“Veel ploegen zijn nu al wanhopig” – Bruyneel ontleedt de tactiek in de Giro d'Italia na mislukte etappepoging van Movistar

Etappe 12 van de Giro d’Italia leverde zo’n finale op die het moderne wielrennen samenvat: strategie, slijtage, opportunisme en koelbloedigheid. In de nieuwste aflevering van het Lance Armstrong YouTube-kanaal “The Move” fileerden Johan Bruyneel en Spencer Martin een chaotische dag die eindigde met de zege van Alec Segaert na een immense, uiteindelijk vergeefse, inspanning van Movistar Team.

Bruyneel prees het tactisch vernuft van de Belg bij de beslissende aanval. Voor de voormalige ploegleider was de move zowel goed voorbereid als foutloos uitgevoerd: “Het was een perfect geplande aanval.” De timing was cruciaal. Segaert sprong op drie kilometer van de streep, vlak na een bocht, en zette alle ploegen die de achtervolging wilden organiseren op het verkeerde been.

Martin vergeleek de zet zelfs met klassieke offensieve koerskunst: “Hij moet Greg LeMonds boek hebben gelezen. Aanvallen in de bochten.” De analist legde uit hoe de groep te lang talmde, terwijl Visma enkel controleerde om Jonas Vingegaard te beschermen, zonder echte interesse om het gat te dichten.

Voor Bruyneel is de overwinning extra indrukwekkend gezien Segaerts postuur. Hij wees erop dat de Belg rond de 79 kilo weegt en toch het moordtempo van Movistar op de late klimmetjes kon volgen. “Hij moest gigantisch veel vermogen trappen om daar te blijven,” zei hij. Volgens zijn schatting moest de Belg op de hellingen ruim boven de 450 watt rijden om geen contact te verliezen.

De ex-ploegleider merkte ook op dat dit niet de eerste keer is dat Segaert van ver aanvalt. Eerder probeerde hij al iets gelijkaardigs in Gent-Wevelgem en andere klassiekers. Het verschil was dat ditmaal niemand het gat kon dichten.

Veel van de analyse draaide om de tactiek van Movistar Team. De Spaanse ploeg maakte de koers vroeg hard om de pure sprinters te lossen. Het plan slaagde deels: renners als Jonathan Milan, Groenewegen en Lund werden gelost. Maar, zo legde Bruyneel uit, daarna ging het mis.

“Het gevaar van zulke strategieën is dat je ver van de finish veel renners opbrandt,” zei hij. Movistar reduceerde het peloton, maar miste vervolgens genoeg mankracht om de late aanvallen te controleren. Precies dan sloeg Segaert toe, op het perfecte moment.

Martin benadrukte dat meerdere ploegen indirect meewerkten aan het voorwerk van Movistar. INEOS vertrouwde op Ethan Vernon en EF jaagde op opties met Madis Mikkels. Dat creëerde een ideaal scenario voor een gereduceerde sprint, maar zonder de controle om een verrassingsaanval te voorkomen.

Bruyneel herhaalde dat Visma nooit van plan was om echt te jagen. De Nederlandse ploeg wilde alleen Vingegaard uit de problemen houden. “Hun taak was Jonas uit de wind zetten, niet Segaert terugpakken,” stelde hij. Hij herinnerde ook aan de curieuze situatie waarin Victor Campenaerts, ploegmaat en vriend van Segaert, op kop sleurde terwijl de aanvaller zijn voorsprong uitbreidde.

Een andere grote gesprekstof was Toon Aerts. De Belg werd tweede en schreef een van de opvallendste verhalen van de dag. Martin wees erop dat hij tot zeer recent bijna uitsluitend veldrijder was. Bruyneel legde uit dat zijn volledige overstap naar de weg pas in 2025 kwam en prees zijn optreden: “Het is het bewijs dat het nooit te laat is.”

De voormalige ploegleider besprak ook de sanctie die Aerts jaren geleden kreeg voor accidentele contaminatie. Volgens hem ging het niet om een stof die duidelijk prestatiebevorderend was, al zat de renner wel twee jaar schorsing uit.

Los van de etappezege benadrukte Bruyneel ook de uitstekende sfeer bij Bahrain Victorious in deze Giro. Kopman Alfonso Lualio pakte opnieuw bonificaties en ook Ben O’Connor nam tijd aan de meet. Volgens de Belg kan zo’n dynamiek psychologisch het verschil maken in een Grote Ronde.

“Succes werkt aanstekelijk in een Grote Ronde,” zei hij. Volgens Bruyneel voelt afzien totaal anders wanneer een ploeg voelt dat alles klopt en de resultaten volgen. “Het is heel anders om te lijden met een doel dan te lijden omdat je het tempo van andere ploegen moet houden,” voegde hij toe.

Martin stipte vervolgens een opmerkelijke statistiek in het klassement aan: vier Australiërs staan in de top 10 van de Giro. Ben O’Connor, Jai Hindley, Michael Storer en Chris Harper houden de Australische hoop levend in de Italiaanse ronde.

Er was ook ruimte om enkele vreemde tactische zetten te bespreken. Bruyneel verbaasde zich erover dat ploegen als Lidl-Trek of Soudal Quick-Step niet meer renners terugstuurden om hun geloste sprinters te helpen. Het geval van Milan sprong eruit: hij verloor de aansluiting maar leek nog perspectief te hebben om terug te keren.

“Ik had iedereen teruggeroepen om de sprint te redden,” zei de Belg. Martin voegde toe dat het tempo zo hoog lag dat zelfs renners met ploeggenoten in steun moeite hadden om het gat te verkleinen.

Kijkend naar etappe 13 waren Bruyneel en Martin het eens dat het parcours opnieuw een uiterst complexe tactische strijd zal ontketenen. De dag eindigt met een pittige slotklim, met stroken boven 10%, gevolgd door een snelle afdaling naar de finish.

Bruyneel gelooft dat de sprinters kansloos zijn en pikte twee topfavorieten uit: Jonathan Narváez en Giulio Ciccone. Beiden hebben volgens hem het ideale profiel om de laatste klim te overleven en het af te maken uit een uitgedunde groep.

Toch acht hij ook een vroege vlucht kansrijk. “Het zal allemaal afhangen van hoeveel UAE en Lidl-Trek willen rijden,” legde hij uit. Volgens Bruyneel vraagt het controleren van een ontsnapping over zoveel kilometers een enorme inspanning van de knechten.

Martin opperde zelfs dat Narváez meteen in de juiste vlucht zou kunnen mee glippen. Bruyneel betwijfelde of anderen met hem zouden samenwerken: “Wie wil er op dit moment met Narváez rijden?”

Het gesprek eindigde met een interessante reflectie op de tweede helft van de Giro. Bruyneel denkt dat veel ploegen steeds wanhopiger worden nu de kansen opdrogen. Met nog maar weinig echt toegankelijke etappes in het vooruitzicht kunnen de tactieken veel agressiever en onvoorspelbaarder worden. “We gaan moves zien die we misschien niet begrijpen, maar dat komt omdat veel ploegen nu al wanhopig zijn om een etappe te winnen,” besloot hij.