“Veel renners doken roekeloos op elkaar in” – Sam Welsford blikt terug op chaotische, door valpartijen ontsierde finale van Tirreno-Adriatico

Sam Welsford kwam op een haar na de zege in de slotetappe van Tirreno–Adriatico 2026, maar de Australische sprinter moest na een chaotische sprintfinale in San Benedetto del Tronto uiteindelijk genoegen nemen met tweede plaats achter Jonathan Milan.

De laatste kilometers werden op hun kop gezet door een valpartij in de slotbochten, waarbij onder anderen Paul Magnier en Jasper Philipsen tegen de grond gingen. Welsford reed op dat moment dicht langs de hekken en ontsnapte op het nippertje aan de val.

“Veel jongens doken daar die bocht in en sneden elkaar de pas af,” zei Welsford achteraf tegen Cycling Pro Net. “Als er vier renners voor dezelfde meter wegdek gaan, weet je dat dit kan gebeuren.”

De renner van INEOS Grenadiers gaf toe dat het voorin het peloton gevaarlijk dicht langs elkaar ging in de strijd om positie. “Het was echt vlak naast mij, en gelukkig ben ik oké,” voegde hij toe. “Hopelijk is het goed met de jongens die vielen, want zoiets wil je nooit zien op de laatste dag van de koers.”

Nog vóór de crashchaos in de finale was de slotetappe al allerminst eenvoudig voor de rappe mannen.

Op de klim naar Ripatransone ging het tempo in het peloton in het rood toen Mathieu van der Poel doortrok op kop, waardoor veel sprinters moesten knokken om in koers te blijven. “Die klim was zo zwaar,” legde Welsford uit. “Ze reden gewoon bizar hard om de sprinters te lossen.”

Ondanks de intensiteit voelde de Australiër zich verrassend sterk toen de koers onder druk in stukken brak. “Ik voelde me eigenlijk heel goed op de klim, en ik had de jongens om me heen,” zei hij. “Elke keer dat ik omlaag keek, trapte ik meer dan 500 watt, en toch liepen ze niet in.”

De inspanning van zijn ploeggenoten bleek cruciaal om hem in koers te houden toen de etappe terugkeerde naar de vlakke wegen langs de Adriatische kust. “De jongens deden fantastisch werk door me te doseren en me over de klim te loodsen,” aldus Welsford. “Daarna moesten we in de rondes stevig rijden om de breuk te dichten. Ik denk dat Van der Poel dat bijna alleen aan het trekken was, wat het voor ons best lastig maakte.”

Toen het peloton weer samenkwam en de verwachte massasprint er kwam, zat Welsford in de laatste meters uitstekend geplaatst terwijl het peloton langs de boulevard van San Benedetto del Tronto op de finish afstormde.

Maar ondanks het werk van zijn ploeggenoten door de hele etappe was Milan de snelste in de chaotische sprint naar de streep. “Dat was een knotsgekke finale,” blikte Welsford terug. “De jongens hebben vandaag geweldig voor me gereden en ik voelde me erg goed. Ik ben een beetje teleurgesteld met tweede, want je wilt altijd op het hoogste schavot staan.”

Toch stemde het resultaat de Australiër optimistisch voor het vervolg van het voorjaar. “Ik ben blij met het resultaat, maar je wilt altijd meer,” besloot hij.