“Hier kom ik niet van terug”: Mads Pedersen vreesde dat zijn carrière voorbij was na vroege seizoensval in Valenciana

Voorafgaand aan het seizoen 2026 werd Mads Pedersen door velen naar voren geschoven als uitdager van Tadej Pogacar en Mathieu van der Poel in de klassiekers. Logisch: Pedersen stond het jaar ervoor meermaals op het podium en was vaak de enige die de twee supersterren kon volgen. De seizoensstart was dus omgeven door verwachtingen, maar die vervlogen meteen op zijn eerste racedag bij de Volta a Comunitat Valenciana, waar de Deen zwaar crashte.

Pedersen herinnert zich dat hij met zijn gezicht in wat struiken lag en probeerde zichzelf op te drukken, maar dat niet kon door de pijn. “De koersdokter dacht meteen dat mijn nek en rug gebroken waren, dus kreeg ik een nekkraag om,” zei Pedersen in de podcast Half Wheeling.

Jeroen Heymans, Pedersens mecanicien, was een van de eersten ter plekke en herinnert zich dat de renner “het uitschreeuwde van de pijn”. “Toen ik dichterbij kwam, vroeg hij me zijn vrouw te bellen. Natuurlijk schrok ik,” zei Heymans.

Michael Schär, die bij Lidl-Trek die dag sportief directeur was, vreesde direct het ergste. Gelukkig gaf de Deen snel positief teken zodra de eerste schok wegebde. “Ik vroeg of hij zijn benen en voeten kon bewegen en dat kon hij bevestigen. Dat was goed,” aldus Schär.

Pedersen werd per ambulance naar een nabijgelegen ziekenhuis gebracht, maar zowel Pedersen als Schär herinneren zich hoe zwaar die anderhalf uur durende rit was.

“Het was een behoorlijk emotionele rit. Ik zei tegen Mikey: ‘Luister, als mijn rug gebroken is, kom ik hier niet van terug en is wielrennen niets meer voor mij,’” zei Pedersen. “Ik weet dat ik een vechter ben, maar er is overal een grens en dat zou mijn grens zijn geweest.”

Schär herinnert zich dat hij zei dat hij ook een stap terug zou doen als Pedersen zijn rug had gebroken, en schetste de ernst van zo’n ongeluk. “Alles stond ter discussie,” zei hij. “Het is menselijk dat je op zo’n moment verder kijkt dan alleen de sport. Je gaat het grotere plaatje bevragen: wat doen we hier eigenlijk, is het dit waard? Die grote vragen komen op.”

Uiteindelijk bereikten de twee het ziekenhuis, waar ze het “goede” nieuws kregen dat Pedersens rug en nek niet beschadigd waren, in tegenstelling tot wat de Deen had gevreesd. Hij kwam er niet zonder kleerscheuren vanaf, maar breuken aan sleutelbeen en pols zijn tegenwoordig goed te behandelen. Verwachte hersteltijd: 12 weken.

En omdat Pedersen is wie hij is, stond hij diezelfde avond alweer in het teamhotel. Dat bleek cruciaal voor de mindset van de ploeg voor de rest van de koers. Schär noemde het een “typisch Mads-moment” dat liet zien waarom hij een “geboren leider” is.

Hoewel Mads zich sterk hield, was duidelijk dat hij verre van oké was: zelfs normaal eten lukte niet. “Ik probeerde de sfeer goed te houden,” voegde hij toe. “Het was echt zwaar. Eten lukte niet, ik at yoghurts met een rietje. Ik kan niet uitleggen hoe moeilijk het was, je kunt nauwelijks bewegen of eten.”

Drie maanden niet koersen had betekend dat Pedersen het volledige voorjaar moest missen, maar renners zijn taaie kerels. Zes weken later stond Mads Pedersen alweer aan de start van Milano-Sanremo, waar hij vierde werd. De ex-wereldkampioen werd ook vijfde in de Ronde van Vlaanderen en zevende in Roubaix. In die zin was het geen geslaagd voorjaar, maar gezien de omstandigheden was het bijna zo indrukwekkend als het winnen van een Monument.