“Dit was bij hem niet gebeurd” – E3 legt groot verschil tussen Van der Poel en Pogacar bloot

Mathieu van der Poel won de E3 Saxo Classic, maar tegen de tijd dat hij Harelbeke bereikte, zag de koers er heel anders uit dan toen hij op de Paterberg opende.

“Ik denk dat Pogacar voor zijn televisie zat en dacht: ‘Als dit het is, rij ik weg bij de eerste of tweede passage van de Kwaremont,’” zei ex-renner en analist Thijs Zonneveld in de In De Waaier-podcast.

Van der Poel deed het zware werk op de gebruikelijke plekken. De Taaienberg brak de koers open, het front groepeerde opnieuw, en op de Paterberg reed hij weer weg met zo’n 50 kilometer te gaan. In een wedstrijd die hij vaak van ver controleert, leek het op nog een middag volgens hetzelfde stramien.

“Hij wist dat het op dezelfde plekken gebeurde als vorig jaar, en het jaar daarvoor,” zei Zonneveld, met de Taaienberg opnieuw als scharnierpunt voordat Van der Poel zich in de winnende slag forceerde.

Het verschil kwam later. Toen de hellingen verdwenen waren, hield de koers op met het belonen van herhaalde versnellingen en werd het een lange, vlakke lijn naar de streep. Daar begon de voorsprong te dalen, eerst gestaag, daarna scherp naarmate de kilometers wegtikten. “Ik weet niet of het overmoed was, of een idee om nog wat extra training mee te pakken, of dat hij dacht: ‘Pogacar is er toch niet, dus het komt wel goed.’ Maar puur om de koers te winnen was alleen gaan met 60 kilometer te gaan niet de beste optie.”

Dat is het ongemakkelijke detail in de uitslag. Van der Poel won nog steeds, maar na de Paterberg stelde de koers hem een andere vraag dan die hij op de hellingen al had beantwoord. Wat een positie van controle was, werd een lange inspanning om de schade te beperken. “Daar is hij niet op zijn allerbest.”

De groep daarachter werd nooit een perfecte achtervolging, maar wel goed genoeg om twijfel te zaaien. Met renners als Florian Vermeersch die de gang erin hielden, slonk de kloof snel, op een gegeven moment tot weinig meer dan een handvol seconden richting Harelbeke. “Je ziet dat hij kwetsbaar is als hij van te ver aangaat, en er renners achter hem ronddraaien.”

Op precies het verkeerde moment sloop er aarzeling in de achtervolging, met renners die naar elkaar keken in plaats van zich vol te committeren. Dat korte verlies aan samenhang bleek beslissend. Het verschil stokte net toen het zeker leek te verdwijnen. “Ik denk niet dat dit bij Pogacar was gebeurd, en ook niet bij Evenepoel. Tenzij er nog een enorme klim aankwam.”

Van der Poel hield stand omdat de achtervolging op het sleutelmoment brak. Een paar seconden besluiteloosheid veranderden een bijna-terugpak in een zege, waardoor hij nét genoeg snelheid kon meenemen in de slotkilometers om vooruit te blijven.

Daarom wegen Zonnevelds laatste vragen zwaarder dan de uitslag zelf. “Neemt hij hier morele winst uit mee, of niet? Is het eigenlijk slecht voor zijn vertrouwen dat hij zo goed als werd teruggereden?”

Van der Poel kreeg de overwinning. Pogacar nam mogelijk ook iets mee uit deze koers.