“Binnen een kilometer heeft hij dat gat van twintig seconden al gedicht, hoe is dat überhaupt mogelijk?” Astana-renner vol ontzag voor hoe Van der Poel na valpartij de Cipressa opvloog

De Milano–Sanremo van zaterdag was niet alleen van voren spectaculair. Verderop in het peloton beleefden renners hun eigen koers: valpartijen, wanhopige achtervolgingen en een Cipressa die alles uiteenblies. Mike Teunissen, die als 14e finishte, deelde van dichtbij wat hij meemaakte.

Zoals zovelen kreeg Teunissen niet de koers waarop hij had gehoopt. De valpartij die Pogacar, Van Aert en Van der Poel neersmakte nam ook hem mee. “Ik zat in die val, met al die grote namen. Het is hier in Sanremo altijd druk, en 99 van de 100 keer gaat het goed, maar ja, die ene keer… er lagen daar heel wat kleppers, dat was behoorlijk opvallend,” vertelde hij aan IDL Pro Cycling.

Wat er precies met Van der Poel gebeurde in die val blijft ook voor ooggetuigen onduidelijk. “Ik weet ook niet exact wat er gebeurde. Maar zo gaat het in een peloton: ze haken in elkaar en dan ga je onderuit,” legde Teunissen uit.

Na de val belandde Teunissen in de eerste achtervolgende groep naast Van der Poel, net achter het peloton. Maar zodra de Cipressa begon, zag hij iets buitenaards van zijn landgenoot. “Ik heb vijf kilometer vol gas gereden — en dan bedoel ik echt vol gas — pal in het wiel van die mannen,” zei hij. En toch reed Van der Poel bij hem weg alsof hij op een andere planeet fietste.

“En dan beginnen we aan de Cipressa, we rijden zo hard als we kunnen, en binnen een kilometer heeft hij dat gat van twintig seconden al dichtgereden. En hij zit meteen voorin: hoe is dat in vredesnaam mogelijk?” zei Teunissen. Hij moest uiteindelijk het wiel van Van der Poel laten en sloot aan bij Wout van Aert en Jorgenson, die de sprong terug naar het peloton wisten te maken. “Daardoor zat hij weer in de koers, dat was wel een gelukje,” gaf hij toe.

Van daaruit was de kop van de koers echter vrijwel onhaalbaar. “Het gaat allemaal te snel om ze nog te laten terugpakken. Als er nog tien kilometer vlak hadden gelegen, had het misschien gekund,” legde Teunissen uit.

Over de Poggio was hij helder waarom niemand daar nog verschil kon maken. “Zeker als het tempo op de Cipressa zo hoog ligt, is iedereen leeg tegen de tijd dat je de Poggio opdraait. Eigenlijk valt daar niemand meer, behalve de mannen die het peloton al hebben uit elkaar gereden. De Cipressa — daar zit ’m het probleem.”

Teunissen werd uiteindelijk 14e, meegesleurd in de sprint voor de ereplaatsen in plaats van te strijden voor de top tien waar hij van blijft dromen. “Die sprint is hier altijd wat apart, maar ik kreeg niet de kans om ervoor te gaan. Ik hoop hier ooit nog eens top tien te rijden,” zei hij.

Maar misschien het meest veelzeggende moment was dat Van der Poel in de slotmeters werd gegrepen en toch nog de presence of mind had om voor een top tien te sprinten. “Wat nog indrukwekkender is: Mathieu van der Poel wordt in de laatste strook gegrepen, maar heeft dan nog de tegenwoordigheid van geest om voor de top tien te sprinten. Dat getuigt van karakter,” besloot Teunissen.