“Teams staken zodra er oplossingen worden voorgesteld” – UCI-voorzitter David Lappartient hekelt weerstand in het peloton tegen nieuwe veiligheidsmaatregelen

UCI-voorzitter David Lappartient heeft opnieuw zorgen geuit over de gefragmenteerde interne politiek rond rennersveiligheid en waarschuwt dat te veel ploegen actief hervormingen tegenwerken die het koersen minder gevaarlijk moeten maken. De uitspraken komen uit een interview dat hij gaf aan Ouest-France.

Lappartient maakte duidelijk dat verschillende recente veiligheidsinitiatieven te maken kregen met georganiseerde tegenstand van meerdere ploegen. Zijn frustratie was voelbaar toen hij schetste hoe vaak testscenario’s worden geblokkeerd of ondermijnd. “Als we een test zonder oortjes doen, zijn de ploegen tegen; als we een test doen om verzetten te beperken, stappen ze naar de rechter en zijn de ploegen tegen; toen we SafeR-tests met GPS-trackers wilden uitvoeren in de Women’s Tour de Romandie, zijn vijf ploegen niet gestart,” zei hij.

Voor de UCI begint dit patroon existentiële vragen op te roepen. “Te veel ploegen leggen het werk neer zodra er oplossingen worden voorgesteld. Waar ligt het gemeenschappelijk belang? Ik ben er niet van overtuigd dat veiligheid zo breed gedragen wordt als sommigen willen doen geloven. Ik heb koersradio’s verboden op de Wereldkampioenschappen, Europese kampioenschappen en de Olympische Spelen; dat is tactisch en qua veiligheid beter, maar de ploegen zijn tegen.”

De herhaalde confrontaties schetsen een zorgwekkend beeld in een periode waarin snelheden blijven stijgen en de koersomgeving met elke technologische sprong complexer wordt.

Lappartient richtte zich ook op de groeiende emotionele en psychologische druk binnen het peloton. Terwijl discussies over extreme magerte in het vrouwenwielrennen al jaren de headlines beheersen, ziet hij een dieper, systemisch probleem opdoemen.

Met Pauline Ferrand-Prevot als voorbeeld benadrukte hij dat de lichaamssamenstelling op zich geen gevaar vormt wanneer die goed wordt begeleid.

“Zolang alles onder controle staat van voedingsdeskundigen en diëtisten, en gewicht niet te snel wordt verloren, is er een bepaalde mate van controle,” zei hij. “Ik maak me meer zorgen over de burnout die kan ontstaan.”

Voor hem is de mentale belasting inmiddels de grootste rode vlag. “De mentale gezondheid van renners baart zorgen, want in het peloton is er druk en spanning: iedereen wil voorin zitten, iedereen krijgt op hetzelfde moment dezelfde instructies. We zien zenuwinzinkingen die we eerder niet zagen. Renners verdienen meer in het peloton, maar ze zijn minder gelukkig. Ik zie minder renners lachen.”

In contrast met de zorgelijke signalen elders beschreef Lappartient de exponentiële groei van het vrouwenwielrennen als een van de grootste successen van de sport in het afgelopen decennium. Hij wees op cijfers die enkele jaren geleden ondenkbaar waren.

“De kijkcijfers voor het vrouwenwielrennen stijgen continu en dat stemt ons blij,” zei hij. “De kijkcijfers voor de slotrit van de vrouwen-Tour waren hoger dan die van alle bergritten van de mannen-Tour.”

Hij benadrukte dat de slotrit in Chatel de op een na hoogste kijkdichtheid van het hele wielerjaar noteerde — alleen overtroffen door de mannelijke finish op Montmartre. “Wie had dat vijf jaar geleden gedacht, toen de vrouwen-Tour nog niet eens bestond? We hebben iets waardevols gecreëerd. Qua kijkcijfers deed de Tour de France Femmes het dubbel zo goed als Roland Garros.”

Lappartient veegde de gedachte van tafel dat de suprematie van Tadej Pogacar de sport schaadt en wees erop dat het wielrennen altijd door tijdperken is gegaan die werden bepaald door één uitzonderlijke renner.

“Ja, Pogacar zit op de top van zijn kunnen, net zoals Merckx op dezelfde leeftijd, of Hinault. Er zijn altijd periodes van absolute dominantie geweest en we weten dat dit voor de spanning niet ideaal is,” zei hij.

Toch wees hij op de wervelende duels in Parijs-Roubaix en Milaan-Sanremo als bewijs dat de onvoorspelbaarheid springlevend is. “Als kampioenen niet winnen, is dat ook prima.”

Lappartient sloot af met de boodschap dat het wielrennen zich geen gemakzucht kan veroorloven op het vlak van rennerswelzijn en sportieve integriteit.

“Als organisatie moet je altijd twijfels hebben. Te zeker zijn is gevaarlijk. Het wielrennen gaat vooruit, maar we moeten niet naïef zijn.”