DISCUSSIE – Giro d'Italia, etappe 8 – Zuid-Amerikaanse dominantie in Italië; Eulálio toont zijn tanden aan Vingegaard, maar wat gebeurde er met Ciccone?

Jhonatan Narváez bezorgde zaterdag opnieuw een memorabele zege in de Giro d’Italia met een perfect getimede aanval in de zware finale naar Fermo. Zo pakte hij etappe 8 voor UAE Team Emirates - XRG.

De Ecuadoraan reed in de slotkilometers weg uit een kopgroep van drie en keek niet meer om. Hij verzilverde zo zijn derde ritzege in de Italiaanse Grote Ronde. Het was al zijn tweede overwinning van deze Giro na zijn winst in etappe 4, waarmee hij zijn indrukwekkende campagne extra glans gaf.

De 156 kilometer lange etappe van Chieti naar Fermo oogde op papier relatief rustig in het eerste deel, maar beloofde een chaotisch laatste uur. Vier gecategoriseerde beklimmingen, meerdere venijnige muren en een oplopende finish aan 5,7 procent boden ideaal terrein voor aanvallend koersgedrag en late verrassingen.

Zoals verwacht barstte de strijd om de vlucht los direct na het startsein. Verschillende grote namen probeerden weg te komen, onder wie Filippo Ganna en Alberto Bettiol, die kortstondig een kloof sloegen met het peloton. Daarachter bleven de aanvallen onophoudelijk komen, omdat renners een zeldzame kans op een ritzege roken.

Onder de actiefsten in de jacht op de vroege vlucht waren Wout Poels, Giulio Ciccone en Toon Aerts. Het moordende tempo bracht Ganna en Bettiol na bijna een uur in de aanval weer terug.

De etappe eiste ook de eerste slachtoffers. Fabio Christen stapte uit na een zware val, terwijl Jake Stewart later eveneens de koers verliet.

Op 75 kilometer van de finish ontplofte de koers opnieuw toen een grote groep van circa 40 renners zich losreed. In de move zaten Jai Hindley en leider Afonso Eulálio. Dat legde meteen druk op Team Visma | Lease a Bike, want Jonas Vingegaard had de slag gemist.

De Nederlandse ploeg organiseerde snel de achtervolging en neutraliseerde het gevaar, maar door die versnelling konden drie renners wegglippen uit de voorste groep: Jhonathan Narváez, ploeggenoot Mikkel Bjerg en Andreas Leknessund van Uno-X Mobility.

Daarachter vormde zich een sterke achtervolgende groep met onder anderen Wout Poels, Frank van den Broek, Chris Hamilton, Fabio Vandenbossche en Igor Arrieta. Later sloten nog meer renners aan, waaronder Christian Scaroni, Jan Christen en Javier Romo.

Toch viel de beslissing vooraan. Mikkel Bjerg offerde zich volledig op voor Narváez, sleurde onophoudelijk en hielp de Ecuadoraan een comfortabele voorsprong te behouden op zowel de achtervolgers als het uitgedunde peloton.

Toen de weg opliep op de Capodarco met iets meer dan zeven kilometer te gaan, plaatste Narváez zijn versnelling. Leknessund beperkte aanvankelijk de schade en hield de achterstand rond de 15 seconden, maar de herhaalde steile hellingen richting Fermo braken geleidelijk het verzet van de Noor.

Jhonathan Narváez bleef zijn voorsprong uitbreiden in de laatste oplopende kilometers en passeerde solo de streep om opnieuw een overtuigende Giro d'Italia-zege te vieren. Leknessund hield stand voor plaats twee, terwijl ploeggenoot Martin Tjotta een sterke dag voor Uno-X Mobility completeerde met de derde plek.

Wout Poels sprintte naar de negende plaats uit de achtervolgende groep na weer een agressieve koers in het heuvelachtige terrein.

Bij de klassementsrenners bleven de verwachte vuurwerken uit. Team Visma | Lease a Bike dicteerde het tempo op de slotklimmen en dunde het peloton flink uit, maar de favorieten voor het klassement hielden elkaar vooral in de gaten in plaats van aan te vallen.

De enige late versnelling kwam van roze trui Afonso Eulálio in de laatste kilometer, maar Jonas Vingegaard reageerde meteen en voorkwam dat er een noemenswaardige kloof ontstond. Jai Hindley oogde bijzonder scherp in de daaropvolgende aankomst bergop.

Er was echter wel één betekenisvolle verschuiving in het algemeen klassement. Giulio Ciccone moest in de slotfase lossen en kwam uiteindelijk als 68e over de streep. De Italiaan zakte daardoor van plaats acht naar 28 algemeen, een ontwikkeling die hem nu mogelijk meer vrijheid geeft om in volgende etappes ritten na te jagen vanuit de vroege vlucht.

Wat een compleet chaotische en tegelijk schitterende etappe om te bekijken. De strijd om de vlucht was vanaf de eerste meter snoeihard, zo’n ouderwetse krachtmeting die meer dan anderhalf uur en ruim 75 kilometer duurde voordat de vlucht van de dag definitief stond. Het was een constante stroom van aanvallen en tegenaanvallen, geen enkele die lang standhield, maar wel genoeg om het peloton permanent onder spanning en adrenaline te zetten.

Elke ploeg wilde vertegenwoordiging in de kopgroep, en elke keer dat er een move wegreed, volgde meteen reactie van de teams die gemist hadden. Pure waanzin. Maar eerlijk, dat is precies het soort koers waar ik van houd.

Midden in al die chaos schoof UAE Team Emirates - XRG met twee renners mee vooraan naast een UNO-X Mobility-renner. Andreas Leknessund werkte samen met Jhonatan Narváez en Mikkel Bjerg, terwijl hij heel goed wist dat de Ecuadoraan op de genadeloze slothellingen de torenhoge favoriet zou zijn.

Met het tempo dat voortdurend ontplofte, kwam er een spannend moment toen Visma | Lease a Bike verrast werd door een scheur in het peloton, en Jonas Vingegaard aan de verkeerde kant terechtkwam. Leider Afonso Eulálio, die zich dit hele Giro steevast voorin laat zien, ontweek de breuk volledig, wat meteen alarmbellen deed afgaan in het Visma-kamp.

Opvallend genoeg kiest Visma er in deze chaotische openingsfases vaak voor om wat verder achterin te blijven om valpartijen te vermijden terwijl de strijd om de vlucht losbarst. Deze keer dreigde die aanpak echter lelijk averechts uit te pakken.

Eerlijk gezegd weet ik niet wat er met Giulio Ciccone gebeurde. De Italiaan plaatste kort een demarrage, die meteen werd gepareerd door Afonso Eulálio, maar aan de finish had hij een gigantische achterstand. Of Ciccone bij Lidl-Trek zijn klassementsambities opgeeft ten gunste van Derek Gee en in plaats daarvan voor etappezeges gaat, moeten we afwachten.

De klassementsrenners vielen elkaar niet aan op de steilste stroken, maar de jonge Portugees van Bahrain, Eulálio, liet Vingegaard en co wel zien dat hij de Maglia Rosa niet per toeval draagt.

Soms heb je misschien niet de sterkste ploeg om je heen, maar roze dragen geeft iets extra’s. Extra kracht. Extra overtuiging. En in het geval van Eulálio ook een flinke dosis taaiheid en vechtlust.

Chapeau, Eulálio.

Dit keer counterde Paul Magnier wél de aanvallen van Jonathan Milan, waardoor we een Quick-Step zien dat eindelijk ontwaakt is voor de trui die ze dragen. Aan de andere kant draagt Jonas Vingegaard de bergtrui, maar hij ziet liever dat Diego Pablo Sevilla morgen wat punten pakt zodat hij de tijdrit in zijn eigen speedsuit kan rijden.

Het was een dag voor de vroege vlucht, simpelweg omdat er te veel gegadigden waren en alleen Bahrain echte redenen had om achtervolgingswerk te doen. Opvallend was dat Visma vroeg in de etappe ook erg gedreven was om de vlucht te controleren, terwijl dat niet per se een verstandige besteding van energie leek. Uiteindelijk slaagden beide ploegen erin het peloton bijeen te houden tot de eerste klim van de dag, en pas daarna keerde de rust enigszins terug.

UAE pakte de zege en dat was volledig verdiend, dankzij een perfect getimede move en pure kracht. Het is geen toeval als je twee van je vijf renners in een kopgroep van drie plaatst. Zelfs als ze Mikkel Bjerg niet tactisch uitspeelden, garandeerde zijn aanwezigheid alleen al dat Jhonatan Narváez wist dat de strijd om de zege enkel tussen hem en Andreas Leknessund ging. Narváez is een van de beste punchers ter wereld en op dit terrein was hij nooit te kloppen.

Ja, er reed een achtervolgende groep van zo’n 30 renners, maar wielerwiskunde is nooit lineair. Meer renners in de groep achteraan betekent niet automatisch dat er sneller wordt gereden; vaak is het net andersom.

Doordat niemand probeerde te versnellen op de hoofdklim naar Fermo, bleef ik wat op mijn honger zitten, maar de aanval van Afonso Eulálio tussen de klimmen was gedurfd en blies leven in een anders tam slot. Het was vooral een psychologische zet, want echt tijd winnen zat er niet in, maar het is een signaal. Hij overleeft niet simpelweg in zijn huidige positie, hij is hier écht om voor het klassement te vechten.

Ook een pluim voor Jai Hindley, die al tijd won op Pellizzari in de sprint bovenop Blockhaus en vandaag opnieuw twee seconden pakte op iedereen behalve Vingegaard in de sprint. Hij is van nature geen explosieve renner, wat sterk aangeeft dat hij momenteel in de beste vorm van zijn carrière verkeert.

Wanneer UAE Team zijn kaarten op tafel legt, is de koers doorgaans boeiend. Vandaag zetten ze Fermo volledig op zijn kop door Mikkel Bjerg en Jhonatan Narváez mee in de vroege vlucht te sturen, al ging daar eerst een eindeloze stoet schermutselingen aan vooraf om de beslissende move te forceren.

Uiteindelijk bleven er maar drie renners duidelijk over: de twee UAE-mannen en Andreas Leknessund van Uno-X, die spectaculair ontplofte toen hij de tweede versnelling van de Ecuadoraanse kampioen probeerde te volgen.

Daarachter zat een uitbundige achtervolgende groep van een dertigtal renners die zich nooit wist te organiseren en, zoals zo vaak in zulke situaties, het gat naar voren niet meer dichtreed. Javi Romo probeerde het lang, maar solo en vast in niemandsland bleek het onmogelijk om de sprong naar het geselecteerde trio te maken.

Men zegt weleens dat UAE niet kan koersen zonder Pogacar, maar in werkelijkheid koersen ze nog steeds zoals Pogacar, ook zonder Pogacar.

Het was de tweede overwinning voor Narváez in deze Giro, de vierde uit zijn loopbaan, en de derde zege voor de Emiratenformatie, die ondanks nog maar vijf renners in koers hele fitte ploegen aftroeft.

Ja, Jhonatan Narváez verdiende het om etappe 8 van de Giro d’Italia te winnen. Hij was de sterkste in de finale, reed simpelweg weg op de steile straten van Fermo en bekroonde een lange, slimme dag met opnieuw winst voor UAE. Maar voor mij was deze etappe meer dan alleen de show van Narváez.

De renner die me óók bijblijft is Andreas Leknessund. Hij zal nooit de man met de scherpste versnelling zijn. Op de steilste stroken lijkt het altijd alsof hij de langlaufski’s van het volledige Noorse olympische team op zijn rug draagt, plus de waxtafel, voor de zekerheid. Juist daarom genoot ik zo van zijn koers.

Leknessund moest werken, afzien en vechten. Toen Narváez op weg naar Fermo de duimschroeven aandraaide, zag je hoe hard deze etappe echt was. Leknessund stortte niet volledig in, zocht geen excuses en vocht voor het best mogelijke resultaat. Uiteindelijk werd hij tweede, 32 seconden achter Narváez en vóór zijn Noorse ploeggenoot Martin Tjotta.

Dat soort koersen raakt me meer dan een keurig gecontroleerde zege. Leknessund reed als een man die wist dat een Giro-etappezege binnen handbereik lag en tegelijk totaal onhaalbaar was, en voelde die kans met elke steile meter verder wegglippen.

Dat is wreed, maar ook wat wielrennen mooi maakt: je kunt een grootse dag hebben en toch iemand treffen die nog sterker is.

Natuurlijk verdiende Narváez het applaus. Hij had een sterke steunpilaar in Mikkel Bjerg, las de finale perfect en gebruikte zijn kracht precies waar Leknessund net niet meer kon volgen.

Voor mij was Leknessund vandaag het emotionele tegengewicht van de winnaar. Narváez won de etappe. Leknessund gaf haar diepte.

Zijn tweede plek voelt niet leeg. Ze voelt als het bewijs dat Uno-X deze Giro niet alleen meerijdt, maar echt zijn stempel drukt. Met Tjotta op drie werd het een bijzondere Noorse dag, zelfs zonder etappezege.