“Ik was vandaag niet de sterkste, ik moest vechten” – INEOS Grenadiers halen Dorian Godon terug voor sprintzege in de Ronde van Romandië

Dorian Godon draaide op indrukwekkende wijze de rollen om in etappe 3 van de Tour de Romandie, nadat hij op de beslissende klim was gelost maar dankzij zijn ploeggenoten bij INEOS Grenadiers terugkeerde en de dag alsnog in winst omzette.

Het was zijn derde uitschieter in evenveel dagen. De Fransman won de proloog en werd in de sprint van etappe 2 tweede achter Tadej Pogacar. Dit keer draaide de uitslag om.

In gesprek met Cycling Pro Net na de finish gaf Godon toe dat de etappe aanvankelijk niet in zijn voordeel verliep. “Ik voelde vandaag totaal geen druk. We namen de koers niet in handen. Als het lukte, lukte het,” zei hij, over de meer behoudende aanpak van INEOS Grenadiers ondanks zijn sterke start van de ronde. “Ik was helemaal niet goed aan het begin van de etappe, maar na de inspanning van gisteren kwam het terug. Ik werd vrij vroeg op de klim gelost.”

Op dat moment leek de koers hem te ontglippen. Maar INEOS legde zich er niet bij neer en ging vol aan de bak om hem terug te brengen. “Bob reed ongeveer vier kilometer op kop, daarna deed AJ August de laatste twee. We brachten Laurens De Plus terug, Ben Swift zette me onderaan goed af, Carlos gaf me de lead-out,” aldus Godon, die het collectieve werk beschreef dat de finale kantelde. “Eerlijk, dit is een van mijn mooiste zeges omdat de hele ploeg alles voor mij gaf. We hebben deze winst echt met het hart gepakt.”

Zelfs bovenop was het gat nog fors, maar het geloof bleef. “We zagen het peloton aan het einde eigenlijk niet meer, dus ik denk minstens 40 seconden. Zelfs ik draaide mee met Laurens De Plus en August. Ze deden een ongelooflijke job. Ik zat zo zeker in het wiel. Ik dacht dat we boven zouden terugkomen. Zelfs al was het een minuut geweest, ik denk dat we het nog hadden gehaald.”

Dat vertrouwen bleek terecht. In de slotkilometers viel het samen, waarna een gereduceerde sprint volgde. Daar werd Godon zwaar gemarkeerd, logisch na zijn proloogwinst en nipte verlies de dag ervoor. “Ik merk dat ik sinds het begin van het seizoen veel meer gemarkeerd word, iedereen wil in mijn wiel zitten,” zei hij. “Het was wat vreemd en tactisch. Ik probeerde te wachten. Fisher-Black kwam met veel snelheid, het was heel nipt op het einde.”

Met de winst op het spel en het werk van zijn ploeg in zijn rug, viel de beslissing laat. “In de laatste 50 meter zei ik tegen mezelf dat ik het niet kon laten lopen na al het werk van de ploeg, dus ik vond nog een extra keer.”

Die laatste inspanning leverde de etappezege op, na een dag die meer om weerbaarheid dan om dominantie draaide. “Ik was vandaag niet de sterkste, ik moest vechten,” herhaalde Godon, waarmee hij het karakter van de zege onderstreepte.

De uitslag bevestigde ook zijn groeiende status in het peloton, iets wat hij zelf erkende. “Iedereen wil nu in mijn wiel zitten,” zei hij, waarna hij toevoegde dat zulke situaties meer vragen dan puur snelheid. “Op papier was ik waarschijnlijk de snelste, maar na een lange klim vol gas verandert alles. Uiteindelijk wint niet altijd de snelste, maar de frisste.”

Voor Godon was die frisheid mogelijk dankzij de renners om hem heen. “De hele ploeg gaf 200 procent voor mij. Ze weten dat ik het kan afmaken, en dat maakt dit extra speciaal.”

De zege past in een sterke vormcurve over verschillende koersprofielen. “Ik denk dat ik nu op zes overwinningen sta als je de ploegentijdrit meetelt, in uiteenlopende soorten koersen. Ik maak stappen op meerdere vlakken,” zei hij. “Zelfs vandaag verwachtte ik niet veel op een klim van 20 minuten met dit niveau klimmers. Maar ik vocht, en de hele ploeg duwde me door, zelfs via de radio op de laatste klim.”

Die combinatie van veerkracht en collectieve uitvoering bleek uiteindelijk beslissend.

Op een dag waarop hij werd gelost en moest achtervolgen, brachten niet brute kracht maar geloof, organisatie en een ploeg die de kans niet liet glippen hem de winst.