Is Jonas Vingegaard weer op zijn top? Nicki Sorensen ziet zege in de Volta a Catalunya als het einde van twee jaar blessureleed: “Na de valpartij miste hij iets… Nu is hij terug, nog beter”

Jonas Vingegaards dominante eindzege in de Volta a Catalunya heeft een bekende vraag in het peloton opnieuw aangewakkerd. Niet of hij weer wint, maar of hij eindelijk terug is op het niveau van vóór zijn zware val in het Baskenland in 2024.

Door de week in Catalonië deed de Deen meer dan alleen een leiderstrui verdedigen. Hij drukte zijn stempel op de koers. Twee etappezeges, herhaalde controle in de bergen en de reflex om direct te reageren op elke versnelling van Remco Evenepoel en Florian Lipowitz onderstreepten een renner die de regie voert, niet iemand die onder druk reageert. Zelfs toen Red Bull - BORA - hansgrohe hem probeerde te isoleren en met meerdere man aanviel op de beslissende klimmen, oogde Vingegaard nooit kwetsbaar.

In gesprek met TV2 wees voormalig Touretappewinnaar Nicki Sørensen op die prestaties als duidelijk kantelpunt. “Na de val in de Itzulia Basque Country hebben we Vingegaard volgens mij niet meer op hetzelfde niveau gezien tot eind vorig jaar. Er ontbrak iets, ik weet niet wat. Maar het was niet de Vingegaard van vóór de val. Nu lijkt hij daar weer te zijn – of zelfs beter.”

Die autoriteit was zichtbaar niet alleen in de uitslagen, maar vooral in hoe de koers om hem heen verliep. Vingegaard dicteerde de sleutelpassages, koos wanneer hij volgde, wanneer hij counterde en, uiteindelijk, wanneer hij met een eigen versnelling de zaak besliste.

De ernst van Vingegaards val in april 2024 is cruciaal om zijn traject te begrijpen. Gebroken ribben, een doorboorde long, een gebroken sleutelbeen en tijd op de intensive care lieten blijvende vragen achter over hoe lang volledig herstel werkelijk zou duren.

Volgens Thue Kvorning, een toonaangevende stem in de Deense sportfysiologie, moet het antwoord niet in maanden maar in jaren worden gemeten. “Weefsel, spierweefsel en botweefsel herstellen nooit helemaal naar precies wat het was. Je kunt in tests meten dat je terug bent, maar er kan nog altijd een paar procent ontbreken.”

Op het allerhoogste niveau van het wielrennen bepalen die kleine marges alles. “Op het niveau waarop Jonas Vingegaard rijdt, zijn het de kleine marges die tellen. Die paar procent kunnen in bepaalde situaties het verschil maken,” legde Kvorning uit.

Dat perspectief helpt de grilligheid in Vingegaards prestaties in 2024 en tot in 2025 te verklaren, waar de resultaten op papier sterk bleven, maar vaak gepaard gingen met het gevoel dat er nog iets niet helemaal klopte.

In Catalonië waren die marginale verliezen echter veel moeilijker te bespeuren. Op steile aankomsten bergop evenaarde en overtrof hij zijn naaste rivalen. Op kortere, explosieve klimmen bleef hij consequent goed gepositioneerd. Zelfs onder herhaalde druk was er geen zichtbare terugval.

Het grootste deel van de afgelopen twee seizoenen leek Vingegaards focus te liggen op het herwinnen van wat verloren was gegaan. Het herstelproces, fysiek én mentaal, bepaalde zijn programma en zijn prestaties. Sørensens analyse suggereert dat die fase nu is afgerond.

Het belang van die verschuiving kan moeilijk overschat worden. Een renner die terugkeert naar zijn oude niveau is één ding. Een renner die er, zoals Sørensen aanstipt, bovenuit groeit, is iets heel anders.

Met de Giro d’Italia in aantocht en een Tour de France-duel met Tadej Pogacar later in de zomer is de timing eveneens veelzeggend. Vingegaard is niet langer simpelweg aan het heropbouwen. Het lijkt erop dat hij opnieuw progressie boekt.

Na twee jaren die werden getekend door herstel en herkalibratie, bood Catalonië de duidelijkste aanwijzing tot nu toe dat de Deen opnieuw opereert op, of zelfs voorbij, zijn vroegere topniveau.