“Hij kan deze koers op geen andere manier winnen” – Expert twijfelt of Tadej Pogačar ooit Parijs-Roubaix kan winnen

Parijs-Roubaix 2026 maakte opnieuw zijn reputatie waar als een van de meest meedogenloze en onvoorspelbare koersen, maar in de nasleep verschoof de aandacht vooral naar wat de uitslag zegt over zowel Wout van Aert als Tadej Pogacar.

In zijn nabeschouwing in podcastvorm kaderde Eurosport-commentator Javier Ares Van Aerts zege als meer dan zomaar een Monument.

Hij positioneerde het als een langverwacht moment van verlossing na jaren van net-niet op de grootste podia van de wielersport.

“Met de immense voldoening om Wout van Aert te zien winnen… het was tijd voor een grootse koers, een formidabele etappe, om hem te verlossen van zoveel frustratie,” legde Ares uit, waarmee hij het emotionele gewicht van de Belgische triomf onderstreepte.

Een kernpunt in de analyse van Ares draaide om de unieke eisen van Parijs-Roubaix. Hij benadrukte dat de koers zich onderscheidt van elke andere klassieker, niet alleen in zwaarte, maar vooral in hoe chaos en uithouding samenkomen. “Parijs-Roubaix is een koers als geen ander,” zei hij, wijzend op de constante spanning tussen controle en onvoorspelbaarheid.

Die onvoorspelbaarheid moet echter niet worden verward met willekeur. Ares maakte duidelijk dat geluk een rol speelt, maar nooit volledig bepalend is. “Het is een beetje wreed dat geluk zo’n belangrijke rol speelt in deze race, maar het is niet de enige factor.”

Met lekke banden en valpartijen bij veel favorieten was zijn conclusie helder: succes in Roubaix draait niet om problemen vermijden, maar om er beter op reageren dan wie ook.

Bij Pogacar koos Ares voor een meer structurele lezing van de Sloveen zijn koers. Het probleem is volgens hem geen talent, maar geschiktheid. “Parijs-Roubaix is nog lastiger voor Pogacar omdat hij daar rivalen heeft die hem uiteindelijk kunnen kloppen in een sprint op de piste.”

In plaats van één beslissend moment aan te wijzen, schetste Ares dit als een ingebouwd nadeel tegenover specialisten die natuurlijker bij de eisen van de koers aansluiten.

Hij merkte ook op dat Pogacars agressieve manier van koersen tegen hem kan werken op de kasseien. “Hij wist het gat te dichten… zette zijn ploeg onder druk… in een koers waar hij net iets extra’s nodig heeft.”

In een wedstrijd waar positie, steun en energiemanagement cruciaal zijn, kan die constante druk een prijs hebben.

Daartegenover werd Van Aerts koers gepresenteerd als een meesterstuk in controle en overzicht. Los van het fysieke werk benadrukte Ares de psychologische strijd in de finale. “Hij dwong Pogacar, mentaal, om net dat beetje meer te doen.”

Die subtiele voorsprong, gekoppeld aan tactische helderheid, bleek doorslaggevend in een koers waar marges vaak door kleine momenten worden bepaald in plaats van pure dominantie.

Uiteindelijk kaderde Ares het duel als een clash van stijlen, met elke renner gebonden aan eigen sterktes en grenzen. “Pogacar had geen andere optie… gedreven door zijn moed, zijn energie, zijn bravoure… hij heeft geen andere manier om deze koers te winnen.”

Het is een conclusie die de kern van Roubaix raakt: waar Van Aert zich perfect aanpaste aan de eisen, moest Pogacar een koers forceren die nooit helemaal voor hem geschreven leek.