“De ploegen misbruiken deze renners. Dit is misbruik” – Britse wielerveteraan niet verrast door het afscheid van Simon Yates bij Visma

Voor velen voelde het plotselinge afscheid van Simon Yates in januari als een donderslag bij heldere hemel. Voor Brian Smith echter niet.

In gesprek met road.cc gaf de voormalige Britse kampioen, ploegleider en tv-analyticus een van de scherpste analyses tot nu toe van wat het moderne profwielrennen met zijn renners doet. En volgens hem is Yates’ plotselinge vertrek geen anomalie. Het is een symptoom.

“Was het een verrassing dat Simon Yates stopte? Waarschijnlijk niet,” zei Smith. “Ze gaan wekenlang op trainingskamp, Tom Pidcock zit in Chili – daar is niets.”

Voor Smith draait het niet om de motivatie van één renner. Het is het systeem eromheen. “Het is constant druk, druk, druk, en sommige mensen zeggen gewoon: dit is genoeg. Wat zei Pogacar in de Tour de France? Hij rijdt de Vuelta niet, en er viel één woord: burn-out. Burn-out. Ze koersen 80 dagen per jaar – in mijn tijd reden we 120.”

Het afscheid van Simon Yates heeft binnen de sport al tot brede discussie geleid. De titelverdediger van de Giro stopte per direct op 07.01.2026, met een verlies aan motivatie als reden, en verdween vervolgens volledig uit beeld. Er doken berichten op dat hij wieleraccounts op sociale media had geblokkeerd. Geruchten over burn-out verspreidden zich snel.

Smith ziet een duidelijk patroon. “Maar er is nu geen plek meer om je te verstoppen. Ik kan het volledig begrijpen. De ploegen misbruiken deze atleten; het is misbruik. Ze kijken naar renners als Formule 1-wagens.”

Die vergelijking is niet toevallig. Renners worden volgens hem benaderd als machines die je optimaliseert, marginal gain na marginal gain, met weinig oog voor wat gebeurt als het systeem uiteindelijk overbelast raakt.

“Elke tweak die ze kunnen doen om de prestatie te verbeteren, doen ze, ongeacht of de auto crasht; gaat dat het leven van de coureur redden? Daar denken ze waarschijnlijk niet over na. Ze denken alleen aan performance en snelheid.”

Daar kruist Yates’ verhaal met een bredere trend. In de laatste seizoenen spraken meerdere kopstukken openlijk over uitputting, mentale belasting en de moeite om topniveau vol te houden in steeds meer datagedreven, strak geregisseerde ploegomgevingen.

Smith verwees ook naar de uitspraken van Tadej Pogacar, die vorige zomer publiekelijk de Vuelta uitsloot na een intens programma en signalen van burn-out. Dat woord, ooit zelden gebruikt in het peloton, klinkt nu geregeld in interviews en persconferenties.

“Renners helpen zichzelf ook niet,” voegde Smith toe. “Ik denk dat de meeste renners denken: als je zo traint, dit dieet volgt, deze supplementen neemt of juist niet neemt, en je krijgt later gezondheidsproblemen, dan kan het ze weinig schelen, zeker de jongeren. En ze vertrouwen erop dat hun ploeg voor hen zorgt.” Precies dat vertrouwen is volgens Smith het risico. “En wielrennen, aan de top van onze sport, is niet gezond.”

Binnen Team Visma | Lease a Bike liet Yates’ vertrek een zichtbaar gat in de plannen voor 2026. Het viel ook samen met de groeiende discussie over rennerbelasting, samengeperste kalenders, hoogtestages, lange periodes weg van huis en de mentale tol van constante prestatiedruk.

Door Smiths lens bezien wordt de timing van Yates’ beslissing minder raadselachtig. Geen renner die van de ene op de andere dag zijn motivatie verliest. Geen geïsoleerd geval. Maar een voorbeeld van wat gebeurt als de eisen van het moderne wielrennen botsen met de grenzen van het individu. Voor Smith is de echte verrassing niet dát Yates stopte. Het is dat niet meer renners hetzelfde hebben gedaan.