Iván Romeo gefrustreerd door pech bij Movistar Team: “Het is geen geweldige maand geweest en alles gaat mis”

De start van O Gran Camiño 2026 liet een wrange nasmaak achter bij Iván Romeo, die ambitieus en in goede vorm arriveerde maar opnieuw pech kende. De renner van Movistar Team verborg zijn teleurstelling niet na een lekke band die zijn rit volledig in duigen liet vallen op een etappe die hij met rood had omcirkeld.

“Mijn doel deze week was de tijdrit, en als je lek rijdt gaat alles het putje in,” vatte hij nuchter samen bij A Pie de Puerto.

Romeo legde uit dat het op het moment van het incident geen zin had om nog op koersintensiteit door te rijden, omdat elke kans op winst of een referentietijd was vervlogen. “Dus het had geen zin om te blijven duwen als de zege toch al weg was,” voegde hij toe.

De Spanjaard benadrukte dat hij zich specifiek op de tijdrit had voorbereid, in de wetenschap dat dit een van de sleutel-kansen van de koers was. De uitkomst draaide echter uit op het slechtst mogelijke scenario voor zijn ambities. De lekke band kostte niet alleen tijd, maar brak ook het ritme op een dag waarop hij zich met de besten wilde meten.

“Ik had de tussenpunten, ik spaarde best wat voor het laatste stuk,” lichtte hij toe, verwijzend naar een plan om het vermogen te doseren. Maar het mechanische euvel dwong hem het script volledig te herschrijven. In zulke korte, explosieve inspanningen is elk oponthoud een point of no return.

Los van de TT plaatste Romeo zijn situatie in context: een fysiek lastige maand. Hij legde uit dat een eerdere val in Paris–Nice zijn verdere voorbereiding ondermijnde en een kettingreactie veroorzaakte die zijn prestaties aantastte.

“Na de val heb ik praktisch drie weken niet getraind, ik blesseerde een knie, en ik deed slechts één zware prikkel in de week voor ik hierheen kwam,” zei hij. In een sport zo veeleisend als het profwielrennen wordt dat gebrek aan continuïteit snel een prestatiekloof die moeilijk te dichten is.

“Op het niveau waarop het wielrennen vandaag staat, als je praktisch twee weken niet traint en dan twee weken hebt om je voor te bereiden, welke koers het ook is, dan is het heel moeilijk om op 100% te zijn,” reflecteerde hij openhartig.

Ondanks de afloop gaf Romeo toe dat zijn gevoel op de fiets vóór de lekke band niet slecht was. Hij had zijn inspanning zorgvuldig gepland, in de overtuiging dat hij in het slotstuk kon verbeteren, waar hij normaal sterk is. De tijdrit liet hem echter geen marge om dat plan uit te rollen.

“Ik dacht dat ik met het niveau hier mee kon doen voorin,” zei hij, waarmee hij aangaf dat het vertrouwen aanwezig was, zij het getemperd door zijn recente fysieke toestand.

De slotbalans van de renner was er een van ingehouden frustratie. Meer dan boosheid over een zwakke prestatie, liet Romeo het gevoel doorschemeren dat externe factoren te zwaar hebben gewogen op zijn recente vorm. “Tussen een mindere maand en alles wat misloopt, is het een flinke dreun,” besloot hij.

Weer een tegenslag in een harde leerschool voor de jonge renner, die blijft zoeken naar continuïteit en regelmaat in een steeds veeleisender programma.