“Pff… ik heb het even gehad”: Thibau Nys trekt gefrustreerd naar het WK veldrijden na het missen van het podium in Hoogerheide

Voor Thibau Nys eindigde de World Cup-manche in Hoogerheide met het gevoel dat er iets bleef liggen. Vierde op papier, maar de frustratie kwam door hoe dichtbij het podium was, en hoe snel het in de slotmeters wegglipte.

“Ik heb er niet veel over te zeggen,” gaf Nys achteraf toe in zijn interview na de wedstrijd. “Maar ik ben heel teleurgesteld.”

De Belgisch kampioen maakte deel uit van een grote, voortdurend herschikkende achtervolgende groep achter een ongenaakbare Mathieu van der Poel, wiens solo elke twijfel aan de kop wegnam.

In die strijd om de ereplaatsen leek Nys goed gepositioneerd bij de start van de slotronde, waarbij hij koos om zelf te demarreren in plaats van te wachten op een sprint.

“Ik wilde het doen in de laatste ronde,” legde Nys uit, “maar toen maakte ik een fout.” Die misser kwam net voor de balken en bleek beslissend. In plaats van solo of met voorsprong aan te komen, moest hij vanuit koppositie een blootgelegde sprint aangaan.

“Het was een lastige sprint om vanop kop te starten,” zei hij. “Ze kwamen van achteren met veel meer snelheid. In de sprint geef ik het weg.”

Aan de conclusie viel niet te verzachten. Toen Tibor del Grosso en Niels Vandeputte hem op de streep voorbijgingen, nam Nys meteen de verantwoordelijkheid. “Dat is mijn eigen fout,” zei hij. “Niels verraste me, maar je moet sprinten tot de finish. Hij had absoluut gelijk. Geen excuses.”

Pijnlijker was dat de koers zelf niet slecht aanvoelde. “Op zich voelde ik me best goed,” zei Nys. “Maar het was moeilijk om het verschil te maken. De benen waren niet meer helemaal fris.”

Toch voelde hij zich competitief in de groep achter Van der Poel. “Ik had wel het gevoel dat ik in de groep achter Mathieu misschien de sterkste was,” voegde hij toe. “Maar daar koop je niets mee.”

Dat contrast typeerde zijn middag in Hoogerheide. Aanwezig op de sleutelmomenten, fysiek bij de besten van de rest, maar zonder de laatste scherpte om positie in resultaat om te zetten. In een koers waar timing zwaarder woog dan pure power, was de foutenmarge meedogenloos.

Nys bleef niet lang hangen in analyse. Zijn slotreactie klonk meer emotioneel dan verklarend. “Pff… ik heb het er even mee gehad,” zuchtte hij.

Met het WK voor de deur was Hoogerheide geen inzinking, maar wel een waarschuwing. Op dit niveau is ‘dichtbij’ nooit genoeg, en het missen van het podium kan zwaar wegen wanneer het grootste doel van de winter over enkele dagen wacht.