“Ik zei: ‘Dit kan niet waar zijn’” – Mads Pedersen over de nachtmerrie om Tadej Pogacar te volgen op de kasseien van Parijs-Roubaix

Racen tegen Tadej Pogacar en daadwerkelijk uitzicht hebben op meedoen om de winst is iets wat slechts weinigen kunnen, en ook bij hen overheerst vaak ongeloof. Mads Pedersen schetst treffend hoe het is om het peloton met de Sloveen te delen en hem te bekampen in Parijs-Roubaix.

Op zijn 30e toont de Lidl-Trek-renner geregeld zijn topniveau, ondanks het ontbreken van hoogtestages – zeldzaam in het huidige peloton. “... Ik heb er geen probleem mee om de trainingsplanning aan mijn coaches over te laten. Ik doe gewoon wat hij zegt. Ik geloof dat wat hij doet perfect is,” zei Pedersen in een aflevering van de Sigma Sports Cafe Ride met Matt Stephens.

Beiden wonen in dezelfde regio aan de Côte d’Azur. Pedersen geeft toe dat hij niet vaak Pogacars terrein opzoekt, omdat er een factor meespeelt: hij weet dat hij zich op klimsecties met de wereldkampioen zal vergelijken.

“Om mijn eigen moraal hoog te houden, mijd ik vaak plekken waar hij records heeft neergezet. Hij rijdt op een heel ander niveau,” aldus de voormalige wereldkampioen.

Hoewel hij geen klimmer is, legt Pedersen de lat hoog in koersen als Milano-Sanremo en de Ronde van Vlaanderen, waar er serieus geklommen moet worden. Hij is verre van een renner die enkel op het vlakke uit de voeten kan.

Dit voorjaar moest Pedersen een blessure overwinnen en keerde hij terug in koers bij Milano-Sanremo, met nog enkele weken tot de kasseimonumenten. Parijs-Roubaix was het hoofddoel, waarin hij zevende werd.

Hij maakte deel uit van Tadej Pogacars achtervolging en zag van dichtbij hoe snel de Sloveen over de kasseistroken raasde. “Ik trapte 750 watt op de kasseien, op het vlakke. Ik dacht: ‘dit kan niet. Je moet hem gewoon overleven!’”

“Maar dan boem. Men zegt dat je slim moet koersen om Tadej te kloppen. Nou, veel succes daarmee, kerel,” stelt hij. De Deen wacht nog op zijn eerste monumentzege, mede door de dominantie van twee generatiekampioenen als Pogacar en Mathieu van der Poel, die de monumenten de laatste jaren beheersen.

Toch is het geen kwestie waarin Pedersen zijn rivalen simpelweg zal overleven of snel op beterschap hoopt. “Als mensen mij vragen of ik het haat om in hetzelfde tijdperk als iemand als Pogacar te koersen, zeg ik nee. Het is geweldig. Maar de dag dat ik hem hopelijk eens in een Monument klop, wordt nog mooier.”