Wat onderscheidt Pogacar, Vingegaard, Evenepoel en Roglic, volgens een renner die met alle vier ploeggenoot was: “Ze slagen er nog altijd in volkomen normale mannen te blijven”

Als je binnen dezelfde structuren hebt gekoerst als Jonas Vingegaard, Tadej Pogacar, Primoz Roglic en Remco Evenepoel, weegt je mening anders. Finn Fisher-Black is geen buitenstaander met een mening. Hij leefde binnen drie van de machtigste systemen in het wielrennen: eerst in de Visma-omgeving, daarna bij UAE Team Emirates, en nu bij Red Bull - BORA - hansgrohe.

Daarom komt zijn beschrijving van de dominante figuren in de sport anders binnen.

“Wat ze alle drie gemeen hebben, is dat ze voortdurend onder enorme druk staan,” zei Fisher-Black in een interview met Siol. “Ondanks de gigantische verwachtingen op hun niveau blijven het volledig normale gasten.”

Voor een renner die die druk van binnenuit heeft gevoeld, springt juist die normaliteit eruit. “Ze zijn relaxed, benaderbaar en bouwen gemakkelijk relaties binnen de ploeg. Dat zie ik als een ongelooflijke kwaliteit, en ik weet niet zeker of ik dat zelf zou hebben als ik op hun niveau stond.”

Fisher-Black’s loopbaan verklaart waarom zijn stem hier telt. Hij doorliep in 2020 en de eerste helft van 2021 het Jumbo-Visma opleidingsprogramma, in dezelfde omgeving die Jonas Vingegaard vormde tot Tour de France-winnaar.

Midden 2021 stapte hij over naar de WorldTour-ploeg van UAE Team Emirates, waar hij drie volledige seizoenen naast Tadej Pogacar koerste en van binnenuit zag hoe het is om in de sterkste ploeg van het peloton te leven.

Vanaf 2025 maakt hij deel uit van het project Red Bull - BORA - hansgrohe, in dezelfde kleuren als Primoz Roglic en, vanaf 2026, ook Remco Evenepoel. Heel weinig renners van zijn generatie kunnen oprecht zeggen dat ze met alle vier ploeggenoten zijn geweest.

Daarom gaat zijn kernobservatie niet over watts, tactiek of fysiologie, maar over hoe de grootste renners van de sport zich gedragen onder constante verwachting.

De weg van Fisher-Black naar die wereld was niet zonder hobbels. Als tiener verliet hij Nieuw-Zeeland om in Europa een profcarrière na te jagen. “Ineens zat ik 20.000 kilometer van huis, in een land waar ik niemand kende en de taal niet sprak,” zei hij. “Het begin was echt moeilijk.”

Die vroege schok bepaalt hoe hij de sport nu ziet. Hij klinkt niet als iemand die iets vanzelfsprekend vindt. “Als je dromen hebt en weet waarom je het doet, wordt alles makkelijker,” zei hij. “Daarom ben ik er nog steeds en ben ik dankbaar dat ik vandaag zo kan leven.”

Lange tijd, geeft Fisher-Black toe, wist hij niet precies wat voor type renner hij moest zijn. “In het verleden wist ik niet echt welk type renner ik was,” zei hij.

Gaandeweg, zeker in zijn jaren bij UAE en nu bij Red Bull - BORA - hansgrohe, werd dat duidelijker. Hij probeert geen pure klimmer of allround supersterren te kopiëren. “Mijn talent is vrij specifiek, dus ik moet koersen kiezen die mij het beste liggen,” zei hij.

Dat profiel liet hij al zien met sterke prestaties in hitte en op selectieve aankomsten, waaronder ritzeges in de Tour Down Under en de UAE Tour. “Ik heb geen moeite met de hitte,” zei hij. “Sommige van mijn beste resultaten kwamen in extreme omstandigheden.”

Vooruitkijkend zijn zijn ambities helder maar afgewogen. “Een van mijn doelen is de selectie halen voor de Tour de France,” zei hij.

Tegelijk weet hij dat niet elke Grote Ronde bij zijn profiel past. “Ik rijd de Giro zeker niet, want die past niet in mijn programma,” zei hij.

Die helderheid in zijn zelfbeeld weerspiegelt hoe hij naar de grootste sterren kijkt: zonder mythologisering, zonder overdrijving, gewoon mensen die op een extreem niveau presteren onder constante druk en hun eigen manier vinden om daarmee te leven.