“Er moest een ambulance komen omdat ik in coma was geraakt” – Hoe Kim Le Court van 10 procent overlevingskans naar de top van het vrouwenwielrennen ging

De opmars van Kim Le Court naar de top van het vrouwenwielrennen voerde haar van mountainbikestages in Zuid‑Afrika naar zeges in enkele van de grootste koersen. Maar lang voordat ze een van de herkenbaarste rensters in de Women’s WorldTour werd, dreigde haar verhaal al te eindigen voordat het goed en wel begonnen was.

De Mauritiaanse renster vertelde in de Radio Peloton-podcast dat een kinderstrijd met malaria artsen het ergste deed vrezen, nadat een reeks misdiagnoses de ziekte onbeheersbaar liet worden.

“Daar heb ik malaria opgelopen,” legde Le Court uit, terugblikkend op een verhuizing in haar jeugd van Zuid‑Afrika naar Madagaskar die snel van avontuur in crisis veranderde.

De ziekte zou haar uiteindelijk voor haar leven laten vechten.

Toen Le Court terugkeerde naar Frankrijk, werd de ernst van de ziekte aanvankelijk niet herkend. Artsen, onbekend met de tropische aandoening, dachten dat haar klachten veel onschuldiger waren. “Daar zeiden ze dat het gewoon griep was,” herinnerde ze zich.

Die vergissing bleek cruciaal. Tweemaal werd ze naar huis gestuurd terwijl haar toestand verslechterde, tot het eindelijk kantelde. “Ik kon niet meer lopen. Er moest een ambulance komen omdat ik in een coma was gevallen.”

Pas toen artsen doorhadden dat ze onlangs in Madagaskar was geweest, kwam de juiste diagnose naar voren. Tegen die tijd was het vooruitzicht somber. Le Court kreeg slechts tien procent overlevingskans.

Haar familie moest zich voorbereiden op de mogelijkheid dat ze het niet zou redden.

In een laatste poging haar leven te redden, regelden artsen een risicovolle medicatie uit Madagaskar. De behandeling werkte niet bij iedereen en Le Courts vader moest een verklaring ondertekenen waarin hij volledige verantwoordelijkheid nam voordat het kon worden toegediend. “Mijn broer werd gebeld en kreeg te horen dat hij beter afscheid kon komen nemen,” herinnerde Le Court zich.

De volgende ochtend gebeurde het onverwachte.

Na de behandeling werd Le Court wakker in de ziekenhuisgang, in een scène die achteraf bijna onwerkelijk voelt. “De volgende ochtend werd ik wakker op een fiets in de ziekenhuisgang. Wat ik me herinner is dat ik een infuus in mijn arm had, maar dat ik mijn arm recht moest houden terwijl ik op de fiets zat.”

Het was een moment dat nu vreemd symbolisch aanvoelt, gezien de loopbaan die zou volgen.

Destijds maakte de ervaring vooral diepe indruk op haar familie. “Het was een heel moeilijke periode voor mijn ouders en mijn broer. Zij herinneren zich alles. Ik was nog jong.”

Le Courts weg naar het profpeloton was allesbehalve rechtlijnig.

Geboren in Zuid‑Afrika en deels opgegroeid op Mauritius, stond ze ver van de klassieke routes die renners naar het Europese peloton leiden. Vroege pogingen om zich halverwege het vorige decennium in Europa te vestigen bleken lastig, en haar loopbaan verschoof even weg van de weg.

In plaats daarvan bouwde ze haar naam op in het mountainbiken, waar uithoudingsvermogen en techniek haar handelsmerk werden. De ommekeer kwam met haar zege in de Cape Epic in 2023, een van de meest prestigieuze etappekoersen in de discipline.

Dat succes opende opnieuw de deur naar de weg.

Een jaar later tekende ze bij AG Insurance - Soudal Team, en de impact was meteen voelbaar. Le Court toonde snel dat ze op het hoogste niveau van de Women’s WorldTour kon meedraaien, met zeges en doorbraakprestaties die haar profiel sportbreed optilden.

Haar resultaten hebben sindsdien haar reputatie verankerd als een van de spannendste rensters van buiten de traditionele wielerbolwerken, een Mauritiaanse atlete die de gevestigde Europese grootmachten het vuur aan de schenen legt.

Terugkijkend is het verhaal dat begon met een medische noodsituatie in haar jeugd een deel geworden van de identiteit die Le Courts carrière vormt.

De episode liet littekens achter bij haar familie, maar herinnert ook aan hoe onwaarschijnlijk haar sportieve reis is geweest.

Vandaag kan ze er met afstand en zelfs met humor op reflecteren. “Intussen word ik nooit meer door muggen gestoken.”

Voor een renster die ooit slechts tien procent overlevingskans had, is de weg naar de top van het profwielrennen een comeback die weinigen voor mogelijk hielden.