Tom Pidcock vergooide 'kans van zijn leven' in eindsprint van Milano-Sanremo: “Pogacar had zowel van Van der Poel als van Van Aert verloren”

Tom Pidcock kwam dichter bij Tadej Pogacar dan wie dan ook in Milano-Sanremo. Hij pareerde elke versnelling op de Cipressa en de Poggio, dook naast de wereldkampioen de Via Roma op, en stond toch zonder zege.

Voor de Italiaanse icoon van de noughties en winnaar van Milano-Sanremo 2003, Paolo Bettini, draaide de uitslag om één beslissende keuze, al benadrukte hij eerst hoe sterk beide renners de koers hadden gekleurd.

“Pogacar was weergaloos, daar bestaat geen twijfel over: hij maakte de koers, deed precies wat hij wilde. Hij viel, stond op, en reed iedereen los behalve Pidcock,” zei Bettini in gesprek met Bici.Pro. “Pidcock kreeg de kans van zijn leven. Toen de sprint aanging, koos hij rechts, feitelijk wringend in de trechter tussen Pogacar en de nadar.”

Na bijna 300 kilometer zouden de millimeters beslissen in Sanremo. Bettini’s duiding draait niet om wattages, maar om positie. “Alles verliep reglementair. Pogacar dichtte niet, hij reed niet onregelmatig, hij gaf alleen een signaal door licht naar de dranghekken te leunen,” legde Bettini uit. “Kijk de sprint terug: hij komt eruit, gaat eromheen en passeert links. Uiteindelijk verloor hij maar een paar honderdsten, zo’n dertig centimeter.”

Dat moment, waarop Pidcock zich eerst vastlegde op de smalle rechterkant, is volgens Bettini waar de koers kantelde. “Misschien, als hij de brede zijde van de weg had genomen, waar hij alle ruimte had om zonder aarzeling te sprinten, weet ik niet hoe het was afgelopen. Misschien hadden we het over de fotofinish der fotofinishes.”

De positie van Pogacar kreeg aandacht, maar Bettini is helder. “Ik noem het professionaliteit. Hij deed niets onregelmatigs. Het is normaal dat als er een meter zit tussen mij en de hekken, tien centimeter beweging genoeg is. Soms is een elleboog openen al genoeg om een gaatje te dichten. Dat is koersinzicht.”

In die zin werd de sprint niet beslist door controverse, maar door ervaring en instinct in de laatste meters.

Bettini suggereert zelfs dat de uitkomst heel anders had kunnen zijn als Pidcock eerder voor een andere lijn had gekozen. “Als hij meteen het midden van de weg had genomen, had hij de volle breedte gehad. Dan had Pogacar om te leunen van lijn moeten veranderen. In dat geval, ja, was het onregelmatig geweest.”

Daar wordt Bettini’s bredere conclusie scherper. “Wel, op basis van hoe het met Pidcock ging, en de kleine foutjes die we hebben geanalyseerd, denk ik dat Pogacar de sprint verloren had van zowel Van der Poel als Van Aert.”

Mathieu van der Poel noch Wout van Aert zat in de definitieve selectie op de Via Roma, maar volgens Bettini zouden hun ervaring en keuzes op dat moment vermoedelijk tot een andere uitslag hebben geleid. Het is een stelling die Pidcocks koers optilt en tegelijk de finish fileert.

Ondanks de analyse vindt Bettini niet dat Pidcock klachten heeft. “Hij zal het terugkijken en zich afvragen hoe de sprint van zijn leven was gelopen als hij meteen links was gegaan. Maar met ‘als’ en ‘maar’ win je Sanremo niet.”

En dat is de blijvende spanning van de editie 2026.

Pidcock bewees dat hij Pogacar over de klimmen kon volgen. Hij toonde dat hij thuishoort in het beslissende moment van een Monument. Maar volgens Bettini werd, toen de kans er eindelijk was, niet gekozen zoals nodig was.