“Het is al sinds Lance Armstrong” – Quinn Simmons wil Amerikaanse WK-droogte in Montreal beëindigen

Quinn Simmons is zijn wegrenseizoen in Frankrijk begonnen met eendagskoersen in de voorbije twee weekenden, en start zaterdag in Strade Bianche als een outsider voor een topresultaat. De 24-jarige ligt het gravelwerk en een koers waarin korte inspanningen en uithouding cruciaal zijn. Hij is zichtbaar gemotiveerd om hier te presteren, én in andere koersen later dit jaar zoals de World Championships in Montreal.

“Je neemt altijd het vertrouwen mee van je laatste koers. Dit voelde voor het eerst anders,” vertelt Simmons aan Wielerflits. “Mijn eerste seizoen werd verknald door de coronapandemie. In mijn tweede jaar crashte ik in die oktobereditie van Parijs-Roubaix, en in de jaren daarna werd mijn seizoen telkens weer voortijdig beëindigd door ziekte.”

Maar in 2025 sloot Simmons een sterk jaar af met een indrukwekkende vlucht in Il Lombardia, die hij bekroonde met een vierde plaats – knap, zeker in een klimmerskoers. “Nu heb ik afgesloten met een goed gevoel, en dan kun je echt van de winterstop genieten. Je denkt niet constant terug aan hoe slecht het was. Bovendien eindig je het jaar in goede vorm, waardoor je minder hoeft in te halen als je weer begint te trainen. Daardoor had ik geen stress in de winter. Hopelijk betaalt zich dat uit.”

Hoewel de vorm zich nog niet vertaalde in de Franse klassiekers, bouwt Simmons gestaag richting zijn voorjaarsdoelen, met de Amstel Gold Race in het vizier en een aftrap bij Strade Bianche, waar hij vermoedelijk de solo-leidersrol krijgt.

“Ik ben graag in Toscane en koers er met plezier; het decor is fantastisch. Ik heb er in het verleden ook goed gereden, dat helpt. Deze koers… ik heb er nog geen topresultaat behaald, maar ik voel dat het kan,” knipoogt de Amerikaan. “Daarom wil ik blijven proberen. Het is een grote koers, en er zijn er niet veel die mij zo liggen. Ik hou van het parcours, van koersen in Italië en van de Italiaanse fans.”

De Amstel Gold Race en de Tour de France zijn belangrijke doelen, maar de World Championships in Montreal steken er misschien nog bovenuit. Afgelopen najaar werd hij daar derde achter Brandon McNulty en Tadej Pogačar, en hij verbaasde met zijn kracht door de rest op afstand te zetten.

“Tijdens de koers voelde ik mezelf niet achteruitgaan, terwijl ik dat bij anderen wel zag. Natuurlijk reed ik voor de tweede plaats. Maar aanwezig zijn in de finale van een koers met 4.000 hoogtemeters en met mijn gewicht gaf me echt een boost,” blikt hij terug. “Zeker met de ploeg waarmee we starten, een niveau dat de Verenigde Staten al lang niet meer gehad heeft. Op het parcours in Montreal kunnen drie Amerikanen meedoen om een medaille.”

Hij doelt op Matteo Jorgenson en McNulty zelf; samen vormen ze een gevaarlijke drie-eenheid met mogelijk ‘thuisvoordeel’, ook al wordt er in Canada gekoerst. “De groep die we nu hebben, is goed in dat stapje extra voor elkaar. Iedereen is eerlijk, en uiteindelijk rijden we voor wie die dag het beste is. Daarvoor offeren we elkaars kansen op.”

Simmons weet dat het een lastig doel is, maar legt de ambities van de ploeg vanaf het begin van het jaar torenhoog. “Hopelijk ben ik degene om wie het draait eind september. Voor de nationale ploeg rijden is al een eer op zich. We willen voor die medaille vechten, want het is lang geleden dat we dat gehaald hebben. Ik denk sinds de wereldtitel van Lance Armstrong. Veel te lang geleden. Tijd om dat te veranderen.”