“Is er ooit in welke sport dan ook zulke dominantie geweest?” – Lance Armstrong is vol ontzag voor Tadej Pogacar

Etappe 6 van de Tour de France 2026 leverde een van de meest opvallende optredens van de laatste jaren op. Tadej Pogacar demarreerde met meer dan 40 kilometer te gaan op de Tourmalet, blies al zijn rivalen uit elkaar en kwam solo over de streep om het geel te heroveren, een vertoning die unanieme bewondering oogstte in de jongste aflevering van The Move. Lance Armstrong, George Hincapie, Bradley Wiggins en Spencer Martin waren het eens: de Sloveen rijdt op een niveau dat in het moderne wielrennen niet eerder is vertoond.

“Is er ooit zo’n dominantie geweest in welke sport dan ook?”, vroeg Armstrong aan het begin van de show, een vraag die de toon zette voor de volledige analyse. Voor de Amerikaan reikt wat er in de Pyreneeën gebeurde verder dan wielrennen en dwingt het tot vergelijkingen tussen Pogacar en de grootste heersers uit de sportgeschiedenis.

Een van de meest veelzeggende momenten volgde toen Spencer Martin zich afvroeg hoe het mogelijk was dat Pogacar zo ver van de finish aanviel terwijl hij nog meerdere ploegmaats om zich heen had.

Bradley Wiggins vond geen precedent. “Dit is een totaal nieuwe vorm van koers maken,” zei de Brit. “Ik kan me geen Tourwinnaar herinneren die zoiets deed, op 40 kilometer van de streep aanvallen terwijl hij ook rustig had kunnen wachten op de slotklim.”

Armstrong deelde die visie. Hij herinnerde eraan dat zelfs de grote heersers uit andere tijdperken veel behoudender kozen, terwijl Pogacar lijkt te koersen zonder zich druk te maken om het doseren van inspanningen.

“Als je de benen hebt, pak je alle tijd die je kunt. De rest regel je later,” vatte de Texaan samen, ter verdediging van de agressie van de wereldkampioen.

Hoewel alle ogen op Pogacar gericht waren, kreeg Isaac del Toro opnieuw brede lof. Spencer Martin belichtte het werk van de Mexicaan op de Tourmalet, waar hij het tempo voerde vóór de beslissende aanval van zijn kopman.

“Hij zette het tempo, dropte Vingegaard meteen en maakte toen een gebaar naar Pogacar alsof hij zei: ‘Tot hier kom ik’,” legde hij uit. Wat het panel het meest imponeerde, was dat Del Toro na die inspanning niet volledig kraakte.

In plaats van weg te zakken, hield de UAE Team Emirates-XRG-renner stand bij de podiumkandidaten en had hij nog de versnelling om de sprint om plaats drie te winnen. “Hij oogde heel fris aan de finish,” merkte Martin op.

Armstrong voegde toe dat de Mexicaan na de top van de Tourmalet een ideaal koersverloop trof. “Voor een renner met zijn daalcapaciteiten was de afdaling praktisch herstel. En in de vallei hoefde hij geen meter op kop te rijden.”

De opmars van Isaac del Toro bracht Armstrong tot een vergelijking met een andere grote belofte in het peloton, Paul Seixas. De Amerikaan erkende dat de Fransman een schitterende bergetappe reed, maar meent dat hij nu voor een onverwacht probleem staat. “Paul Seixas heeft een probleem. En dat heet Isaac del Toro,” stelde hij.

Armstrong wees erop dat de Fransman pas 19 is en uitstekend presteerde, maar voelt dat de doorbraak van de Mexicaan de lat voor de nieuwe generatie nóg hoger legt. “Hij kijkt naar Del Toro en denkt dat hij, als Pogacar straks weg is, met hém zal moeten afrekenen.”

Een andere discussie draaide om de moraal van Jonas Vingegaard en Remco Evenepoel na het forse tijdverlies op Pogacar. Bradley Wiggins twijfelde geen seconde. “Jonas, honderd procent,” antwoordde hij op de vraag wie het meest gedemoraliseerd raakte.

De Brit vindt dat Evenepoel, na een ploegwissel en interne concurrentie van Florian Lipowitz, nog steeds een podium als succes kan zien. Bij Vingegaard baart de situatie hem echter veel meer zorgen.

“Ik zag een gebroken man,” zei hij. Hij opperde zelfs een mogelijkheid die de rest van het panel verraste: “Ik heb het gevoel dat hij deze Tour misschien niet uitrijdt.”

Wiggins benadrukte dat het slechts een persoonlijke indruk was, maar hij gelooft dat de lichaamstaal van de Deen heel anders was dan in voorgaande seizoenen, toen hij zelfs met achterstand in het klassement overtuigd bleef dat hij Pogacar kon kloppen.

De meest markante reflectie van de uitzending kwam in de tweede helft van de aflevering. Armstrong zei dat hij, na het zien van de dominantie van de Sloveen, niet langer gelooft dat er nog een renner is die hem kan kloppen.

In zijn ogen kan Pogacars enige echte tegenstander hijzelf zijn: “Het is geen renner. Het is geen ploeg. Het is geen val. Het is verveling,” zei hij.

De Amerikaan legde uit dat hij het gevoel herkent omdat hij het zelf meemaakte tijdens zijn jaren van dominantie in de Tour: “Er komt een moment waarop dit een baan wordt. Je móét winnen en niets verbaast je nog.”

Armstrong gaf zelfs toe dat hij enige empathie voelde toen hij Pogacars interview na de etappe zag: “Hij oogde als een totaal niet betrokken renner. En dat zeg ik met veel compassie.”

Bradley Wiggins ging deels mee in die theorie. Volgens de Brit verandert Pogacars houding radicaal afhankelijk van het type koers. “Ik heb het idee dat rittenkoersen zijn werk zijn en de klassiekers zijn passie.”

Als voorbeeld haalde hij beelden aan van de Sloveen in koersen als Strade Bianche of Paris-Roubaix: “Daar zie je echt een andere kant. Daar oogt hij oprecht opgewonden.”

Hoewel de bergen de show stalen, wezen de analisten ook op de prestatie van Mads Pedersen. De Deen sprokkelde extra punten in het puntenklassement door mee te schuiven in de kopgroep vóór de grote beklimmingen.

Bradley Wiggins noemde het een “machtsvertoon” en merkte op dat de kopman van Lidl-Trek elk geschikt terrein uitbuit om zijn voorsprong uit te bouwen.

Armstrong stelde zelfs dat Pedersens marge in het puntenklassement begint te lijken op Pogacars voorsprong in het klassement, al erkende hij dat de enige renner die hem echt kan bedreigen nog steeds de Sloveen zelf is.

Ondanks Pogacars overmacht weigerde Armstrong de Tour al beslist te verklaren. Hij herinnerde eraan dat er nog meer dan twee weken koers resteren en dat elke Grote Ronde snel kan kantelen.

Hij maakte wel duidelijk dat hij nog nooit een aanval zoals die in etappe zes had gezien. Voor hem won Pogacar niet alleen tijd. Hij vuurde ook een verwoestende psychologische boodschap af richting alle rivalen.

Terwijl Vingegaard meerdere minuten moest toegeven en Del Toro zijn podiumkansen verstevigde, toonde de wereldkampioen opnieuw dat hij volgens een andere wetmatigheid koerst dan de rest van het peloton.

Na zo’n demonstratie op de Tourmalet is de grote vraag die The Move achterliet dan ook niet meer wie Pogacar kan kloppen, maar hoe lang hij een dominantie kan volhouden die volgens Armstrong slechts door één ding bedreigd wordt: het verliezen van de motivatie om te blijven winnen.