“Een wedstrijd doodknijpen is verschrikkelijk” – Jay Vine haalt uit naar rivalen wegens negatief koersen nadat hij uit Australische titelstrijd werd “geneutraliseerd”

Jay Vine verliet het Australisch Kampioenschap op de weg voor elite mannen 2026 op het Nationaal Kampioenschap allerminst stilletjes.

Nadat Patrick Eddy in Perth de grootste zege uit zijn loopbaan had gevierd, klom Vine op Instagram en schreef hij een van de scherpste nabeschouwingen die de nationale kampioenschappen in jaren hebben gezien. Hij beschuldigde delen van het peloton ervan de koers te “wurgen” en gaf toe dat hij bewust zijn eigen resultaat opofferde om een statement te maken. “Toen duidelijk werd dat ik uit de koers gemarkeerd zou worden, probeerde een groep van ons een brug te slaan. Helaas wilden sterke renners blijven meeschuiven zonder te werken, waardoor het zo’n 30 minuten aan- en uitging,” schreef Vine.

In een wedstrijd met lange stilstanden, aarzelend achtervolgen en tactische patstellingen tussen grote namen, had Vine het gevoel dat zijn kansen weg waren nog voor de finale vorm kreeg.

De titel bij de elite mannen viel pas na een chaotische en tactische koersdag. Een vroege kopgroep kreeg ruimte, maar een zuivere achtervolging kwam nooit op gang. Bewegingen ontstonden en doofden telkens uit omdat renners aarzelden om gevaarlijke namen terug in koers te slepen. Toen titelverdediger Luke Durbridge later in de koers vroeg uithaalde, viel het peloton opnieuw uiteen in renners die wilden achtervolgen en renners die liever anderen het werk lieten doen.

Achter Durbridge probeerde een selecte groep met meerdere van de sterkste renners van het land orde te scheppen, maar de samenwerking bleef broos. Sommigen werkten, anderen wachtten, en het momentum viel geregeld stil.

Die gebrek aan cohesie zette de toon voor de finale. Durbridge werd pas heel laat gegrepen, en toen de kop uiteindelijk weer samenkwam, had Patrick Eddy de frisheid en positie om het in de sprint af te maken.

Vine reed op dat moment niet meer voor het resultaat.

Vine zegt dat het kantelpunt kwam toen hij besefte dat hij geneutraliseerd werd in plaats van te mogen koersen. “Ik besloot niet gewoon 5 minuten achter het peloton rond te rijden om binnen te bollen, maar een granaat in de koers te gooien; en te laten zien dat ik de komende jaren niet alleen een nummer zal opvullen en een finishersrol speel,” schreef hij.

In plaats van tussen groepen te blijven hangen, koos Vine voor een veel confronterendere rol. “Als je niet met me wilt samenwerken, of me zelfs maar laat koersen, dan breng ik de koers naar jullie, ook als dat betekent dat ik geen resultaat haal.”

Lange tijd reed Vine agressief op kop van het peloton, hij trok de koers op gang terwijl hij zijn eigen kansen opbrandde. Hij geeft toe dat de uitkomst voor hem simpel was. “Ik heb een prima trainingsblok op kop van het peloton gedraaid en ben daarna terug naar het hotel gefietst.”

Het was geen tactische zet voor de titel. Het was een boodschap.

Wat Vine’s reactie opvallend maakt, is dat hij het niet alleen als persoonlijke frustratie kaderde, maar als kritiek op de manier waarop gekoerst werd. “Dit kampioenschap respecteer ik enorm en ik zou het geweldig vinden om het ooit te winnen,” schreef hij. “Maar een koers wurgen is vreselijk om naar te kijken en voor alle renners die zo ver reizen en zo hard trainen om aan de start te staan.”

Volgens hem schaadden het constante markeren, treuzelen en niet willen investeren niet alleen zijn eigen kansen. Het devalueerde de strijd zelf. “Dus voor iedereen die zich afvraagt waarom ik mijn eigen koers weggooide en voor het peloton trok: daarom.”

In een kampioenschap waar veel renners zonder ploegstructuur starten en slechts losse bondjes bestaan, ligt negatieve koers al snel op de loer. Vine maakt daar een directe uitdaging van: als renners hem in toekomstige edities proberen te neutraliseren, is hij bereid de koers hard te maken, ook als hem dat de trui kost.

Ondanks de toon van zijn bericht maakte Vine duidelijk onderscheid tussen zijn kritiek op de koers en de renner die uiteindelijk won. “Proficiat aan Patrick Eddy! Niet alleen slim gekoerst, maar in de finale supersterk om het in 2026 af te maken,” schreef hij.

Eddy’s zege kwam juist voort uit het lezen van de gefragmenteerde, stokkende koers die Vine bekritiseerde. Terwijl anderen aarzelden, las Eddy het spel het best en had hij de benen om het af te maken.

Vine sloot af door zijn focus te verleggen naar zijn UAE Team Emirates - XRG-verplichtingen en de Tour Down Under, maar de waarschuwing is duidelijk.

Hij wil geen renner zijn die op het nationaal kampioenschap gemarkeerd, gemanaged en geneutraliseerd wordt. Volgende keer wil hij vrij koersen. En als dat niet lukt, heeft hij het peloton al verteld wat hij dan doet: de koers naar hen toe brengen, zelfs als het hem alles kost.