Pogačar bereikt opnieuw een grote mijlpaal – het ongelooflijke record van Jalabert en Quintana dat hij zojuist evenaarde

Tadej Pogacar blijft historische mijlpalen opstapelen. De Sloveen is de derde renner die minstens één etappe wint in de tien vaandeldragers onder de etappekoersen op de internationale kalender: de drie Grote Rondes plus de zeven meest prestigieuze WorldTour-rittenkoersen van één week.

Tot nu toe hadden slechts twee renners de set compleet: Laurent Jalabert, die het in 2000 deed, en Nairo Quintana, die het in 2020 evenaarde. Pogacar sluit zich in 2026 bij de club aan na zijn debuut in de Ronde van Zwitserland, waar hij etappe 1 won na een lange solo.

Voor Pogacar ontbrak alleen nog de Ronde van Zwitserland. Zijn zege in de openingsrit van de editie 2026 maakte de verzameling compleet en zette hem op een shortlist die ongewijzigd was gebleven sinds Quintana die in 2020 bereikte.

De statistiek onderstreept ook hoe exclusief de prestatie is. Meer dan twintig jaar stond Jalabert alleen als renner met etappezeges in alle tien grote etappekoersen. Quintana werd de tweede, en nu, zes jaar later, is Pogacar de derde.

Met deze overwinning voegt de Sloveen een nieuw ijkpunt toe aan een palmares dat al etappezeges in de drie Grote Rondes en de overige WorldTour-rittenkoersen van één week bevatte. Zijn succes in Zwitserland sluit het laatste gat in deze selecte historische lijst.

Zijn eerste overwinning binnen deze elitegroep van 10 grote etappekoersen kwam in de Vuelta a España 2019, de koers waarin hij zich bij het brede publiek aankondigde met een derde plek in het eindklassement. Hij won drie etappes, de eerste in etappe 9 tussen Andorra la Vella en Cortals d’Encamp, waar hij iedereen uit het wiel dropte en solo won voor Nairo Quintana en Primoz Roglic.

De tweede volgde eveneens in een Grote Ronde: de Tour de France 2020, die hij in de tijdrit naar La Planche des Belles Filles van Roglic afpakte. Hij stak voor het eerst zijn armen in de lucht in de Grande Boucle in etappe 9, van Pau naar Laruns. Hij won er de sprint van de favorieten voor Roglic en Hirschi.

In 2021 voegde hij twee nieuwe koersen toe aan zijn lijst in de kortere rittenwedstrijden: hij won etappe 4 van Tirreno–Adriatico op Prati di Tivo en etappe 3 van de Ronde van Baskenland op Ermualde.

In 2022 kwamen er geen nieuwe evenementen bij, maar in 2023 opende hij zijn rekening in Paris–Nice met winst in etappe 4 naar La Loge des Gardes. Vanaf 2024 begon hij zijn kalender fijn te slijpen om de cirkel te sluiten, met winst in de Volta a Catalunya in etappe 2 naar Vallter 2000 en, bij zijn debuut in de Giro d’Italia, ook in etappe 2 naar het Santuario di Oropa.

In het Dauphiné won hij etappe 1 in 2025 in Montluçon, waarna enkel de twee Zwitserse rittenkoersen nog ontbraken, die hij beide in 2026 reed. Na zijn machtsvertoon in Romandië is hij de Ronde van Zwitserland begonnen door de set te verzegelen. Let wel: dit gaat om etappezeges; wat eindklassementen betreft, als hij Zwitserland zoals verwacht wint, rest hem enkel de Ronde van Baskenland om een toch al ongelooflijk palmares verder op te tillen.