“Ik heb nooit gedacht aan stoppen in 2028” – Tadej Pogacar blijft profrenner tot 2030 of daarna

Aan het einde van de Tour de France was Tadej Pogacar fysiek en mentaal leeg, en hij gaf toe dat hij aan stoppen met wielrennen had gedacht. Maar van uitvoeren kwam het nooit, en er lag ook geen datum vast. Dat bevestigt hij in aanloop naar de Milano-Sanremo van 2026, waar hij zijn jacht voortzet om als eerste renner in decennia alle vijf Monumenten te winnen.

“Ik dacht min of meer dat er niet veel meer te bereiken viel – maar in werkelijkheid is er altijd iets nieuws. Er zijn veel rittenkoersen van een week die ik nog niet heb gewonnen, er is ook nog de Vuelta… Er valt van alles te proberen in verschillende scenario’s,” zei Pogacar in een interview richting Sanremo met Gazzetta dello Sport. “De jaren vliegen voorbij en er blijft niet veel tijd over om alles te proberen te winnen.”

Om die reden rijdt hij dit jaar de Tour de Romandie en de Tour de Suisse, passend in zijn programma en kansrijk voor zijn palmares als hij zijn gebruikelijke benen heeft. Maar de koersen die echt ontbreken en het zwaarst wegen, zijn Milano-Sanremo en Parijs-Roubaix; de twee Monumenten die het minst bij zijn profiel passen, al stond hij vorig jaar in beide op het podium.

De Olympische Spelen zijn misschien de andere ontbrekende titel, maar die zijn pas over ruim twee jaar in Los Angeles te verdienen. Er gaan geruchten dat het een bergachtig parcours wordt, wat de Sloveen goed zou liggen. Maar dat jaar stond niet aangestipt als mogelijk slotseizoen voor de wereldkampioen.

“Ik heb nooit aan stoppen in 2028 gedacht. Ik heb een contract tot 2030, maar ik zou daaroverheen kunnen gaan.” Op zijn 27e, op het hoogtepunt van een carrière die vrijwel alle renners uit de wielergeschiedenis overschaduwt, is er geen reden om daar nu over te mijmeren. Wel moet worden meegewogen dat renners tegenwoordig (en vermoedelijk ook straks) eerder stoppen; en Pogacar won zijn eerste Tour al zes jaar geleden op 21-jarige leeftijd. De druk en de eis om constant op topniveau te presteren zijn maar beperkt vol te houden, iets wat de tijd zal uitwijzen.

Met de Ronde van Vlaanderen, Luik-Bastenaken-Luik en Il Lombardia op zijn palmares, verschuift zijn prioriteit nu naar de andere twee. Daarom is de koers van zaterdag cruciaal voor zijn seizoen. Hij probeerde Sanremo al meerdere keren en op verschillende manieren te winnen, tot nu toe zonder succes.

“Vooral omdat er anderen beter waren dan ik. Het is ook geen geheim dat het parcours niet ideaal bij mijn kwaliteiten past,” geeft hij toe. “Maar de opbouw in mijn resultaten laat zien dat ik stap voor stap dichterbij kom. Als je verliest, leer je altijd iets, en elk seizoen heb ik dingen geleerd en details gezien die in de toekomst van pas komen.”

De manier waarop UAE vorig jaar de Cipressa gebruikte bewees dat die klim inzetbaar is voor een winnende aanval, en alleen een even sterke Mathieu van der Poel voorkwam toen dat hij solo naar een historische zege reed. Al meer dan 30 jaar leverde een aanval op de voorlaatste klim geen overwinning op, met Gianni Bugno in 1990 als laatste. Maar tactiek is fluïde, en Pogacar wilde de mogelijkheden niet op voorhand vastpinnen.

“Vooraf is het onmogelijk te zeggen, want elke Sanremo schrijft zijn eigen verhaal. Weer, deelnemers, wind, vorm, ploegen – er zijn te veel variabelen. Je kunt uit Pavia vertrekken met een strak plan, maar je moet klaar zijn om het in koers te veranderen. Sanremo wordt gewonnen op de Via Roma, maar je kunt ’m op elke meter van het parcours verliezen.”

Hij weet ook dat, ondanks zijn inspanningen, de koers hem niet per se in de kaart hoeft te spelen, want de startlijst telt dit jaar ook een sterkere lichting klimmers en punchers die hem op de Cipressa kunnen volgen; terwijl de wind aanvallen evenmin lijkt te bevoordelen. “In Sanremo, anders dan in Vlaanderen of Roubaix, zijn er veel renners die kunnen winnen, onder wie mijn goede vriend Jasper Philipsen, die me twee jaar geleden in de sprint klopte.”