“Als je er geen plezier meer in hebt – dat breekt renners”: burn-outdebat zwelt aan nu Simon Yates afhaakt

Het moderne wielrennen vraagt meer, vroeger en langer. De kalender is voller, de snelheden liggen hoger, en de druk om vanaf de eerste koers van het jaar in vorm te zijn is normaal geworden. Nu al meerdere renners onverwacht afscheid namen van het profpeloton, is de discussie over burn-out niet langer theoretisch.

Toen Simon Yates op zijn 33ste opstapte, vers van winst in de Giro d’Italia 2025 en met een Touretappe extra op zijn palmares, ging er een schok door het peloton. “Dit zal voor velen als een verrassing komen, maar het is geen beslissing die ik lichtzinnig heb genomen,” zei hij in zijn afscheidsverklaring. “Ik denk hier al lange tijd over na, en nu voelt het als het juiste moment om afstand te nemen van de sport.”

Yates beschreef een leven dat volledig door het wielrennen is gevormd. “Van wedstrijden op de baan in het Manchester Velodrome tot strijden en winnen op het grootste podium en mijn land vertegenwoordigen op de Olympische Spelen, het heeft elk hoofdstuk van mijn leven bepaald.” Toch koos hij ervoor te stoppen, zelfs na een seizoen dat zijn carrière definieerde.

In die bredere context klinkt een nuchter oordeel van een kersvers gestopte prof die de grootste recente transformatie van het wielrennen meemaakte. Terugkijkend op 16 jaar peloton in gesprek met Spazio Ciclismo vatte Davide Cimolai samen wat hij nu ziet als het kernprobleem van de moderne sport: “Je beleeft er geen plezier meer aan. Dat is wat renners kapot maakt.”

Cimolai zegt dat de verandering de laatste jaren het scherpst is, vooral sinds Covid. “Omdat ik de radicale omslag van de afgelopen jaren, vooral na Covid, heb meegemaakt, begrijp ik dat het zwaar is, zowel fysiek als mentaal.” Waar renners vroeger geleidelijk door een seizoen konden groeien, wordt nu directe vorm gevraagd. “Vroeger kwam je voor Milano–Sanremo met 80 of 90% naar Tirreno–Adriatico. Nu moet een goede prof bij de eerste koers van het jaar in vorm zijn; anders riskeer je niet te finishen of langere hersteltijden te hebben.”

Die constante paraatheid, zegt hij, put meer uit dan alleen de benen. “Eén ding dat renners kapot maakt, is dat je er geen plezier meer in hebt.” Voor hem was het verschil persoonlijk en duidelijk. “Ik besefte dat ik niet langer genoot van koersen. Vroeger ging ik blij weg van een wedstrijd, de laatste jaren… tja.”

De druk komt niet alleen van trainen en koersen. Cimolai wijst op een stillere verandering binnen ploegen. “Misschien ook door het misbruik van sociale netwerken is er weinig interactie tussen renners. Er is niet langer echt een groep binnen de ploeg, zoals vroeger.” Avonden die ooit voor gedeelde tijd stonden, zien er nu anders uit. “Anders sluit je je op in je kamer om Netflix te kijken en sociale media te scrollen. Dat is slecht, en het beïnvloedt de renner sterk.”

Voor Cimolai hing de beslissing om te stoppen ook samen met wat wielrennen thuis kost. “De eerste acht jaar zijn het belangrijkst voor de vorming van het karakter en de toekomst van een kind, dus ik wil erbij zijn.” Hij erkent dat moderne topsport die keuze bemoeilijkt. “Met de eisen die de professionaliteit nu stelt, is het erg moeilijk om een carrière te combineren met een gezin als je je kinderen op een bepaalde manier wilt opvoeden.”

Yates kaderde zijn eigen afscheid niet in burn-out of gezinsdruk, maar sprak over een leven dat volledig door wielrennen is gevormd en over afscheid nemen met “diepe trots en een gevoel van rust.” “Dit hoofdstuk heeft me meer gegeven dan ik ooit had gedacht,” schreef hij. “Herinneringen en momenten die me bijblijven lang nadat het koersen stopt en wat er daarna ook komt.”

Wat de twee verhalen verbindt, is timing. Yates vertrok op het toppunt van zijn kunnen. Cimolai zegt dat dat in theorie logisch is. “Als ik een groot kampioen was geweest, had ik geen seconde getwijfeld om op zeer hoog niveau te stoppen. Ik had het gedaan op de top van mijn carrière, los van de stress van het wielrennen.” Maar hij gelooft ook dat die stress zelf is toegenomen. “Nu moet je bij de eerste koers van het jaar al in vorm zijn.” En los van vorm, “moet je altijd ‘aan’ staan.”

Ook fysiek is er veel verschoven. “Een andere reden is dat de snelheden zijn toegenomen. In de wind rijden is nu veel schadelijker dan tien jaar geleden.” De koersopzet volgt hetzelfde pad. “De trend is om steeds minder sprintritten te programmeren, zelfs in rittenkoersen, omdat het publiek zich volgens organisatoren verveelt.”

Alles stapelt zich op tot hetzelfde drukpunt. “Ik heb er geen seconde spijt van dat ik stopte,” zei Cimolai over zijn keuze. “Als er vandaag een aanbod kwam, zou het heel moeilijk zijn om terug te gaan.”

Yates laat een carrière achter gebouwd op veerkracht, Grote Rondes en het eindelijk afmaken van onaf werk. “Ik ben diep trots op wat ik heb bereikt en evenzeer dankbaar voor de lessen die ermee gepaard gingen,” zei hij. “De zwaardere dagen en tegenslagen waren net zo belangrijk.”

Maar zijn timing, net als bij een groeiende lijst vroege afscheidenn, blijft dezelfde vraag aanwakkeren. Als renners jonger vertrekken, zelfs aan de top, duwt het systeem hen dan die kant op?

Cimolai’s antwoord is simpel en lastig te negeren: wanneer koersen niet langer iets is waar je van geniet, “dan is dat wat renners kapot maakt.”