“Ze willen niet eindigen zoals Jorgenson” – Tadej Pogacar beschuldigd van ‘Armstrongiaanse’ trekjes tegenover specifieke renners in het peloton

Tadej Pogacar is een van de populairste namen in het peloton, maar tegelijk ook een polariserende. Zijn dominantie dankt hij aan zijn uitzonderlijke talent én een sterke UAE Team Emirates - XRG-formatie. Toch stelt de Nederlandse analist Thijs Zonneveld dat zijn manier van heersen over het peloton reminiscenties vertoont met die van Lance Armstrong in de jaren 2000.

De Amerikaan won destijds zeven keer op rij de Tour de France, van 1999 tot en met 2005, en hield de koers in een ijzeren greep – de wedstrijd werd haast synoniem met zijn naam. Zonneveld vergelijkt Pogacar met Armstrong in het actief najagen van renners die zich kritisch hebben uitgelaten over hem of de tactiek van zijn ploeg.

De Tour de France 2025 was een duidelijk voorbeeld, met Pogacar die persoonlijk de aanvallen van Matteo Jorgenson de hele wedstrijd neutraliseerde. Dat ging door tot diep in de koers, ook toen de Amerikaan van Team Visma | Lease a Bike niet langer meedeed om het algemeen klassement en de vlucht probeerde te halen.

“Het wordt heel lastig voor hem als UAE met een sterke ploeg start. Ze laten hem simpelweg niet winnen. Ze willen niet eindigen zoals Jorgenson,” zei Zonneveld in de podcast In de Waaier. Die acties volgden op eerdere uitspraken van Jorgenson in de koers.

In etappe 7 beschuldigde Pogacar Jorgenson er rechtstreeks van hem te hebben gehinderd bij het aannemen van een bidon in de bevoorradingszone. “Ik weet niet wat hun bedoeling is. Ze doen dit vaak. Ze rijden je in de bevoorrading voorbij alsof zij de enigen zijn die bidons nodig hebben,” zei Pogacar destijds.

“We reden in een lijn door de bevoorrading. Ik gaf aan dat ik een bidon wilde aannemen van mijn verzorger. Hij stond twintig meter achter de renner van Visma | Lease a Bike. Jorgenson besloot rechts te passeren omdat hij een bidon wilde pakken. Ik had geen andere keuze dan hem een duw te geven.”

In 2004 achtervolgde Armstrong nadrukkelijk de Italiaan Filippo Simeoni toen die in de Tour probeerde mee te springen in een vlucht, om daarna met een ‘mondje-dicht’-gebaar in de camera te kijken. Een duidelijke boodschap nadat Simeoni had getuigd in een dopingszaak die gelinkt was aan dr. Michele Ferrari, een spil in Armstrongs dopingnetwerk.

Pogacars huidige overmacht in het profpeloton stelt hem in staat – zoals in de Tour de France – om actief te voorkomen dat anderen slagen. Dat kan ook bewust als psychologische tactiek worden ingezet.

“Ze bepalen mee hoe koersen verlopen, zelfs als iemand anders dan Pogacar wint. Daarom willen renners graag bij de groep horen die hij mag. Het is behoorlijk Armstrongiaans — al was dat destijds van een totaal andere orde.”

De recente Tour de Romandië wakkerde die zorgen opnieuw aan. Na etappe 1, waarin Pogacar, Lenny Martínez, Jorgen Nordhagen en Florian Lipowitz op de slotklim wegreed, werkte de laatste niet mee. In het nagesprek prees Pogacar de andere twee, terwijl hij Lipowitz, die niet had overgenomen, opvallend benoemde.

“Hij is een sympathieke kerel, maar hij deelt af en toe een prik uit. Als je met hem rijdt, ben je een goede gast. Je krijgt een Strava-reactie zoals Seixas (na Luik-Bastenaken-Luik, red.), of een arm om je schouder zoals Nordhagen. Rij je niet mee, dan krijg je een plaagstoot in het interview achteraf en sta je bij hem in het verdomhoekje.”

Dat kan een klimaat creëren waarin renners feitelijk met Pogacar gaan samenwerken, zelfs als dat tegen hun eigen winstkansen ingaat, uit vrees voor repercussies achteraf van de wereldkampioen en UAE.

Recent kreeg Mathieu van der Poel stevige tactische kritiek omdat hij vol met de Sloveen samenwerkte in de Ronde van Vlaanderen, wat hem op de Oude Kwaremont opbrak — in een bijna identiek scenario als twaalf maanden eerder.

Toch stelt Zonneveld dat Pogacars populariteit dit soort gedrag in het peloton vaak overschaduwt, terwijl de kritiek eerder op zijn rivalen neerdaalt. “Pogacar is sociaal gewoon veel handiger [dan Jonas Vingegaard]. Daarom heeft hij overal vrienden en wordt hij als de sympathieke gezien.”