“Op de eerste klim werd ik gelost...” – Tom Pidcock verbluft Ronde van de Alpen met zege in etappe 3 bij rentree na ravijnval in Catalonië

De comeback van Tom Pidcock blijft verwachtingen tarten. Nog maar enkele weken na een harde ravijnafdaling in de Volta a Catalunya snelde Pidcock naar de zege in de 3e etappe van de Tour of the Alps, met een optreden dat zowel zijn veerkracht als zijn koersinstinct onderstreepte.

De kopman van Pinarello Q36.5 Pro Cycling Team had zijn vorm al aangetoond met een tweede plek in de openingsetappe, maar ditmaal ging hij een trede hoger. Hij sprintte weg uit een uitgedund groepje na een late hergroepering van de kopgroep en pakte een fraaie zege vóór Tommaso Dati en Egan Bernal.

Wat de overwinning extra opvallend maakte, was de manier waarop die tot stand kwam. Ver van etappecontrole was Pidcock al vanaf de start op de limiet. “Op de eerste klim werd ik gelost. Ik haalde net de top en het was zwaar,” zei hij na de finish. “Maar na de tweede grote klim zei ik tegen de jongens: ‘Oké, we rijden voor de etappe’. Dat was de mentaliteit: we proberen het. Ze gingen er 100% voor.”

Die koerswijziging bleek beslissend. Na de vroege schifting schakelden Pidcock en zijn ploeg om, van defensief koersen naar vol de etappezege targetten op een dag die al vroeg werd ontregeld door een valpartij en een ongenadig tempo in de bergen.

De etappe werd vanaf het begin getekend door verstoring, met een zware valpartij die neutralisatie afdwong en het peloton uitdunde nog vóór de sleutelklimmen. Toen de koers zich zette, reed een sterke vlucht met Sam Oomen en Darren Rafferty een aanzienlijke voorsprong bij elkaar, waardoor de klassementsploegen tot een lange achtervolging werden gedwongen.

Toen de kopgroep uiteindelijk pas in de slotkilometers werd gegrepen, bleef een selecte groep over en lag een agressieve, onvoorspelbare finale in het verschiet. Aanvallen van Egan Bernal en Ben O'Connor trokken het veld verder uit elkaar, maar niemand raakte echt weg. Die aarzeling opende de deur voor een sprint, en voor Pidcock.

Ondanks zijn eerdere problemen vertrouwde Pidcock op zijn snelheid toen alles weer samenkwam. “Ik ging te vroeg voor die laatste bocht; ik dacht dat die eerder kwam toen de hekken begonnen en het was nog best ver, dus ik was een beetje bezorgd,” legde hij uit. “Maar ik zag dat Egan als eerste in mijn wiel zat, dus ik dacht… Egan is niet langzaam, maar ik kan Egan kloppen in een sprint en ik ging vol door tot de streep.”

Het was een berekend risico, maar wel één dat uitpakte. Pidcock hield zijn inspanning vast tot de finish en pakte een zege die enkele uren eerder onwaarschijnlijk leek.

Het belang van dit resultaat reikt verder dan de etappe zelf. In de Volta a Catalunya ging Pidcock in een afdaling van de weg een ravijn in, buiten het zicht van de koers, bij een incident dat veel ernstiger had kunnen aflopen. De daaropvolgende blessures dwongen hem tot een korte maar verstorende pauze en kostten hem belangrijke koersen in de aanloop naar de Ardennen.

Toch leverde hij binnen enkele dagen na zijn rentree zowel een podiumplek als een etappezege af, in een koers die bekendstaat om haar intensiteit en constante druk.

Voor Pidcock blijft zijn exacte vormpeil nog onduidelijk. Maar na etappe 3 is één ding helder: zelfs als hij vroeg wordt gelost, kan hij nog steeds een koers volledig naar zijn hand zetten.