogelijk.

Belangrijk is dat de relatie standhield in succes, maar ook in tegenslag en herijking. “We hebben samen veel successen maar ook teleurstellingen meegemaakt,” zei hij. “Ik denk dat we elkaar altijd gesteund hebben.”

Terwijl Alpecin-Premier Tech uitgroeide tot een WorldTour-macht, kantelde de dynamiek tussen renner en ploeg. Wat begon als een kleinschalig project rond een uitzonderlijk talent, is nu een gevestigde structuur met meerdere kopmannen, maar Van der Poel blijft het bepalende gezicht.

In een peloton dat steeds meer wordt gevormd door kortlopende contracten en constante beweging, vertelt zijn carrière een ander verhaal. Niet van stilstand, maar van gedeelde ambitie. Niet van geremd worden, maar van begrepen worden.

Daarom is het zo dat, zelfs nu zijn erelijst kan wedijveren met de grootste klassiekerspecialisten van de moderne tijd, Van der Poels meest ongewone prestatie misschien wel die is die op geen enkele uitslagenlijst staat. Hij vertrok nooit.