“Ik loop nog steeds niet zoals voorheen”: Maxim Van Gils keert voor het eerst sinds zijn val in de Clasica Jaen terug op de fiets

Maxim Van Gils lijkt sinds zijn vertrek bij Lotto eind 2024 door de wielergoden vervloekt. De jonge Belgische puncher kende vorig seizoen meerdere tegenslagen, maar het zwaarste volgde meteen aan het begin van dit jaar. In de laatste 200 meter van de Clásica de Jaén streed Van Gils om het podium, maar een onverwachte aanvaring met Jan Christen katapulteerde de renner van Red Bull - BORA - hansgrohe de dranghekken in.

De 26-jarige kermde van de pijn en al snel was duidelijk dat de schade aanzienlijk was. Afgezien van meerdere kneuzingen moet Van Gils nu herstellen van bekken- en schouderbreuken voordat hij weer kan koersen.

Sprekend vanuit Red Bull’s Athlete Performance Centre vertelt Van Gils dat de revalidatie vlot verloopt: “Ik heb nog pijn aan mijn pols, maar ik denk niet dat er iets gebroken is. Dus het was alleen de schouder en het bekken, maar ik denk dat dat wel genoeg is,” zegt hij in een verhaal op de teamwebsite.

“Ik voel me eigenlijk best goed. In elk geval niet al te slecht. De tijd is best snel gegaan in de voorbije vier weken.” Vooral de eerste dagen waren soms martelend. Maxim was aanvankelijk aangewezen op een rolstoel en liep daarna lange tijd met krukken. Die kon hij enkele dagen geleden wegleggen. “Dat was het eerste doel toen ik hier aankwam. Als je ze te lang gebruikt, is dat slecht voor je rug.”

Onder begeleiding van revalidatie-experts boekte Van Gils gestaag vooruitgang in de maand sinds zijn val, al geeft hij toe dat hij nog ver verwijderd is van de 100 procent: “Het werd elke dag een beetje beter. Toch loop ik ’s ochtends anders dan ’s middags. Maar het wordt elke dag wat beter. Ik loop nog niet zoals vroeger. Maar ik ben ook geen marathonloper. Zelfs als het niet perfect is, kan ik weer op de fiets stappen.”

Vier weken zonder fietsen is voor Maxim alsnog lang. “Misschien wel een van de langste periodes in mijn leven dat ik niet kon trappen. In elk geval sinds vele jaren. Ik brak eens mijn sleutelbeen toen ik 16 of 17 was. Maar zelfs daarna zat ik na een week alweer op de fiets.”

Zijn rentree, zij het binnen, was dus een belangrijke mijlpaal in zijn herstel, al verlangt de jonge renner naar buitenlucht: “Op de rollen is het saai.”

Maar het moment maakt het verschil. “Ik was een beetje bezorgd dat ik mijn heup zou kwetsen. Want in de eerste weken deed die echt veel pijn. Vooral als ik mijn been bewoog, nieste of hoestte. Maar het ging goed, het rechterbeen kreeg het gevoel weer terug. Na 30 minuten was alles oké. De tweede keer kon ik zelfs even uit het zadel komen.”

De gewenste progressie is er. Maar Maxim moet nog even wachten voordat er een volgende afspraak in zijn wedstrijdprogramma verschijnt. Intussen ligt het globale plan voor zijn comeback klaar: “Ik denk dat ik in juni terug ben.”