“Voor mij is het een rode vlag” – sportdirecteur Red Bull waarschuwt voor druk op jonge renners

In de laatste jaren zien we steeds jongere renners doorbreken in het profpeloton. We kunnen talloze namen uit uiteenlopende nationaliteiten opsommen, allemaal dromend van de volgende Tadej Pogačar, Jonas Vingegaard of Remco Evenepoel worden, en van koersen in de Tour de France, Parijs-Roubaix en andere iconische wedstrijden.

Met dat decor als achtergrond ging Daniel Benson in gesprek met Red Bull – BORA – Hansgrohe-sportdirecteur John Wakefield, die verantwoordelijk is voor het Red Bull Rookies-programma van de Duitse ploeg.

Uit de talentenpool van de ploeg maakten Adrien Boichis, Callum Thornley en Luke Tuckwell de sprong van de beloften naar de hoofdmacht voor 2026 en rijden nu op WorldTour-niveau. De pijplijn had nog verder kunnen groeien als Lorenzo Finn, U23-wereldkampioen, die zijn seizoen opende met winst in de Trofeo Ses Salines (1.1), zijn ploeggenoten had gevolgd in die stap omhoog.

“Hij zou nu al makkelijk WorldTour-koersen kunnen rijden, maar we willen niets overhaasten, en we hebben goede redenen voor het traject dat hij volgt.”

Wakefield schetst helder de visie van de structuur en de filosofie achter het Rookies-team. “Wat we deden, was één of twee renners met klassements potentieel selecteren, plus nog drie prospects, en daar een ploeg omheen bouwen. We willen ook koersen winnen en renners ontwikkelen die andere wedstrijden kunnen winnen of uitgroeien tot zeer waardevolle en belangrijke knechten.”

Duurzame groei, zonder zichzelf in de voet te schieten, en jongeren de tijd geven om in fases te rijpen, is een van de pijlers van het project. “Het draait niet alleen om klassementsrenners. Natuurlijk is dat belangrijk, het is de Tour de France, maar we willen ook Parijs-Roubaix of een Monument winnen, dat type wedstrijden. Het is een holistische ontwikkelingsstructuur.”

Zijn rol binnen Red Bull is werken met renners die vaak nog junior zijn, en het is onmogelijk om nu al een definitief profiel te schetsen van wat ze later worden. “Maar je kunt wel zeggen: ‘Deze renner heeft het fysiologische potentieel.’”

Zelfs met duidelijk fysiologisch potentieel is het te vroeg om te stellen dat een renner ooit voor een Grote Ronde, een Monument of een andere topwedstrijd zal strijden, omdat er zoveel kan gebeuren. “Met zekerheid zeggen dat je met een renner over vijf tot tien jaar de Tour de France kunt winnen, is gewoon een verhaal verkopen. Het is ook naïef, want wat als hij op zijn twintigste een vriendin krijgt en zijn carrière stopt? Dat gebeurt echt.”

Hij schuwt een diepere analyse niet. “Veel van deze jongens zijn zo gefocust dat ze geen leven buiten het wielrennen hebben. Voor mij is dat een onevenwichtig leven, want als de carrière niet slaagt, wat doen ze dan daarna? Ze hebben sinds hun veertiende niets anders gedaan dan fietsen, en hun ouders of iemand anders heeft ze gepusht.”

Daarom wijst hij op de omstandigheden van wie vroeg begint te trappen zonder de juiste omkadering. “Sommigen stoppen, en je moet altijd balans vinden. We hebben te maken met jongeren, en dat zijn ze, het zijn nog kinderen, en we willen dat ze dat blijven.”

De sportdirecteur sluit af met een waarschuwing. “Als hij op zijn zestiende of zeventiende al leeft als een prof, of onder druk staat om zo te leven, dan is dat voor mij een rode vlag. Dat stimuleren we niet.”