"Ik werd tactisch uitgespeeld" - Geen medaille voor Matteo Jorgenson in Olympische wegwedstrijd

De hoop op een medaille voor de Verenigde Staten in de wegwedstrijd op de Olympische Spelen van 2024 in Parijs lag zaterdagmiddag op de schouders van Matteo Jorgenson. Lange tijd zag het er ook veelbelovend uit. Uiteindelijk moest de 25-jarige echter genoegen nemen met een negende plaats en wist Remco Evenepoel de winst te pakken.

"Ik heb mijn best gedaan om een medaille te halen, maar het is er gewoon niet van gekomen. Ik had echt een goed gevecht en bracht mezelf in positie om de wedstrijd te winnen, maar uiteindelijk werd ik tactisch uitgespeeld", zei Jorgenson na afloop in een verklaring van USA Cycling. "Er waren teams zoals Frankrijk, België en Nederland met meer renners, en hoewel ik in de juiste bewegingen zat, denk ik dat niemand van ons goed samenwerkte. Uiteindelijk verbruikte ik veel energie op plekken waar het niet nodig was en werd ik aangevallen op de top."

"Wout van Aert zat in een groepje met Mathieu Van der Poel en mij, en toen viel Remco Evenepoel ons aan. Dit is uiteindelijk wat ze moesten doen. Ze hadden meer renners in de finale en ze speelden het perfect uit", vervolgt de renner van Team Visma | Lease a Bike zijn reflectie. "We hadden Christophe Laporte in onze groep, maar hij werkte niet met ons samen omdat hij een ploeggenoot, Valentin Madouas, verderop had. Dit verstoorde onze groepsdynamiek, en de jongens wilden niet zo hard werken omdat ze wisten dat ze Christophe in de sprint zouden houden. Het is allemaal logisch, maar ja, het was gewoon tactisch moeilijk en ik kan er niets meer aan doen."

Zoals eerder vermeld, miste Jorgenson uiteindelijk de medailles door als negende te eindigen. "Op een gegeven moment probeerde ik mezelf in de race te houden voor een medaille en probeerde ik te voorkomen dat de groepen achter ons zouden terugkomen", herinnert hij zich. Ondanks dat hij geen medaille won, blijft Jorgenson tevreden met zijn prestatie en lijkt hij er met volle teugen van te hebben genoten.

"Het leek wel alsof heel België en heel Frankrijk langs de route stonden. Het was zes en een half uur lang een muur van lawaai, een tunnel van geluid. Ik kon nauwelijks iets anders horen dan de aanmoedigingen van de toeschouwers", zegt Jorgenson met een lach. "Ik denk dat ze goed werk hebben geleverd met het parcours. Ze hebben elk klimmetje rondom Parijs gevonden, en de laatste ronde was echt prachtig. Net zoals wanneer de Tour de France finisht op de Champs-Élysées, rijden we vergelijkbare rondes in het centrum van de stad. Dat is behoorlijk vergelijkbaar. Ik zou zeggen dat het vergelijkbaar is met de Ronde van Vlaanderen, met zoveel mensen langs de weg. Die beklimmingen waren echt gaaf en er waren veel toeschouwers, dus ik heb echt genoten van de dag."