“In de juiste omstandigheden kan ik een Grote Ronde winnen” – Tom Pidcock gelooft in eigen kansen tegenover Pogacar, Vingegaard en Seixas nu de Tour de France nadert

Tom Pidcock koerst richting de Tour de France zonder te doen alsof de pikorde plots is omgedraaid. Tadej Pogacar, Jonas Vingegaard en Paul Seixas blijven de namen waar juli om zal draaien, maar Pidcock sluit zichzelf niet uit het gesprek.

De 26-jarige komt aan als een van de lastigst te plaatsen renners in het peloton. Hij is dubbel olympisch kampioen mountainbike, wereldkampioen veldrijden, Tour-etappewinnaar op Alpe d’Huez, klassiekerspecialist en podiumfinisher in de Vuelta a España 2025. Bij Pinarello Q36.5 Pro Cycling Team is hij tevens de spil van een ploeg die aan haar eerste Tour de France begint met meer dan alleen jacht op etappes.

In een interview met The Guardian was Pidcock helder over zowel de omvang van de uitdaging als het niveau waarvan hij gelooft dat hij het kan halen.

“Alles wat ik in mijn carrière heb bereikt, heb ik eerst voor me gezien voordat ik het deed. Ik heb nooit iets uit het niets gedaan, als bij toverslag. Dus met die tussenstap weet ik dat ik weer op het podium kan staan,” zei hij. “Ik zeg niet dat ik nu het vermogen heb om Tadej en Seixas en Vingegaard te kloppen. Maar in de juiste situatie zie ik het gebeuren. En met de juiste situatie kan ik een Grote Ronde winnen.”

Pidcocks Vuelta-podium vorig jaar verschoof de discussie rond hem. Hij had al gewonnen op de grootste wegetappes, met als meest memorabele zijn Alpe d’Huez-triomf in de Tour van 2022, maar een podium in een Grote Ronde gaf zijn potentieel over drie weken een ander kader.

Zijn relatie met Grote Rondes blijft kenmerkend nuchter. “De hele Grote Ronde-dinges boeit me niet zo, maar het is wel een prestatie,” gaf hij toe. “Als ik een Grote Ronde win, wordt dat de grootste prestatie van mijn carrière, want drie weken focus houden is voor mij lastig.”

“Maar ik wil het WK op de weg winnen. Dan heb ik alle drie de disciplines. En eigenlijk ook het gravel-WK, maar als dat nooit gebeurt, lig ik daar niet wakker van,” voegt hij toe. “Ik wil een Monument. En zeker ga ik voor drie olympische medailles. Mijn doel is om te stoppen na vijf Spelen, dus na de Olympische Spelen van 2036 ga ik met pensioen.”

Die bredere ambitie onderscheidt Pidcock al langer van klassieke wegkopmannen. De Tour de France past in een veel ruimer carrièreplan, naast wereldtitels, Monuments en olympische doelen die nog een decennium vooruit reiken.

Pidcock mat zich dit seizoen al rechtstreeks met Pogacar. In Milan-San Remo ging de Sloveen onderuit in de laatste 30 kilometer, viel aan op de Poggio, reed bijna iedereen uit het wiel en klopte Pidcock vervolgens met amper vier centimeter op de Via Roma.

“Op de Poggio, toen ik zijn aanval volgde, was het alsof ik tegen een zombie koerste,” herinnerde Pidcock zich. “Hij was wit, witte speedsuit, witte broek aan flarden, bloed. Hij is een demon. Het was ongelooflijk.”

De nederlaag frustreerde Pidcock, maar het optreden bleef hangen. “Hij is gecrasht en toch reed hij iedereen uit het wiel, behalve mij,” zei hij. “En we sprintten met z’n tweeën om de winst. Natuurlijk was ik erg gefrustreerd door hoe nipt het was. Eerlijk, ik heb zoveel respect voor hem sindsdien. Hij had net zo goed de handdoek kunnen gooien. Hij stond op. En hij won alsnog de koers. Dat was echt iets ongelooflijks.”

Pidcock kreeg ook de vraag of Pogacars dominantie het wielrennen saai dreigt te maken. “Nou, je moet het omarmen en accepteren,” antwoordde hij. “Maar ze zitten er niet naast, toch?”

Pidcocks wegcarrière kreeg een andere vorm na zijn vertrek bij INEOS Grenadiers eind 2024. Hij tekende bij Pinarello-Q36.5 als uithangbord en werd het gezicht van een project dat de weg naar de top wil forceren. “Ik ben een stuk gelukkiger,” zei hij. “Het is geen geheim dat het bij INEOS niet lekker liep. Het is fantastisch en ik denk dat je dat ook in mijn uitslagen ziet. Maar we zijn goed uit elkaar gegaan.”

Gevraagd of het extra lekker smaakte om ex-INEOS-ploeggenoot Egan Bernal te kloppen in de Tour of the Alps, hield Pidcock het bij: “Geen commentaar.”

Die ritzege in de Tour of the Alps volgde op een zware val in de Volta a Catalunya in maart, waar Pidcock in een ravijn stortte, een stressfractuur in het scheenbeen opliep, kniebanden blesseerde en zwaar kneusde. Hij klom toch terug omhoog en reed de etappe uit.

“Dus het is grappig… nou ja, niet grappig,” zei hij. “Maar op dat moment, toen ik uit de greppel was, kon ik op de fiets stappen en een beetje trappen. Mijn schouder, mijn elleboog en mijn hand deden het meest pijn. Ik dacht: ‘Ja, ik heb hier zeker iets gebroken, maar misschien ook niet. Ik ga de etappe uitrijden.’”

Tegen de tijd dat hij het ziekenhuis bereikte, was zijn knie fors opgezwollen en kon hij niet lopen. Minder dan een maand later stond hij weer aan het vertrek. “Ik heb best lang niets gedaan – eigenlijk negen dagen compleet niets – wat ik zelfs in het tussenseizoen nooit doe,” zei hij. “Maar op de fiets voelde ik me eigenlijk oké. Ik dacht: ‘Oké, we gaan koersen. Waarom niet?’ En eerlijk, dat is best moedig, want ik sta in de schijnwerpers. Ik stel me kwetsbaar op als ik niet goed ben. Mensen verwachten dat ik presteer.”

Pidcock gaat nu richting juli met een Touretappe, een Vuelta-podium en een van de meest diverse palmares van het peloton al op zak. Pogacar, Vingegaard en Seixas starten misschien met een hogere status, maar Pidcock heeft het scenario al voor zich gezien waarin de koers iets groters wordt.