INTERVIEW: “Meer dan ik me ooit had voorgesteld...” – Mauro Schmid over doorbraak in 2026, strijd met Paul Seixas en doelen voor de Tour de France

De Tour de France is wellicht de lastigste etappekoers om een zege te pakken, en Mauro Schmid weet dat uit eerste hand. In 2025 kwam hij er dicht bij in Toulouse, maar miste wat een carrièrebepalende triomf had kunnen zijn. Twaalf maanden later keert hij terug, zelfverzekerder, sterker en met minder druk, als een van Team Jayco AlUla’s kaarten voor het algemeen klassement.

Schmids seizoen valt op door het grote aantal UCI-punten dat hij verzamelde, het resultaat van constante vorm en een reeks sterke uitslagen in een zorgvuldig opgebouwd programma. Maar hij meed de grote klassiekers niet, waarin hij eveneens presteerde. “Er zijn mooie herinneringen aan de Flèche Wallonne, een koers die ik al een paar keer heb gereden en waar ik gemengde gevoelens bij had,” vertelde hij aan WielrennenUpToDate.

“Ik eindigde in de top 10 ook het jaar ervoor, maar ik denk dat het het jaar met de hagel was (2024, red.). In andere jaren kon ik niet finishen...” Hoewel de Zwitser dit jaar al vier zeges boekte, was zijn tweede plaats achter Paul Seixas volgens velen het hoogtepunt van zijn seizoen.

“Ik wist persoonlijk dat ik een goede punch heb voor dit soort afstand en de manier waarop je ook in het begin van het seizoen koerst. Ik wist dat ik een goed resultaat kon halen, maar vanuit de ploeg en misschien ook van buitenaf was het misschien de Ardennenkoers waar men het minste van mij verwachtte. Dat hielp eigenlijk ook, want de enige druk kwam van mezelf en ik wist dat ik hier niets te bewijzen of te verliezen had.”

De klassiekerspecialist wist precies wat hem te wachten stond, maar leerde ook op de harde manier dat de Flèche Wallonne een koers is die je makkelijk kan verliezen. “Het jaar ervoor was de laatste ronde echt zwaar omdat UAE het supermoeilijk probeerde te maken (voor Tadej Pogacar, red.). Al op de klimmetjes ervoor. We zaten uiteindelijk met een heel klein groepje en ik zat perfect gepositioneerd, het liep helemaal zoals het moest.” Toch stelt de Zwitser dat hij door zijn sterke aanzet van onderaf juist verslapte in de strijd om posities in de slotmeters en ingesloten raakte op een cruciaal moment.

Met betere vorm startte hij de editie van 2026 met het doel om hoger te eindigen, en dat lukte dankzij een sterke prestatie. “Voor de koers probeerde ik mijn tactiek echt vast te leggen: ik wil meteen van onderaf gaan. Liever ontplof ik bovenop, als ik er maar bij ben, zeker als je links de bocht om gaat en je vervolgens ingesloten zit in het midden. Mentaal is het lastig als je iedereen ziet wegrijden. En het is dan ook echt moeilijk om weer in te halen, want als je dat moment mist waarop iedereen gaat [...] dan is die voorsprong lastig te dichten.”

De 26-jarige beschreef de Ardense klassieker met het verwachte oog voor detail. Schmids inzicht in de Muur past perfect bij de klim, maar reikt verder: hij reed hier al vaker voor een uitslag en weet hoe je dat aanpakt.

“Ik ben misschien niet krankzinnig explosief over heel kort, maar ik kan wel een heel harde inspanning van tweeënhalf tot drie minuten doseren. In de koers zat ik eigenlijk dramatisch gepositioneerd, het was super hectisch. Dus probeerde ik niet te panikeren, in mijn bubbel te blijven. En ik had ook het scenario in mijn hoofd dat ik misschien geblokkeerd zou raken.”

Schmid schoof op in de groep en kwam in de buurt van de zege. Maar zoals eerder bij Tadej Pogacar gebeurde, ging Paul Seixas op het juiste moment en reed weg zonder directe tegenstand. Had dat gekonterd kunnen worden? “Ik denk dat ik, toen Paul ging, niet wil zeggen dat ik makkelijk kon volgen, maar ik had nog een goede punch in het einde. Dus ik betreurde het een beetje dat ik het niet op z’n minst probeerde.”

“Ik zat op vierde wiel, maar toen hij ging, keek iedereen naar elkaar en ik wachtte te lang om echt te gaan. Het was zeker een zware opdracht geweest, maar ik had het tenminste willen proberen en dan desnoods ontploffen, want ik zou waarschijnlijk toch tweede zijn geworden. Maar voor mij was het een topresultaat. En als je ziet wat hij de rest van het jaar liet zien, dan mag ik best trots zijn dat ik door hem geklopt ben, want dat voelt een beetje als een zege.”

Schmids selectie voor de Tour was een logische keuze van de Australische ploeg, die de komende drie weken vol inzet op etappezeges. “Ja, ik denk dat er zeker kansen liggen voor een klassieker-type renner. Het is iets minder dan vorig jaar, toen de eerste week extreem veel van zulke ritten had. Maar voor mij ligt de hoofdfocus normaal op de vluchters,” bevestigt hij. “Dat is mijn grote doel en ambitie in deze Tour de France, en ik denk dat de hele ploeg daar ook op is ingericht.”

De ploeg rekent in massasprints op Pascal Ackermann, terwijl Michael Matthews en de nieuwe Duitse kampioen Felix Engelhardt samen met de Zwitser de heuvelritten viseren. Ben O’Connor en Luke Plapp zijn eveneens speerpunten op zulke dagen, al komen zij het best tot hun recht in de bergetappes.

“Dat is onze grote motivatie en ik denk dat we veel goede kansen krijgen. Omdat we ook een beetje mixen, kunnen we… Ja, misschien kan ik actief zijn en proberen mee te springen in een ontsnapping samen met Bling (Michael Matthews, red.) in de heuvelritten, en dan hebben we ook Plappy (Luke Plapp, red.) en Ben [O'Connor] die er kunnen staan op de zwaardere bergetappes. Dus ik denk dat we echt een ploeg hebben die er kan zijn bij zowat alle mogelijkheden vanuit de vlucht, en dat is een fijne opstelling.”

Maar in zijn tweede Tour-deelname wil hij zich niet beperken tot een paar dagen. “In het algemeen heb ik misschien zo’n zes etappes aangestipt die echt goed zouden kunnen zijn […] Dus ik weet vrij goed op welke ritten ik in de vlucht wil zitten. Wanneer ik zie dat een ontsnapping het tot de streep kan halen, wil ik erbij zijn, ook als de finish me minder ligt, want er is altijd een manier om een etappe te winnen. En ik wil me niet te veel vastpinnen op één of twee dagen, want in de Tour in de ontsnapping geraken is echt, echt moeilijk. Vorig jaar zat ik soms niet mee net op een dag die me lag. Maar dat hoort bij het wielrennen, denk ik.”

“… Met Ackermann voor de sprints hebben we in feite elke dag een doel of een taak. We kunnen dus bijna elke dag naar iets toeleven. En dat is ook mentaal belangrijk, omdat je altijd een soort target hebt: we willen iemand in de vlucht, of als het sprint, hebben we Pascal. Het is gewoon een leuke manier van koersen en ik ben daar best enthousiast over.”

Maar winnen in de Tour is zo lastig als elke renner kan bevestigen. Vorig jaar zat hij in de perfecte vlucht op de ideale dag, richting Toulouse in etappe 11. In de slothellingen reed hij weg met Jonas Abrahamsen en hield hij het achtervolgend groepje met onder meer Mathieu van der Poel, Wout van Aert, Quinn Simmons en andere toppers af. Pas in de sprint werd hij geklopt door de Noor.

“Het was zeker mooi om daar voorin te zitten. Goed voor het vertrouwen, want in de eerste dagen had ik het al vaak geprobeerd. Zoals gezegd, sommige dagen had ik echt aangestipt en wilde ik té graag mee zijn. Dan was ik gewoon heel blij dat ik eindelijk in een vlucht zat die het haalde, en dat ik ook voor de etappezege kon koersen. Uiteindelijk wist ik dat ik daartoe in staat ben, dat heb ik in andere koersen bewezen. Het was een goede leerschool vorig jaar. Maar eerlijk gezegd heeft het mijn carrière niet enorm veranderd.”

Schmid weet dat hij topbenen nodig heeft om te winnen in deze Tour, of dat nu gebeurt tijdens het spectaculaire Grand Départ in Barcelona of op een andere dag. “Elke wielrenner wil een etappe winnen in de Tour de France. Dit jaar is dat opnieuw een groot seizoensdoel. Ook al zijn er 21 kansen, uiteindelijk moet alles kloppen omdat iedereen zich voorbereidt om hier op 100% te zijn. […] Geen enkele ploeg neemt renners mee naar de Tour die niet op 100% staan. Je hebt hier dus echt de beste renners ter wereld. En niet alleen de besten, ze zijn ook allemaal in topvorm.”

En hij bevestigt met plezier dat het gevoel op de fiets goed is, precies zoals nodig: “Ik had een supergoede blok met trainingskampen en de Ronde van Zwitserland – die was misschien een beetje teleurstellend. Maar in het algemeen is mijn conditie echt goed. Ik reed een vrij goede tijdrit in de Ronde van Zwitserland. En in de laatste etappe zat ik in de vlucht op een superzware dag. Dat geeft me vertrouwen dat ik ook goed klim, zeker op de lange beklimmingen.”

Eerder dit jaar werd Schmid tweede in de Tour Down Under en vierde in de Cadel Evans Great Ocean Road Race; hij won de Muscat Classic en een etappe in de Tour of Oman voor hij terugvloog naar Europa. Daar pakte hij de slotetappe en het eindklassement in de Settimana Internazionale Coppi e Bartali.

Naast zijn tweede plaats in de Flèche Wallonne werd hij ook zesde in de Amstel Gold Race. In zijn Zwitserse wedstrijdblok sinds eind april waren de resultaten minder opvallend. Maar hij ziet zijn seizoen nu al als een groot succes, wat de klassieke druk wegneemt.

“Ik heb eigenlijk niks te verliezen, weet je. Hoe ik dit seizoen begon en wat ik tot nu toe al heb bereikt, is meer dan ik had verwacht,” zegt hij. “Dat maakt me superblij. Nu hoef ik niets meer te bewijzen en kan ik gewoon voor mezelf en voor de ploeg koersen en ervoor gaan.”

“Misschien was er in andere jaren meer druk rond deze Tour en wilde je per se leveren. Natuurlijk ben ik blij en wil ik presteren, maar persoonlijk voel ik niet veel druk. Dat kan betekenen dat ik soms een beetje durf te gokken of iets te riskeren in de koers.”