Paula Blasi kent geen grenzen: “Ik wil een Tadej Pogacar worden; zelfs Parijs-Roubaix sluit ik niet uit”

Het seizoen 2026 is uitgegroeid tot de definitieve doorbraak van Paula Blasi. De renster van UAE Team ADQ stapelt topresultaten op en hoort nu bij de toonaangevende namen in het internationale vrouwenpeloton. Toch is de Catalaanse, ondanks haar successen, allerminst verzadigd. Ze blijft even ambitieus en denkt al na over hoe ze komend jaar weer een stap kan zetten.

Winnares dit jaar van de Amstel Gold Race, La Vuelta Femenina en de Tour des Pyrénées, en met opvallende optredens in meerdere topkoersen op de kalender, vertelt Blasi aan EFE dat er nog volop rek in zit en dat er nog veel doelen lonken. Ze durft zelfs te mikken op de status van de Tadej Pogacar van het vrouwenwielrennen.

“Ik zweer het, ik ben nog altijd hongerig. Ik heb dit jaar nog genoeg doelen, maar ik wil in januari weer helemaal opnieuw beginnen, omdat ik weet dat het beter kan.”

Weinig rensters zouden na zo’n campagne om meer vragen. Los van haar drie zegepralen stond Blasi ook op het podium in prestigekoersen als de Tour Down Under en La Flèche Wallonne, waar ze derde werd, en finishte ze als vijfde in Luik–Bastenaken–Luik.

Haar volgende afspraak is de Volta a Catalunya, van 19.06.2026 tot en met 21.06.2026. Die koers is speciaal omdat ze over thuiswegen voert, en Blasi drong er persoonlijk bij haar ploeg op aan om te starten.

“Het team zei: ‘Het is geen WorldTour-wedstrijd, ga naar Zwitserland.’ Ik heb gesmeekt, het kon me niets schelen, zelfs niet als het zou botsen met de Tour de France.”

De renster erkent dat haar opmars ook heeft veranderd hoe het peloton haar ziet. Door de resultaten is ze van belofte naar gemarkeerde kanshebber verschoven.

“Ik vind het prachtig om mezelf daar tegen hen te zien, maar ik moet dat zelfvertrouwen verdienen om te kunnen zeggen: ‘Misschien kan ik meedoen om de winst.’ Altijd respect houden, maar hen minder idealiseren — het zijn concurrenten.”

Ondanks de oogst van de afgelopen maanden zegt Blasi dat ze nog steeds aan het hoogste niveau van de profs aan het wennen is.

“Ik zie mezelf nog een beetje als een ‘kuiken’, niet zozeer vanwege mijn leeftijd, maar omdat ik nog niet zo lang in het peloton rijd. Het voelt vreemd als iemand als Demi hallo zegt. Dat heb ik nog niet genormaliseerd, en ik weet niet of dat ooit gebeurt.”

De Spaanse geeft toe dat starten naast de grootste namen nog steeds bijzonder is. Tegelijk leert ze gestaag om op gelijke voet te koersen met rensters naar wie ze jaren op afstand keek.

Gezien Blasi’s vorm dit seizoen is een logische vraag of ze start in de Tour de France Femmes, gepland van 01.08.2026 tot en met 08.08.2026.

Ze blijft voorzichtig en benadrukt dat, los van individuele resultaten, ook ploegstructuren meespelen.

“Er is een deel dat het publiek niet altijd ziet, en dat is de ploegkant. De weg zet je op je plek, maar de structuur staat, en het is lastig om van niet eens op de Tour-lijst staan ineens te zeggen: ‘Ik ben de kopvrouw.’ Ik ben niet bang — ik hou van druk. Als ik erbij kan zijn, ben ik erbij, en dan zien we wel.”

Duidelijk is dat haar prestaties de verwachtingen van de winter al hebben overtroffen.

“De dag voor La Vuelta zeiden ze: ‘Paula, geen druk, we weten dat je doel is om over drie of vier jaar te winnen.’ Maar van binnen dacht ik: ‘Ik wil nu winnen.’”

Na de Europese U23-titel en het WK-brons in 2025 verbergt Blasi haar ambitie voor de grote kampioenschappen bij de elite niet.

Toch kiest ze voor een beheerste aanpak en wil ze zien hoe haar vorm zich de komende maanden ontwikkelt.

“We moeten kijken hoe de vorm is, hoe het seizoen loopt, en stap voor stap werken.”

Haar debuut in de Spaanse rittenkoers kon niet beter eindigen, met de eindzege. De ervaring bracht ook sleutelwijsheden.

“In een Grote Ronde zijn de benen het makkelijke deel. De eerste dagen kletste ik met iedereen. Op dag drie voelde ik topbenen, maar geen energie. Zoals ik op de Angliru finishte, had ik net zo goed niet kunnen starten, want ik was al niet lekker.”

Hoewel ze geen etappe won, kwam ze er dicht bij op Les Praeres en op de Angliru, waar ze tweede werd.

“Ik ben nog nooit zo blij geweest om de finish te halen.”

“Ik had de rode trui in mijn hoofd en was bang dat ik de top niet zou halen. Dus koos ik voor zekerheid. Ik bedacht me dat het niet altijd goed is om alles bij de eerste poging te winnen.”

Nog vóór haar Vuelta-triomf liet Blasi topvorm zien in de Ardense klassiekers. Onder die resultaten was de zege in de Amstel Gold Race het keerpunt van haar seizoen.

“Sinds Amstel stroomt alles. Het gaf me vertrouwen. De ploeg behandelt je anders, je rollen veranderen. Ik moest zien dat ze me begonnen te vertrouwen.”

Toch erkent ze dat Luik–Bastenaken–Luik een lichte gemiste kans achterliet.

“De dag na Flèche trainden we drieënhalf uur met heel zware blokken. Als ik na Flèche had gerust, denk ik dat ik voor het podium had kunnen strijden. Maar ik heb geen spijt, want mijn doel was de Vuelta. Volgend jaar pak ik het anders aan.”

Blasi is competitief in uiteenlopende scenario’s en wil zich niet vastpinnen op één koerstype. Ze sluit niet uit dat ze haar doelen verbreedt, volgens een filosofie die lijkt op die van ploeggenoot Tadej Pogacar.

“Ik wil een Pogacar zijn. Ik denk dat elke renner dat zegt. Gezien hoe de kalender is opgebouwd, kun je van alles wat doen, dus ik sluit zelfs Parijs–Roubaix niet uit.”

Toch benadrukt de Spaanse dat de impact van haar resultaten haar niet heeft veranderd, noch haar band met de mensen die er al waren vóór haar doorbraak.

“Ik ben nog steeds dezelfde Paula, ik heb nog steeds mijn naasten. Die mensen steunden me al toen zelfs mijn broer niet wist wie ik was. Die kring die van je houdt omdat je Paula bent, niet omdat je Paula de renster bent.”

Een uitspraak die het moment van de Catalaanse renster mooi samenvat: een van de revelaties van het huidige vrouwenwielrennen, met onverminderde ambitie en de blik vooruit op alles wat nog komt.