De terugkeer van de Tour Colombia leek een feit, maar de organisatie heeft de stekker uit het plan getrokken. De ronde, die in februari 2026 op de UCI-kalender stond, gaat niet door vanwege een tekort van ruim twee miljoen euro.
Een droom die opnieuw uitdooft
Na enkele jaren afwezigheid zou de Tour Colombia in 2026 eindelijk terugkeren op de internationale wielerkalender. De wedstrijd had opnieuw de 2.1-status van de UCI gekregen en beloofde een belangrijk moment te worden voor het Colombiaanse wielrennen, dat de voorbije jaren internationaal veel talent heeft voortgebracht.
Toch kwam er deze week een abrupt einde aan dat plan. De organisatie maakte bekend dat de benodigde 10 miljard Colombiaanse pesos – ongeveer €2,2 miljoen – niet bijeen kon worden gebracht om de ronde volgens de vereiste veiligheids- en kwaliteitsnormen te organiseren.
“We hebben alles geprobeerd om de middelen rond te krijgen, maar zonder garanties voor logistiek en veiligheid kunnen we het evenement niet verantwoorden,” verklaarde de organisatie. Er wordt nu onderzocht of bestaande sponsors bereid zijn hun steun aan te houden, met als doel een mogelijke herlancering in 2027.
Hoge kosten, weinig marge
De begroting van de organisatie geeft een beeld van de omvang van zo’n evenement. Alleen al het luchttransport van de internationale ploegen – waaronder WorldTour- en ProTeams – zou 1,5 miljard pesos kosten.
Daarnaast kwamen daar onder meer bij:
2,5 miljard pesos voor accommodatie en maaltijden van de renners en staf,
610 miljoen pesos voor logistiek transport,
252 miljoen pesos voor bagageafhandeling van buitenlandse teams,
4 miljard pesos voor algemene organisatie, verkeersbegeleiding en technische voorzieningen,
275 miljoen pesos voor ondersteunend personeel, en
540 miljoen pesos voor prijzengeld, verzekeringen en accreditaties.
De cijfers tonen aan hoe zwaar de financiële last is voor een landelijk georganiseerde rittenkoers – zelfs één met de reputatie en geschiedenis van de Tour Colombia.
Een breder probleem
De situatie weerspiegelt een bredere realiteit binnen het wielrennen: veel kleinere UCI-koersen kampen met stijgende kosten en beperkte publieke of commerciële steun. Waar WorldTour-evenementen doorgaans verzekerd zijn van sterke partners en mediadeals, blijft het voor continentale organisaties steeds moeilijker om het budget rond te krijgen.
De hoop blijft dat Colombia – een land met een diepgewortelde wielercultuur en renners van wereldklasse – in 2027 alsnog de draad kan oppakken. Maar voorlopig blijft het stil op de wegen waar ooit Bernal, Higuita en Martínez hun eerste successen boekten.
Ik ben student en loop momenteel stage als redacteur bij de sportwebsites WielrennenUpToDate.nl en Dartsnieuws.com. Daar schrijf ik dagelijks nieuwsartikelen en zorg ik ervoor dat het laatste sportnieuws op de juiste manier zijn weg vindt naar onze lezers en volgers via sociale media.
Hoewel wielrennen en darten voor mij in het begin relatief nieuwe werelden waren, hebben beide sporten me sinds het startschot van mijn stage volledig gegrepen. Met elke dag leer ik meer over de dynamiek van de sport en de verhalen erachter, waardoor mijn interesse en enthousiasme alleen maar groeien.
In elk artikel dat ik schrijf, probeer ik mijn passie voor journalistiek te laten doorklinken. Mijn doel is helder en betrouwbaar nieuws brengen dat inhoudelijk sterk is, prettig leest en relevant is voor de doelgroep.Ik zit momenteel in het laatste jaar van mijn opleiding Mediaredactiemedewerker aan het Mediacollege Amsterdam, waar ik mijn vaardigheden in schrijven, editen en interviewen verder heb ontwikkeld. Die kennis pas ik dagelijks toe in mijn werk, met als doel telkens het beste uit elk artikel of interview te halen.
Naast mijn werk en studie blijf ik graag sportief bezig. Zo ben ik regelmatig te vinden op de tennisbaan, waar ik train en speel met vrienden en familie. Ook ben ik een trouwe supporter van AZ – op donderdag- of zondagavond sta ik meestal op mijn vaste plek op de Z-tribune in het stadion.
Mijn passie voor journalistiek is er al van jongs af aan. Als kind maakte ik op mijn kamer mijn eigen journaal en schreef ik artikelen alsof ik bij een grote redactie werkte – een droom die ik vandaag stap voor stap werkelijkheid zie worden.