Wout van Aert heeft tot nu toe geen vlekkeloze carrière gekend. Meerdere valpartijen en blessures gooiden roet in het eten, maar 2026 bracht eindelijk de doorbraak met een kasseienmonument - Parijs-Roubaix 2026. Eindelijk, bij de veertiende poging en na drie eerdere podiumplaatsen.
Door alle ups en downs stond Van Aerts vrouw Sarah De Bie aan zijn zijde. In een interview met
Het Nieuwsblad spreekt de Belgische over het leven als
Van Aerts vrouw, over valpartijen, verlies en het publieke leven.
“Topsport is een harde wereld waarin je voortdurend aan de hoogste standaarden wordt getoetst, en de helft van Vlaanderen een mening over je heeft of iets van je wil. Wout heeft mij geleerd te relativeren – zeker over reacties op sociale media – maar ik blijf een gevoelig persoon,” vertelt ze openhartig.
“Het lijkt misschien niet zo, omdat ik stevig in mijn schoenen sta en rechtuit kan zijn. Buiten Wout en de kinderen om, knuffel ik bijna nooit iemand, precies omdat ik in de loop der jaren heb geleerd mijn emoties af te schermen. Maar begrijp me niet verkeerd: we hebben een prachtig leven – iets waar ik als tiener nooit van had durven dromen,” vult ze aan.
Al die valpartijen
Hoewel Van Aert in zijn carrière tal van grote zeges behaalde – waaronder drie wereldtitels in het veldrijden – worden zijn naam even vaak gelinkt aan zware crashes. Dat blijft ook bij De Bie hangen.
“Daarmee omgaan is niet altijd eenvoudig. Toen Wout in 2024 in Dwars door Vlaanderen viel en vijf maanden later opnieuw in de Vuelta, was dat voor mij de lastigste periode van zijn carrière. Het was er één te veel. Hij maakte echt kans op groen, en ging van een hoogtepunt plots naar stilstand. Fysiek kon hij even niets, dus hij was thuis zowat een derde kind.”
Wout van Aert moet de Vuelta a España 2024 verlaten met een knieblessure
De val die Van Aerts carrière bijna beëindigde nog voor die begon
Er is één moment dat ook zijn vrouw nooit vergeet: de val in de tijdrit in Pau in 2019, toen Van Aert zijn been openscheurde aan een dranghek.
“Ik wilde meteen naar Wout, maar dat kon niet. Gelukkig mocht ik twee à drie dagen later mee van het plaatselijke ziekenhuis naar AZ Herentals. Daar zag dokter Toon Claes dat ook mijn gezondheid door de schok had geleden, en hij zei: ‘We gaan jou hier even houden.’ Ik ben inderdaad blijven overnachten.”
“Ik besef nu dat die val in Pau traumatisch was, want ik herinner me er maar flarden van. Dat geldt ook voor het overlijden van mijn grootmoeder – de mama van papa – in 2014. Ons leven raast soms zo snel voorbij dat ik vaak geen tijd neem om echt stil te staan bij dingen,” zegt De Bie.
“Wat me recent echt heeft geraakt, was het overlijden van de vrouw van Robert Gesink (een voormalige Nederlandse renner, red.) vorig jaar. Zien hoe die altijd lachende Daisy in enkele maanden ziek werd en overleed, heeft me geleerd meer van het leven te genieten – bijvoorbeeld van momenten met Georges en Jérôme – ook al denk ik met al hun energie soms dat ik mijn haar uit mijn hoofd trek,” besluit ze.