De podcast van Joaquim Rodríguez zorgt wekelijks voor koppen, maar in de Giro d’Italia-special kwam een van zijn hardste kritieken op het moderne wielrennen. Dat betrof ook EF Education-manager Jonathan Vaughters; daarnaast haalde hij uit naar wie Enric Mas in zijn beginjaren met Alberto Contador vergeleek.

De Giro d’Italia-special van de podcast van Joaquim Rodríguez nam een scherpe wending zodra de naam van Enric Mas viel.

‘Purito’ fileerde de lastige situatie van de Movistar-kopman na een teleurstellende Giro en opende een ongemakkelijke vraag: moet Enric eindelijk stoppen met mikken op het klassement.

Hij begon met de context van zijn fysieke problemen en gebrekkige aanloop, maar verhardde gaandeweg zijn toon.

“Voor mij moet hij heroverwegen wat voor type renner hij wil zijn.”

Een snoeiharde boodschap, zeker gezien het om een van de grootste namen van het Spaanse wielrennen gaat.

Purito herinnerde eraan dat Enric de Giro binnenkwam met nauwelijks koerskilometers en afgeremd door blessures en een operatie.

“Enric komt naar de Giro zonder enige wedstrijdritme.”

Toch vond hij dat het probleem verder gaat dan vorm en samenhangt met de evolutie van het moderne wielrennen.

“Hij behoort tot een generatie die is weggespeeld door degenen die van achteren komen.”

De ex-renner stelde ook indirect vragen bij hoe de carrière van Mas vanaf jonge leeftijd is aangestuurd.

“Ze vertelden hem dat hij de nieuwe Contador was. Dat heeft hem geen goed gedaan.”

Volgens Purito legde die druk de Mallorcaan een bijna onmogelijke lat op.

Een van de meest gespannen momenten kwam toen hij Mas’ beste pad vergeleek met renners als Giulio Ciccone, specialisten in etappezeges en gerichte doelen in plaats van het algemeen klassement.

“Zijn referentiepunt zou iets als Ciccone moeten zijn.”

Hij verduidelijkte vervolgens dat hij niet op rennertype doelde, maar op het stellen van sportieve doelen.

Het debat werd ongemakkelijker toen de naam van Eusebio Unzué viel en diens publieke kritiek op Enrics Giro.

Purito plaatste vraagtekens bij de timing van die opmerkingen:

“Ik denk niet, met Eusebio [Unzué]’s ervaring… dat dat de plek of het moment was om hem een tik te geven.”

Toch maakte hij duidelijk dat geduld in het huidige wielrennen schaars is.

“Hier en nu, als hij ineens op het podium van de Vuelta staat, zal iedereen zeggen dat hij een groot renner is.”

Purito richtte zich frontaal op de manier waarop sommige ploegen de Giro reden en stelde duidelijk dat veel etappes voor hem tactisch om zeep werden geholpen nog voor de start.

“Ik kan er echt niet bij, maat, dat men wetende dat een renner superieur is… toch etappes verknalt terwijl de uitkomst hetzelfde blijft.”

Die reflectie sloeg vooral op de dominantie van Jonas Vingegaard en hoe verschillende ploegen het tempo opdreven in koersen die volgens Purito al een zekere winnaar hadden.

“Als je weet dat Vingegaard je weer gaat lossen… laat dan wat ruimte om te koersen.”

De kritiek stopte daar niet. De Catalaanse ex-prof sprak zijn algemene teleurstelling over de Giro uit en gaf zelfs een onvoldoende.

“Ik geef het een 5 op 10.”

Terwijl andere podcasters hoger gingen, hield Purito voet bij stuk dat echte spanning ontbrak en dat veel etappes werden bepaald door tactische angst en berusting bij de tegenstand.

Er was ook ruimte voor lof. Een renner die hem bijzonder imponeerde was Igor Arrieta, die uitblonk door durf en overlevingskracht in de chaos van de ronde.

“Hij heeft een verdomd sterke Giro gereden.”

Het meest in het oog springende moment kwam echter bij de discussie over ploegen die koersen voor ogenschijnlijk onklopbare kopmannen. Purito stelde dat veel teams mentaal al verslagen zijn.

Een ander heikel punt in de podcast was Jonathan Vaughters’ voorstel om een salarisplafond voor wielerploegen in te voeren.

Het idee liet een kopman vrij verdienen, maar begrensde de totale lonen van de overige renners. Voor Purito was dat klinkklare onzin.

“Jonathan Vaughters lijkt me zo iemand die praat om niet te hoeven zwijgen.”

Verre van nuanceren verdedigde Purito fel de rol van knechten in het profpeloton.

“Hoezo dan? Draaien knechten de pedalen niet hetzelfde? Of worden ze niet even nat?”

De ex-renner maakte duidelijk dat hij het oneerlijk vindt om kunstmatige loonkloven te creëren tussen kopmannen en ploegmaats, zeker in een sport die draait om collectief werk.

Hij prikte ook snel het kernprobleem in het voorstel door:

“Wie bepaalt wie de kopman is, wie niet, en wie een knecht is?”

Volgens Purito is de realiteit van het wielrennen voortdurend in beweging en kan een renner in de ene ploeg kopman zijn en in een andere knecht, afhankelijk van kalender of context.