“Waarom rijdt hij met hem mee?”: Sean Kelly gefrustreerd dat tegenstander van Van der Poel Omloop-zege op een presenteerblaadje gaf

Na de chaos en de uiteindelijke sprintzege van Soren Waerenskjold in de Omloop Het Nieuwsblad vorig jaar, lag het decor voor de editie van 2026 heel anders. De aanwezigheid van Mathieu van der Poel aan de start van de 81e editie was een duidelijk signaal: wie wil winnen, moet deze man kloppen. En een massasprint? Met Van der Poel aan het vertrek was die herhaling vrijwel uitgesloten.

Terwijl elke renner zonder Alpecin - Premier Tech-trui zaterdagochtend vreesde voor het moment waarop Van der Poel zijn volle macht zou ontketenen, voelde Sean Kelly, drievoudig podiumklant in de jaren tachtig, al lichte desinteresse opkomen… alsof de koers al beslist was vóór het begin.

“Toen hij donderdag aankondigde dat hij zou rijden, kon ik een lichte teleurstelling niet onderdrukken, net als ongetwijfeld veel renners,” schreef de Ierse wielerlegende in zijn Cyclingnews-column.

De traditioneel chaotische, open koers werd zo al snel een wachtspel op het onvermijdelijke moment dat Van der Poel de boel zou laten ontploffen. Natuurlijk bestond de kleine kans dat de Nederlander, amper een maand na zijn wereldtitel veldrijden, nog niet op topniveau was. Maar die hoop vervloog snel toen Van der Poel zonder aarzelen triomfeerde. “Uiteindelijk liet hij het er zo, zó eenvoudig uitzien,” noteerde Kelly.

Kelly spaart zijn lof voor de Nederlander niet, al geeft hij toe dat hij een beetje “verveeld” raakt door de dominantie van Van der Poel (en Tadej Pogacar), die zelden naast de zege grijpen. “Vergis je niet, Van der Poel blijft indrukwekkend om naar te kijken. Hij is fenomenaal, niet alleen fysiek maar ook technisch,” legt de negenvoudige Monumentenwinnaar uit.

Die technische finesse bleek in het beslissende koersmoment. Toen Rick Pluimers, rijdend op kop van het peloton, ten val kwam op de Molenberg, ontweek Van der Poel zijn landgenoot in een fractie van een seconde. Zo kon hij meteen mee op de counter van Florian Vermeersch, een demarrage die later de winnende zou blijken.

“Hij bewoog gewoon rustig, zette een voetje neer, ontweek het nipt en vertrok weer,” beschrijft Kelly het incident. Volgens de Ier is dit het ultieme bewijs van Van der Poels superieure stuurmanskunst. “Het vermogen om zó koel te blijven is een enorme prestatie.”

Hoewel snel duidelijk werd dat de groep rond Van der Poel de zege onder drie sterksten zou verdelen, waren zowel Florian Vermeersch als Tim van Dijke niet kansloos om de Nederlander te verrassen, zoals Kasper Asgreen deed in de Ronde van Vlaanderen 2021. Van Dijke wachtte geduldig, maar de Belg bleef met Van der Poel ronddraaien, ook al leek dat tactisch onlogisch.

“Ik keek en vroeg me af: ‘Waarom rijdt hij zó hard met hem mee?’ In mijn ogen was hij te gul,” herinnerde Kelly zich. “[De sportdirecteur] kan je via het oortje meegeven: oké, kalm aan, als je overneemt doe dan een heel kort beurtje, laat Mathieu het gros van het werk doen, sla af en toe een beurt over, en kijk of je met hem over de Muur geraakt.”

Twijfel er niet aan dat de UAE-ploegmaat van Tadej Pogacar zaterdag zelf geweldige benen had, maar het leek alsof hij al toegaf toen Van der Poel zijn versnelling op de Molenberg dichtte. Kelly vindt dat zonde: “Als je er mét Van der Poel over de Muur komt, ga je samen de finale in, en dan weet je nooit wat er kan gebeuren.”