“Ik ging hem niet vragen om me erlangs te laten...” – Lenny Martínez teleurgesteld, maar moet zich schikken achter Tadej Pogacar in koninginnenetappe van de Ronde van Zwitserland

Lenny Martínez toonde in de Ronde van Zwitserland dat hij klaar is voor de Tour de France, maar de uitslagen waren niet wat hij had gehoopt. Een briljante klimprestatie in etappe 5 leverde bijna de ritzege op, maar hij trof niemand minder dan Tadej Pogacar tegenover zich.

In etappe 1 van de Zwitserse koers verloren zowel hij als Antonio Tiberi direct de aansluiting met de strijd om het algemeen klassement, op een openingsrit die onverwacht openbrak onder druk van Pogacar. Het was een flinke domper, en waar Tiberi zich terecht zorgen maakt over zijn vorm, geldt dat niet voor Martínez.

Met nieuwe vrijheid sloot hij samen met Afonso Eulálio aan bij de vlucht van de dag op de slotdag. Twee beklimmingen van de 19 kilometer lange Col de la Croix en de finale klim van 11 kilometer naar Villars-sur-Ollon maakten er een echte bergetappe van.

Martínez was de sterkste van de koplopers en zette aan op de slotklim. Kort gezegd: hij had gewonnen, ware het niet voor de wereldkampioen. Ondanks een hele dag in de ontsnapping verloor hij geen noemenswaardige tijd op zijn directe rivalen in het peloton, een teken dat de vorm top is.

In de slotkilometer kreeg hij echter gezelschap van Pogacar, die naar verluidt 7,2 W/kg trapte gedurende 24 minuten. Een mokerslag die het gat naar Martínez dichtte en al binnen de laatste kilometer het verschil voor de winst maakte.

“Er is wel wat teleurstelling. Ik denk dat als ik misschien 10 of 15 seconden meer had gehad, ik de vlakke strook had gehaald en het had kunnen lukken,” zei Martínez tegen CyclingPro.net. “Maar ik zat de hele dag in de vlucht. Ik ging ervoor. Ik dacht dat ik kon winnen, maar hij was net iets sterker, zo gaat dat nu eenmaal.”

Als hij de klim in het peloton was begonnen, had hij weinig kans op de zege. Daarom koos hij voor de vlucht, op jacht naar een lastige ritzege, zoals ook op de slotdag van Auvergne vorig jaar. Dit keer spaarde de Sloveen zich echter niet.

“Ik ben blij dat ik mezelf gerust heb gesteld. Mijn benen voelen geweldig. Dag na dag werd het beter. Ik begon heel slecht aan deze Ronde van Zwitserland, maar ik zie dat het nu beter gaat, mijn niveau is weer wat omhoog.”

Martínez mikte vorig jaar in de Tour op de bolletjestrui, maar het puntensysteem werkte uiteindelijk in het voordeel van de klassementsrenners. Dit keer lijkt een consistentere Martínez voor het klassement te gaan, buiten de schijnwerpers terwijl zijn thuisland focust op de kansen van Paul Seixas.

Wil Martínez een rit winnen, dan weet hij dat dit via ontsnappingen moet tegen tegenstand van dit niveau.

“Tadej wint veel koersen, en dat was precies wat hij vandaag weer wilde doen. Het is lastig, maar zo is het,” beseft de Fransman. “Dat is wielrennen. Ik ging hem echt niet vragen om me te laten winnen.”

Op de klim naar Villars-sur-Ollon waren er hoop en veel motivatie, maar tegen een renner als Pogacar valt weinig te beginnen. “Ik zag dat hij beetje bij beetje tijd pakte, niet in één keer, dat toont het niveau. Ik heb alles gegeven, beter had ik niet gekund,” besloot hij.