“Soms wordt het een beetje overweldigend” – Pogacar over nabijheid van fans, beroemd worden en warmtetraining

Tadej Pogacar boekte de zege in etappe 1 van de Ronde van Zwitserland met een solo-aanval over de laatste 70 kilometer. Na zijn dominantie en de winst van het geel stond hij urenlang de media te woord. In zijn eerste koers in bijna twee maanden sprak de wereldkampioen over diverse thema’s uit zijn professionele en persoonlijke leven.

In Zwitserland zijn de mannen- en vrouwenroutes vrijwel identiek, met dezelfde finales na de hertekening voor de editie van 2026. Eerder op de dag ging zijn partner Urska Zigart in de aanval in de vrouwenkoers, toevallig op dezelfde wegen waar Pogacar later hetzelfde zou doen.

“Urska vloog ook, ik heb ’s ochtends de vrouwenkoers gekeken. Ik wist dat zij haar move maakte op dezelfde plek als ik, maar eenmaal in koers dacht ik daar niet meer aan,” deelde Pogacar op de persconferentie na de etappe, zoals gemeld door IDLProCycling.

Met de koers die eerder uit elkaar spatte, was het een tussensprint die een kleine kopgroep vormde. Chaos regeerde toen UAE en Decathlon het werk aan kop van het peloton staakten. Met Brandon McNulty dicht bij Pogacar liep het gat op, het peloton brak… En binnen enkele minuten ging de Sloveen solo op pad met slechts een handvol renners binnen schootsafstand.

In de Ronde van Zwitserland en zonder klimconcurrentie van vergelijkbaar niveau rijdt Pogacar zonder strak plan. “Ik hou van trainen, maar ook van koersen,” geeft hij toe. Met het oog op een ontspannen aanloop naar de Tour opende hij de wedstrijd met een verwachte ritzege, maar op een manier die niemand had voorzien.

Uiteindelijk draait het om plezier en het doorbreken van de sleur voor een renner die van winnen zijn routine heeft gemaakt. “Het mooiste aan koersen is samen met je ploeggenoten alles geven. Dit was ook een van de leukste wedstrijden die ik gereden heb.”

Het was een hete dag in Noord-Italië, met start en finish in Sondrio. De temperatuur schommelde rond 30 graden, omstandigheden die niet veel verschillen van wat in de Tour te verwachten is. Niet het meest comfortabel, maar gewenning aan warmte in wedstrijdsituaties is essentieel richting juli.

“Door de jaren heen ben ik daar beter in geworden. De Tour is altijd in de zomer en ik woon in het zuiden van Frankrijk (Monaco, red.), dus daar is het dan snikheet. In training is het soms overleven en draait het om genoeg bidons vooraf vullen. Ik geniet er nu meer van.”

Hij liet bovendien grote vorm zien. De komende dagen volgen opnieuw een heuvelfinale, een vlakke tijdrit en een bergetappe. Stukken waarop hij zich wil testen. De Sloveen weet dat hij met een tegenstander als Jonas Vingegaard niet naar de Tour kan afreizen zonder topvorm, zeker met direct twee etappes waarop klassementsverschillen worden verwacht.

“In de Tour de France moet je er vanaf dag één staan, dat was vroeger anders. Toen kon je in de derde week pieken, nu is het parcours vanaf het begin zwaarder. Je moet vaak in de eerste dagen al in topvorm zijn.”

Pogacars populariteit reist met hem mee en de Ronde van Zwitserland vormt geen uitzondering. Hij was publiekslieveling op de openingsdag en dat zal waarschijnlijk de hele week zo blijven.

“Ik heb nooit gedroomd zo’n goede wielrenner te worden, ik hoopte alleen ooit prof te worden en de Tour te rijden. Ik dacht nooit aan beroemd zijn. Dat heeft voordelen, maar ook veel nadelen, zeker op persoonlijk vlak,” erkent hij.

“Het wielrennen boft met de fans, die zijn heel tof. Soms wordt het wat overweldigend omdat iedereen zo dichtbij kan komen.” Het afgelopen jaar vertelde hij hoe hij dicht bij huis verbaal werd uitgescholden door iemand die hij vroeg even te wachten voor een foto. Na de Tour de France 2025 trainde hij soms zonder de regenboogtrui, en zelfs in een beruchte trui met meerdere oproepen om geen foto’s te vragen.

“Maar over het algemeen zijn we blij met hoe de sport is. Alleen, een wedstrijd is voor mij geen training. Je gaat niet een paar uur de deur uit op de fiets om daarna weer thuis te komen.” Wennen aan het ritme, met podiumceremonies, mediaplichten en andere routines dan die van zijn ploeggenoten, hoort ook bij de status van beste van de wereld. Een andere realiteit, met meer verantwoordelijkheden en extra werklast.

“Het is nu 19.00 uur en ik sta hier nog steeds met mijn koersbroek aan,” merkt hij op. “In een wedstrijd rijd je tegen 170 renners en is het overal volle bak, in training kun je een tandje minder kiezen. Dan blijf je veilig; in koers weet je nooit wat er gaat gebeuren. Je moet constant gefocust blijven, en dat is stressvol. Dat stapelt zich op.”