“Hij zit zó diep in hun hoofd dat ze niet meer wisten wat ze moesten doen” – Jerome Pineau hekelt reactie peloton op valpartij Tadej Pogacar in Milaan-Sanremo

Tadej Pogacars zege in Milano-Sanremo wordt dagen later nog steeds ontleed, niet alleen om hoe hij won, maar ook om wat het peloton naliet te doen toen de wedstrijd heel even in hun voordeel kantelde.

Het beslissende moment viel nog voor de Cipressa begon. Pogacar ging onderuit in de aanloop naar de klim, scheurde zijn regenboogtrui en kwam enkele honderden meters achter de kop van de koers te zitten, juist waar positie alles is. Heel even was de wereldkampioen kwetsbaar.

Velen verwachtten dat rivalen zouden toeslaan. In plaats daarvan volgde aarzeling.

“De aarzeling en de neutralisatie aan het begin van de klim na Pogacars val hebben alle outsiders de das omgedaan die hiervan hadden kunnen profiteren,” zei Jerome Pineau in de Grand Plateau-podcast, volgens RMC. “Niemand had hen kwalijk genomen als sommigen op de Cipressa hadden aangevallen en de koers daar hadden opengebroken zonder op de Sloveen te wachten.”

Met Pogacar uit positie kreeg de kop van de koers een zeldzame kans om het scenario te herschrijven. Renners als Filippo Ganna, Mads Pedersen en Tom Pidcock zaten al voorin, precies waar ze moesten zijn.

Maar in plaats van door te trekken, viel het tempo stil. “Het voelde bijna alsof ze op hem wachtten om terug te keren voordat de koers begon, en toen hij terugkwam, strafte hij iedereen af,” voegde Pineau toe.

Pineau wijst erop dat het tempo op de eerste stroken van de Cipressa merkbaar zakte in de minuten na de val, waardoor UAE Team Emirates zich kon herorganiseren en Pogacar kon terugbrengen. Zodra hij weer voorin zat, ging de snelheid meteen omhoog en verschoof de controle over de koers opnieuw in zijn voordeel.

Voor Pineau was het probleem niet alleen tactisch, maar ook psychologisch. “Als dit een echte Milano-Sanremo-Cipressa was geweest, had hij nooit zo kunnen terugkeren. De eerste twee kilometer van de Cipressa waren de traagste in de afgelopen vijf of zes jaar. Ze zaten naar elkaar te kijken. Dat gebeurt nooit op de Cipressa.”

“Hij zit zó in hun hoofd dat ze niet wisten wat te doen,” vervolgde de Fransman. “Ze dachten: ik kan niet aanvallen, want als hij terugkomt, doet hij me pijn. Gevolg: hij kwam terug, en hij deed ze pijn.”

Die aarzeling bleek beslissend. Eenmaal terug in positie keerde de koers terug naar een herkenbaar patroon. Hij forceerde de schifting op de Cipressa, liet Mathieu van der Poel vallen op de Poggio en besliste vervolgens de sprint met Tom Pidcock op de Via Roma.

Milano-Sanremo biedt zelden duidelijke openingen. En als ze er zijn, zijn ze vluchtig. Pogacars val was zo’n moment. Er viel een gat, posities raakten verstoord en voor één keer stond de topfavoriet op achterstand. Maar in plaats van te profiteren, aarzelde het peloton.

Uiteindelijk bepaalde die aarzeling de koers net zozeer als Pogacars aanval. Want, zoals uit Pineaus oordeel blijkt, was de kans er volgens hem wél. Het peloton greep haar simpelweg niet.