“Wie ooit een nagel is verloren, weet hoe pijnlijk dat kan zijn” – Greg van Avermaet uit kasseienzorgen voor Mathieu van der Poel na valpartij in Milaan-Sanremo

Mathieu van der Poels Milano–Sanremo eindigde niet met een instorting, maar met een voorsprong die uiteindelijk wegsmolt. Na het overleven van de beslissende versnelling op de Cipressa kon de Nederlander het wiel niet houden toen Tadej Pogacar opnieuw ging op de Poggio, waardoor Pogacar en Tom Pidcock op de Via Roma onder elkaar om de zege vochten.

Dat alleen al had genoeg stof geboden om te discussiëren over Van der Poels vorm, gezien hoe vaak hij deze koers de afgelopen jaren naar zijn hand zette. Maar sinds zaterdag is de aandacht steeds meer verschoven naar wat er vóór de Poggio gebeurde, en wat dat betekent voor de kasseiklassiekers die nu snel naderen.

Van der Poel onthulde na afloop dat hij last had van pijn aan zijn hand en nagel na zijn val in de aanloop naar de Cipressa. Op glad asfalt is dat eerder hinderlijk dan dramatisch. Op kasseien wordt het een heel ander verhaal, en Greg Van Avermaet had weinig woorden nodig om uit te leggen waarom.

“Zolang het geen bot is, is het op de kasseien te managen. Maar die nagel was gespleten, en wie ooit een nagel is kwijtgeraakt weet hoe pijnlijk dat is,” zei Van Avermaet in de HLN-podcast. “Dat is iets waar ik echt bewondering voor heb bij die renners.”

Van der Poel verloor deze koers niet enkel omdat zijn hand pijn deed. De manier waarop Milano–Sanremo in 2026 werd gereden, woog minstens zo zwaar.

Zijn broer David van der Poel gaf daarvoor de duidelijkste uitleg. “Zijn inspanning was veel langer door de aanloop naar de Cipressa. In plaats van acht minuten werd het misschien veertien minuten. Daarom kwam hij waarschijnlijk net tekort op de Poggio.”

Die nuance is belangrijk omdat ze het gesprek weghaalt van het gemakzuchtige idee dat Van der Poel simpelweg onder zijn niveau was. Volgens David vertelden de cijfers dat verhaal helemaal niet. “Hij moest daar net iets te diep gaan, maar hij zei dat zijn tijden en vermogenscijfers vergelijkbaar waren met vorig jaar. Dat toont vooral dat Pogacar simpelweg sneller was dan vorig jaar.”

Er is in elk geval enige geruststelling dat de blessure zelf niet zwaar lijkt. Oliver Naesen, die Van der Poel de volgende dag zag, zag weinig tekenen van iets ernstigers. “Ik denk niet dat het te erg was. De dag nadien op de luchthaven zag ik hem, en hij had er gewoon een normale pleister op. Er zat geen gips rond. Ik denk dat het gewoon een snede was.”

Dat moet de vrees voor een grote terugslag temperen. Maar het haalt de kernvraag niet weg. Een renner kan prima aan de start staan en toch gehinderd worden zodra de koers opengaat, zeker in de kasseiklassiekers, waar grip, klappen en herhaalde druk op de handen zoveel uitmaken.

Daarom resoneert Van Avermaets punt. Het gaat niet per se om afwezigheid. Het gaat om ongemak, controle en de vraag of een ogenschijnlijk klein probleem harder gaat wegen zodra het terrein verandert.