Voorbeschouwing Ronde van Oman 2026 – Yates, Kuss, Paret-Peintre, Plapp en Fortunato voeren de strijd om het algemeen klassement aan

Van 7 tot en met 11 februari trekt het peloton naar de Tour of Oman, het vervolg van de Midden-Oosterse kalender, met een rittenkoers vol sprints, explosieve finales en steile bergen. We blikken vooruit op de koers.

Intussen is de Tour of Oman sinds zijn debuut in 2010 uitgegroeid tot een van de meest gerespecteerde vroege-seizoensrittenkoersen buiten Europa. Georganiseerd door (ASO) staat de wedstrijd vaste prik op de UCI-kalender, eerst in de UCI Asia Tour en recent in de UCI ProSeries—een status die ook in 2026 behouden blijft. Het is al jaren een traditionele seizoensopener, gekozen door renners vanwege het warme weer, de variatie in ritprofielen en vroege, serieuze klimtesten.

De erelijst is op zijn minst benijdenswaardig. Fabian Cancellara won de eerste editie in 2010, terwijl Chris Froome de koers twee keer gebruikte en het eindklassement won—onder meer tegen Alberto Contador en Cadel Evans. Vincenzo Nibali zegevierde in 2016 en won later dat jaar de Giro d'Italia. Andere toppers zoals Matteo Jorgenson en Adam Yates schreven in de jaren 2020 de recentste edities op hun naam. In 2025 verdedigde Yates zijn titel met succes, dankzij constante prestaties op de Omani beklimmingen die UAE een topzege bezorgden.

De koers opent met een interessante rit, op maat van de sprinters, maar met meteen een zeer steile klim vlak na de start: bijna 4 kilometer aan 9%. Toch mogen de snelle mannen hun kansen koesteren wanneer het peloton na 171 kilometer bij de Bimmah Sink Hole aankomt.

De tweede rit is het best geschikt voor puncheurs en belooft een interessant duel met de sprinters. Na een vlak begin volgt laat in de rit serieuze hellingmeters, met een klim van 3,7 kilometer aan 8,8% die eindigt op 41 kilometer van de streep.

Daarna wachten twee kortere hellingen: een van 1 kilometer aan 8,5% met nog slechts 14 kilometer te gaan, en de slothelling. De finish ligt in de Yitti Hills, een klim van 1,8 kilometer aan 5,4%, waarbij vooral de eerste helft veel steiler is en renners snel op de limiet jaagt.

Rit 3 biedt een stevig duel tussen puncheurs en klimmers voor de dagzege. Het is, zoals de Spanjaarden zeggen, een ‘unipuerto’-etappe: de hele dag vlak, gevolgd door een aankomst bergop.

De Eastern Mountain is 3,5 kilometer aan 7,6%, lang genoeg voor een constant, maar vooral anaerobe inspanning waar explosiviteit en ruwe wattages het verschil maken. Dit wordt een belangrijke dag voor het klassement, ook al wacht de koninginnenrit nog.

Rit 4 is de traditionele ‘woestijnrun’, pannenkoekvlak, langs zee, zonder hindernissen voor de sprinters. Dat maakt de dag niet per se rustig, want in deze regio spelen wind en temperatuur altijd mee.

De koninginnenrit en opnieuw een ‘unipuerto’-dag. Als de wind niet waait, gaan de renners fris aan de beklimming van Green Mountain beginnen, klaar om enorme vermogens te trappen alsof het een tijdrit is.

De klim telt 5,8 kilometer aan 10%. Hoe hard die cijfers ook zijn, de beklimming wordt nog zwaarder door de open woestijnweg en de extreem brede rijbaan, haast als een snelweg.

Renners staan volledig in de wind en weerstand bieden is even belangrijk als goede benen in deze W/kg-test, temeer omdat er geen grote mensenmassa’s zijn om hen aan te moedigen op de gruwelijke flanken die onderaan al met 14% beginnen.

*** Adam Yates, Sepp Kuss
** Valentin Paret-Peintre, Luke Plapp, Diego Pescador, Lorenzo Fortunato
* Pablo Torres, William Lecerf Junior, Chris Harper, Damien Howson, Bart Lemmen, Rémy Rochas, Einer Rubio, Christian Scaroni, Cristian Rodríguez, Mikkel Honoré, Paul Double, Mauro Schmid

Keuze: Adam Yates