“Ik haat hem. Hij negeerde de regels” – Patrick Lefevere haalt uit naar Ralph Denk om Red Bulls jacht op Remco Evenepoel

De wittebroodsweken rond Remco Evenepoels perfecte start bij Red Bull - BORA - hansgrohe krijgen een heel andere lading vanuit zijn oude kamp. In een botte en sterk persoonlijke uithaal liet Patrick Lefevere geen twijfel bestaan over zijn gevoelens voor Ralph Denk of over de manier waarop Evenepoels vertrek bij Soudal - Quick‑Step tot stand kwam.

“Ik haat hem. Hij negeerde de regels,” zei Lefevere, terugblikkend op wat hij omschreef als een lange jacht van Denk en Red Bull die voorafging aan Evenepoels uiteindelijke vertrek.

In de podcast Radio Peloton van La Derniere Heure claimde Lefevere dat hij een klacht heeft ingediend bij de Union Cycliste Internationale over de benadering van Evenepoel, onder verwijzing naar een regel die bepaalt dat alle partijen akkoord moeten gaan voordat een renner een contract kan verbreken. Hij stelde dat Denks pogingen om de Belg te strikken al in 2021 begonnen en suggereerde dat de bond terughoudend was om op te treden.

“De UCI zei niets omdat ze bang is voor Red Bull,” aldus Lefevere. “Als het voor de rechter kwam, heeft Red Bull onbeperkte middelen die de UCI failliet zouden maken.”

Het zijn forse beschuldigingen, die haaks staan op het positieve narratief rond Evenepoels eerste weken in Red Bull-kleuren. Terwijl de renner zelf spreekt over de minutieuze aanpak in zijn nieuwe omgeving en het vertrouwen dat daaruit volgt, schetst Lefeveres lezing een beeld van frustratie, rekken aan regels en een machtsverschuiving in het moderne wielrennen.

Volgens Lefevere begon de onrust ruim voor Evenepoels exit en was Denks contact hardnekkig. “Ik heb het Remco-project voor vijf jaar aan Soudal verkocht. En na drie jaar begon de miserie. Ralph Denk bood Remco een contract aan. En daarna stopte het nooit meer.”

Hij trok een parallel met zijn eigen verleden, erkende dat hij in de jaren 90 betrokken was bij een omstreden transfer met Frank Vandenbroucke, maar benadrukte dat hij sindsdien niet meer zo handelde. Hij verwees zelfs naar 2018, toen hij onder vergelijkbare omstandigheden afzag van het aantrekken van Wout van Aert.

“Op een bepaald moment had ik Wout van Aert kunnen halen. Ik zei hem dat hij welkom was als hij de verbrekingsvergoeding zelf betaalde, maar dat deed hij niet.”

Ondanks de woede toonde Lefevere ook enig begrip voor Evenepoel zelf.

“Ja en nee,” zei hij op de vraag of hij de keuze van de renner kon plaatsen. “Ik kan begrijpen dat je je entourage beu wordt. En goed, ik kan ook begrijpen dat je, als je ambitieus bent, denkt dat het gras elders groener is. Ik hoop alleen dat hij over twee jaar niet vraagt om terug te komen.”

Die slotzin ademt tegelijk berusting en bitterheid. Hij onderstreept hoe persoonlijk deze saga is geworden.

Dit alles speelt terwijl Evenepoel een vlekkeloos competitiedebuut bij Red Bull kende op de Challenge Mallorca, met winst in de ploegentijdrit en vervolgens twee solitair behaalde zeges. Die prestaties gelden breed als bewijs dat de transfer sportief meteen rendeert.

Maar Lefeveres woorden leggen een parallel verhaal bloot achter de schermen. Een verhaal dat laat zien hoe transfers aan de top steeds vaker worden bepaald door financiële slagkracht, langdurige hofmakerij en vage lijnen rond contracten.

Of zijn beweringen standhouden buiten zijn eigen getuigenis om, valt te bezien, maar ze geven een scherpe rand aan wat tot dusver een soepele, feestelijke nieuwe episode leek voor Evenepoel en Red Bull.