“Seixas is nu al een betere klimmer dan Remco” – Pogačar aan de top en Evenepoel verliest terrein, zeggen Bruyneel en Hincapie over Luik-Bastenaken-Luik

Het vierde monument van het seizoen, Luik-Bastenaken-Luik, bood volop actie. Tadej Pogacar pakte zijn derde zege op rij, maar niet zonder strijd, want Paul Seixas dwong hem tot het uiterste om solo weg te rijden. De Fransman toonde uitzonderlijke klimbenen; mogelijk beter dan die van Remco Evenepoel, die zelf zeer sterk reed maar het klimvermogen miste.

De enorme kopgroep die La Doyenne kleurde, ontstond na een valpartij in de openingskilometers en toevallig schoof de Red Bull - BORA - hansgrohe-renner mee doordat hij alert voorin zat. Het verschil groeide tot wel vier minuten, wat de winstkansen van Pogacar en Seixas in gevaar bracht.

Maar “je krijgt nooit vijftig man goed samen aan het werk. En het was net zo zwaar voor de mannen vooraan als voor die in het peloton — je rijdt toch voluit,” stelde George Hincapie in de podcast The Move. Hij en Bruyneel vroegen zich af of die actie Evenepoel later in de koers kostbare energie had gekost.

“Ik ben ervan overtuigd dat hij in die kopgroep niet meer energie verloor dan hij in het peloton zou hebben gedaan,” betoogde Johan Bruyneel. “Hij zat relaxed, hoefde niet voor positie te vechten, en INEOS reed voor Bernal. Ik denk dat Remco in een leunstoel zat in die groep. Hij loste op La Redoute, maar dat lag niet aan de vlucht.”

Gezien hoe Pogacar en Seixas La Redoute opreden aan een duizelingwekkende 25 km/u gemiddeld, goed voor bijna 9 W/kg, was het voor Evenepoel of wie dan ook realistisch onhaalbaar om mee te gaan met het tweetal. “Derde plaats voor Remco is een topresultaat gezien zijn dag. Veel renners waren beter bergop, en La Redoute bewees dat.”

“Hij kwam als vijftiende boven. We praten over Remco alsof hij faalde. Seixas is nu al een betere klimmer dan Remco, en hij wordt alleen maar beter. Maar vergeet niet: Remco werd derde in de Ronde van Vlaanderen, won de Amstel Gold Race en is nu derde in Luik. Dat is toch niet slecht?”

De Belg streed om de derde plek in lastige omstandigheden, in een groep van zo’n twee dozijn renners en zonder de klimbenen om het verschil te maken. Maar op indrukwekkende wijze controleerde hij de aanvallen, viel zelf meermaals aan, en had nog de benen om te sprinten voor plaats drie.

“Hij won Amstel Gold Race. En denk ook mentaal. Deze man is olympisch kampioen. Hij won Luik-Bastenaken-Luik twee keer. Het feit dat hij bleef knokken voor de derde plek. Op La Redoute kon hij mentaal niet mee met de twee besten. Dan zeggen veel renners: ‘laat maar. Klaar.’ Mijn dag is over. Ik ga niet winnen. Maar hij bleef vechten,” merkte hij op.

“Dat toont voor mij hoe sterk hij mentaal is, omdat hij een van de besten ter wereld is. Toch rijden twee renners van hem weg en lijkt het alsof hij niet omhoog kan. Hij bleef desondanks knokken. Hij is een vechter, en dat hij bleef hangen en die derde plek in de sprint pakte, chapeau. Ook al wilde hij vast winnen, het blijft een zeer indrukwekkende week voor hem.”

Maar zijn relatieve tekort aan klimvermogen tegenover zijn rivalen in een koers die een groot doel was, is een zorgelijk teken richting de zomer voor de olympisch kampioen, zeker omdat hij dit voorjaar constanter oogde in de klassiekers dan in het hooggebergte.

“Hij had niet de benen om mee te gaan op de klim en ook niet om in het wiel van Seixas en Pogacar de klim in te duiken. Hij zat zes, zeven plaatsen te ver. Als hij de benen had gehad, was hij opgeschoven.”

“Als hij de benen had gehad, was hij meteen naar voren gereden. Je kon al zien dat er ruimte was om op te schuiven. La Redoute kent geen geheimen. Als je goed bent, rijd je naar voren. Hij had het gewoon niet en moest lossen.”