“Het WK is de koers die ik het liefste wil winnen” – Ben Healy onthult waar zijn echte focus ligt, ondanks zijn doorbraak in het algemeen klassement van de Tour de France

Voor Ben Healy is de verleiding na een doorbraakseizoen om de horizon te verbreden groot. In het geel rijden in de Tour de France, een rit winnen en op het podium van het World Championships staan vragen om grotere ambities en beloften. Toch koos Healy voor het omgekeerde. Hij versmalde zijn focus.

De Ier is duidelijk: hoe emotioneel zwaar het geel ook woog, er is één koers die nu boven alle andere zijn toekomstbeeld bepaalt.

“Het World Championships is waarschijnlijk de wedstrijd waarvan ik het meest droom om te winnen,” zei Healy volgens citaten verzameld door de Irish Mirror. “Het is nooit zeker dat het parcours je ligt, maar in de jaren dat het wel past, moet je er vol voor gaan.”

Met Canada als gastheer voor de volgende editie is zijn intentie glashelder. “Canada is er zeker een van, dus ja, daar ga ik all-in voor.”

Healys opmars volgde nooit het klassieke pad, en hij doet geen moeite om dat te verbloemen. In plaats van zichzelf rollen aan te praten die niet passen, bouwde hij zijn loopbaan op brute eerlijkheid over zijn eigen kwaliteiten.

“Ik denk dat ik vrij vroeg inzag dat ik misschien niet… geen traditioneel skillset binnen het wielrennen heb, dus hoe kan ik daar het best van profiteren?” zei hij. “Voor mij zijn dat of de echt harde, lange dagen of een ontsnapping. Ik heb gewoon bepaald hoe ik kan winnen en dat blijf ik doen, of mensen het nu leuk vinden of niet.”

Die zelfkennis verklaart waarom zijn grootste Tour-momenten uit agressie voortkwamen en waarom ritten jagen centraal blijft in zijn aanpak.

“Eén ding waar we vooraf echt op hebben gefocust was de dagen nauwkeurig uitkiezen waarop we dachten dat ik een kans had. Die zesde etappe was de eerste.”

De Tour waarin Healy doorbrak is niet die van vorige decennia, en hij beseft scherp hoe de koers is geëvolueerd.

“Ik denk dat het grootste verschil waarom het koersen nu zo snel is, zit in het materiaal dat we nu gebruiken vergeleken met mijn eerste jaar bij de beloften, nog maar vijf jaar geleden,” zei hij. “De fietsen zijn dag en nacht anders, dat om te beginnen. En dan de manier waarop we nu koersen.”

Teamcontrole heeft ook de etappedynamiek veranderd. “Kijk naar UAE, zij zetten hun trein op en stuk voor stuk trekken de renners de koers aan op maximale snelheid. Dat maakt een groot verschil.”

Voor renners als Healy creëren dat meedogenloze tempo en kortere etappes ruimte voor beslissende moves in plaats van uitgerekte stilstand.

Het dragen van geel bracht een intensiteit waarvoor Healy erkent moeilijk te kunnen voorbereiden. “Ik kreeg het de dag voor de rustdag en ik kan je zeggen: de rustdag was voor mij geen rustdag met het geel,” zei hij. “Het was eerlijk gezegd een stressvolle dag met de media en alle aandacht die bij de gele trui hoort.”

Te midden van die storm sprong één bericht eruit. “Stephen Roche,” zei Healy. “Hij wist mijn nummer te bemachtigen en stuurde een bericht om me te feliciteren, dat ik het geweldig deed en zo. Het is best cool om erkend te worden door een wielerlegende.”

Healys bronzen medaille op het UCI Road World Championships in Kigali versterkte een pad waarin hij al geloofde. “Het was gewoon een vrij surreële ervaring,” zei hij. “De eerste grote kampioenschappen voor het wielrennen in Afrika, niemand wist echt hoe het zou verlopen. En het werd gewoon een geweldig evenement.”

Hij floreerde in de slopende omstandigheden. “Met de luchtvochtigheid, de hoogte en de hitte werd het een heel zwaar WK en super attritioneel. Maar dat is precies iets wat me wel ligt.”

Energiedosering bleek beslissend. “Ik kon vroeg in de koers veel energie sparen, waardoor ik in de finale echt iets extra’s kon geven. En om dan op het podium te eindigen, dat was een hele bijzondere.”

Ondanks zijn stap vooruit ziet Healy geen reden om te sleutelen aan wat al werkt. “Het is moeilijk te denken dat ik iets drastisch ga veranderen, maar in het wielrennen kun je nooit stilstaan,” zei hij. “Als je denkt dat iets voor altijd blijft werken, houd je jezelf voor de gek.”

Voor nu blijft de kalender vertrouwd. “Maar er gaat in 2026 niets groots veranderen. Ik zal waarschijnlijk een erg vergelijkbare kalender hebben.”

Zelfs de ultieme droom kadert hij met terughoudendheid. “Ik zou graag denken dat ik misschien ooit de Tour kan winnen, maar op dit moment is dat waarschijnlijk wat te hoog gegrepen.”

Wat niet te hoog gegrepen is, is de helderheid van zijn ambitie. Healy weet welke koersen hem liggen, welke dagen het meest tellen en wanneer het tijd is om all-in te gaan.