Mathieu van der Poel voegt zich in 2026 bij de vele grootheden die op de Champs Elysées hebben gezegevierd vóór hem. En het was geen gewone zege – de Nederlander viel vroeg aan samen met Tadej Pogacar en hield met zijn laatste krachten het terugstormende peloton achter zich.
De Nederlander duwde zich net over de streep en had daarna enkele minuten nodig om weer op adem te komen en de overwinning met zijn ploeggenoten te vieren – Jasper Philipsen werd tweede en bekroonde zo Van der Poels zege.
“Ik denk dat iedereen al eerder heeft gezien dat ik heel diep kan gaan in een finale,” zei Van der Poel tegen NOS. “Ik heb het al een paar keer gezegd, maar dit was misschien wel het diepst dat ik ooit ben gegaan.”
Hij en de Sloveen bouwden na de laatste beklimming van Montmartre een stevige voorsprong uit, maar de goed georganiseerde jacht van Decathlon CMA CGM snoepte daar in de laatste vijf kilometer snel vanaf. “Ik dacht eigenlijk dat het gedaan was,” zei hij. “Met 500 meter te gaan dacht ik: ik heb niets meer te verliezen. Ik zette mijn hoofd omlaag en reed zo hard mogelijk richting de finish.”
Een van de mooiste zeges
De 31-jarige vierde in zijn carrière al meer dan één parel van een overwinning; zo werd hij wereldkampioen op de weg (en 7x wereldkampioen veldrijden), won hij drie keer zowel Parijs-Roubaix als de Ronde van Vlaanderen, en twee keer Milano-Sanremo. Toch heeft triomf op de Parijse boulevard iets unieks.
“Zeker top vijf, misschien,” rangschikte Van der Poel zijn meest recente
Tour de France-zege. “Misschien zelfs top drie. Ik denk dat dit een van mijn mooiste overwinningen is.”
Mathieu van der Poel wint op Champs-Élysées
“Pogacar is een echte kampioen”
De aanwezigheid van Pogacar op kop was cruciaal voor de zege, want de Sloveen bleef tot het einde doorstampen en geloven in zijn eigen kans. Van der Poel noemde de Tour-winnaar “misschien wel de beste renner ooit” en prees zijn overgave.
“Dat typeert ook de kampioen die Tadej is,” zei Van der Poel. “Hij bleef tot het einde volle bak rijden. Zo koersen wij, en dat liet hij opnieuw zien.”
Het nieuwe slotcircuit met de Montmartre-klim zat al een tijd in Van der Poels hoofd, zeker nadat hij in 2025 zijn eeuwige rivaal Wout van Aert zag zegevieren. Sindsdien mikte Van der Poel op gelijktrekken, nadat hij vorig jaar niet kon meedoen.
“Ik was er al een jaar mee bezig,” zei hij. “Vorige jaar lag ik ziek op de bank en zag ik Wout hier winnen. Op dat moment dacht ik: volgend jaar zet ik alles op het winnen van deze etappe.”
Daarom voelt deze zege bijzonder voor de man die zich allang “een van de beste klassiekerrenners” uit de geschiedenis mag noemen. “Ik word niet zo vaak meer emotioneel,” zei Van der Poel. “Maar vandaag was ik een beetje emotioneel.”
“Dit stond nog altijd ergens bovenaan mijn lijstje,” voegde hij toe. “Langzaam heb ik bijna alles afgevinkt. Ik kan alleen maar zeggen dat ik erg trots en heel blij ben.”