“Hij is zo’n overduidelijke topfavoriet dat je niemand op zijn niveau kunt zetten” – Javier Ares over Tadej Pogacar

De Tour de Romandie keert terug op de kalender als een mix van traditie en hardheid, een koers getekend door een bergachtig profiel en zijn historische rol in de aanloop naar de grootste doelen. Decennialang gold de Zwitserse etappekoers als graadmeter voor de vorm van Giro d’Italia-kanshebbers, dit jaar gebruiken Tour de France-toppers haar als laatste koers van hun voorjaarscampagne.

Vandaag, zo zeggen we, is de context veranderd. Moderne planning, gebaseerd op hoogtestages en selectieve programma’s, heeft de aanwezigheid van kopmannen in dit type koers verkleind. Toch brengt de deelname van Tadej Pogacar dit jaar het spotlicht terug dat het evenement ooit genoot.

Javier Ares benadrukt dat contrast tussen vroeger en nu, en merkt op dat “het een koers is op Zwitserse bodem, in het Franstalige deel, en jarenlang extra aanzien kreeg door de link met de Giro d’Italia.” In dezelfde lijn schetst hij hoe het wielrennen is verschoven: “Nu is het veel lastiger om Giro-hoopvollen hier te zien koersen, omdat renners liever een maand op hoogte doorbrengen voor ze hun hoofddoelen aanvallen.”

De Eurosport-commentator licht op zijn YouTube-kanaal ook de directe impact uit van de aanwezigheid van de Sloveen dit jaar: “de koers is bij deze gelegenheid weer tot leven gewekt door Pogacars aanwezigheid, en dat zegt veel, het is een garantie op succes.” Al nuanceert hij dat effect, door te erkennen dat “het op een bepaalde manier ook de deelname van vele andere renners overschaduwt,” maar hij benadrukt dat Pogacar “het cachet en het pedigree geeft waardoor de koers alle glans herwint.”

Ares plaatst de ambitie van de UAE-kopman ook in een bredere context: “Pogacar wil dat schitterende palmares verder uitbouwen, zijn programma verrijken met zeges in dit soort etappekoersen.” Een keuze die, zo legt hij uit, past in zijn aanloop naar grotere doelen: “Dit jaar heeft hij Romandie en de Tour de Suisse ingepland als route richting de Tour de France.”

Over hoe de koers is geëvolueerd, benadrukt hij dat “de tijden zijn veranderd, en dat komt doordat we een andere manier van seizoensopbouw meemaken.” Toch doet hij niets af aan de aantrekkingskracht van het evenement: “We moeten aanvaarden wat we zien en genieten van de momenten waarop enkele grote favorieten elkaar kruisen en mooie duels leveren.”

Wat het parcours betreft, onderstreept Ares de hardheid en de variatie: “De overige etappes hebben bergen in overvloed, met veeleisende aankomsten die verschillen kunnen creëren.” Een ontwerp dat volgens hem de deur opent voor verschillende protagonisten: “Voor pure sprinters is er geen kans, maar er is volop ruimte voor vele andere ploegen om hun moment te vinden.”

Pogacars mogelijke dominantie is een ander belangrijk punt in zijn analyse. Hoewel hij diens favorietenrol erkent, tempert hij de meest extreme verwachtingen: “Het idee dat hij alle zes etappes zou kunnen winnen, lijkt me echt vergezocht.” En hij voegt een belangrijk nuance toe: “Hij gaat niet elke dag voluit, en niet alle etappes liggen hem, ook al is het parcours erg veeleisend.”

Hij gaat ook in op het debat over de mogelijke ‘intimidatiefactor’ van de Sloveen: “Ik wil niet ontkennen dat er een kern van waarheid zit in het idee dat bepaalde ploegen hem liever vermijden, maar ik denk niet dat het de hoofdreden is.” Voor Ares is de verklaring eenvoudiger: “Veel ploegen kiezen andere koersen vanwege het routeprofiel of hun kalenderplanning.”

Tot slot is hij helder over de huidige hiërarchie in het peloton: “Hij is zo’n overweldigende favoriet dat je nu niemand op zijn niveau kunt plaatsen.” Toch voegt hij het onvoorspelbare element van de koers toe: “Tot de finishlijn is gepasseerd, is niemand kampioen, zelfs Pogacar niet.”