Paul Seixas redde zijn Tour de France in Barcelona, maar dat vergde stalen zenuwen: “De hele karavaan zat muurvast”

Paul Seixas begon de Tour de France met hoge ambities, en die hadden al in etappe 2 in duigen kunnen vallen. De Fransman achtervolgde op dramatische wijze het peloton door de straten van Barcelona na een uiterst slecht getimede lekke band, een bijna-crash met een auto van de organisatie en radioproblemen, om vervolgens op de hellingen naar de Alto de Montjuïc te moeten knokken met UAE en Visma.

De problemen voor de ploeg begonnen zodra de koers Barcelona binnenreed. Tot dan was het een vrij rustige dag geweest, waarna Cees Bol en Daan Hoole de Franse ploeg voorin positioneerden. Maar al snel werd het team geplaagd door meerdere leks. Eerst Olav Kooij, wat voor de dagambities niet rampzalig was; kort daarop ook Paul Seixas.

“De laatste klim voor we het circuit in Barcelona opdraaiden, begon met een lekke band voor Olav Kooij terwijl wij bidons naar voren brachten. Tot dan ging alles goed. En ongeveer op hetzelfde moment dat we Olav hielpen, kregen we via de radio een melding over een mechanisch probleem en een lekke band bij Paul Seixas,” blikte ploegleider Julien Jurdie terug tegenover Cyclism'Actu. “Dus kwam wagen 2 terug naar voren om hem te helpen. Intussen wisselde Aurélien Paret-Peintre van fiets. Dat was allemaal gepland; de maten zijn bijna identiek aan die van Aurélien.”

Er volgde een snelle reactie, maar de timing van het euvel maakte het toch lastig. Seixas moest opnieuw van fiets wisselen en bij de snelheid van het peloton was het niet eenvoudig om het gat te dichten. “Daarna moesten we terug de karavaan in, wat niet makkelijk is. We naderden het circuit, iedereen ging voluit. En toen kwamen we in een lastige situatie terecht, puur door het koersverloop: de ploeg TotalEnergies stopte voor een mechanisch probleem op een smalle weg. Inhalen was daar onmogelijk. De hele karavaan zat vast, ikzelf ook.”

Jurdie wist het niet, maar toen de wagen van TotalEnergies stopte, zette een auto van de organisatie aan om in te halen, terwijl Seixas links ook aan het inhalen was – een uiterst gespannen moment dat de Tour van de youngster daar en dan had kunnen beëindigen. Terwijl hij een botsing wist te vermijden, had de hoofdmateriaalwagen van de ploeg simpelweg geen ruimte om te bewegen.

“We moesten wachten tot TotalEnergies hun renner had geholpen en weer op gang was. Logischerwijs viel er een gat tussen de staart van het peloton en Paul. Hij heeft daar energie verbruikt. We hebben hem terug naar voren gereden om hem weer goed in de karavaan te integreren en vervolgens met hulp van Aurélien naar het peloton te brengen.”

Seixas wist zijn plek in het peloton te heroveren, maar de energie en ploegmaats die in de achtervolging waren opgebrand, konden duur uitpakken – terwijl de sterke positie van de ploeg aan kop van het peloton verdwenen was.

“Daarna bracht Tiesj Benoot hem weer naar voren zodat we de aanloop naar het circuit in een vrij comfortabele positie konden aanpakken. Het is duidelijk dat je energie spendeert, je reserves aanspreekt, je laat wat watts liggen.”

Maar daar stopten de problemen niet. Toevallig vielen noch UAE noch Visma de Montjuïc-klim aan met hun kopmannen. Tobias Johannessen trok de uitgedunde favorietengroep de laatste steile helling op. Seixas stond onder druk, maar kraakte niet.

Eerder wekte het werk van Tiesj Benoot de indruk dat Seixas vertrouwen had in zijn niveau. Dat klopte niet: Seixas gaf via de ploegleiderswagen door dat hij niet de benen had om aan te vallen, maar de afstand tussen hem en de auto maakte de radiocommunicatie onduidelijk – wat de basis was voor de keuze om Benoot toch te laten werken, tegen de wens van Seixas in.

“Ja, we zaten onvermijdelijk soms wat te ver. Het is duidelijk dat er veel hectiek was op dat moment, dus de communicatie was niet perfect,” geeft Jurdie toe. “Het was vrij ingewikkeld, maar eerlijk gezegd denk ik dat we er best goed zijn uitgekomen. Het hoort bij koers. Het is duidelijk dat twee lekke banden binnen één kilometer de boel wat door elkaar schudden, zeker op zo’n cruciaal moment. Als het 70 of 80 kilometer eerder was gebeurd, was er niets aan de hand geweest. Neem het voorbeeld van Del Toro: er gebeurde toen niet veel, het peloton reed maar viel stil.”

Toch wist de Franse ploeg de boel te redden. Seixas finishte in het groepje dat drie seconden moest toegeven op ritwinnaar Isaac del Toro en steeg daarbij naar de zesde plek in het algemeen klassement.

“Zonder dat alles, strijdt hij dan met de besten? Ja, het is duidelijk dat je energie spendeert, je reserves aanspreekt, je laat watts liggen. In de finale, zeker in die sprint… er waren geen aanvallen op de laatste klim met 2,5 kilometer te gaan, het was een bijzonder zware sprint. Hij verloor daardoor een paar seconden, maar ik denk niet dat we daar over drie weken in Parijs nog aan denken.”

“Het belangrijkste is dat er geen verdere schade is,” zuchtte hij opgelucht. “We waren er vooral op gefocust om Paul vóór de voet van de klim terug te brengen, omdat we wisten dat het peloton in tweeën zou scheuren en dat er gaten zouden vallen met de dranghekken. Commissarissen. Dat had ons echt in een heel lastige positie kunnen brengen. Alles bij elkaar doet hij het niet eens zo slecht.”