“Hoe ik overeind bleef op de Molenberg? Ik weet het zelf niet.” – Mathieu van der Poel ontsnapt op miraculeuze wijze aan een bijna-val en wint Omloop Het Nieuwsblad bij zijn debuut

Het beslissende moment van Omloop Het Nieuwsblad 2026 viel niet op de Muur van Geraardsbergen.

“Hoe ik op de Molenberg overeind bleef? Dat weet ik zelf niet,” gaf hij achteraf toe. “Er viel een Tudor-renner voor me, en ik kon hem niet ontwijken, dus reed ik half over hem heen. Ik hoop dat ik hem niet pijn heb gedaan. Mijn voet schoot uit het pedaal, maar gelukkig klikte hij snel weer in. Ik zag niet wat er achter mij gebeurde, maar ik neem aan dat er veel chaos was. Toen ik met Florian bovenkwam, hadden we een groot gat, en achteraf bleek dat het moment van de koers.”

Hij had gelijk.

De valpartij op de Molenberg brak de samenhang in het peloton precies op het moment dat Florian Vermeersch de beslissende versnelling forceerde. Van der Poel reageerde meteen, dichtte onder druk het gat, en Tim van Dijke sloot aan om de kern te vormen van wat de winnende vlucht werd.

Daarachter werden renners opgehouden, gesplitst of op achtervolgen gezet na eerdere chaos op de Eikenberg, waar mechanische problemen en lekke banden al meerdere favorieten troffen. Paul Magnier verloor tijd na twee fietswissels. Jasper Philipsen reed lek. Tom Pidcock moest passen. De koers herstelde zich daarna nooit meer volledig.

Wat een routineus gevecht om positie had kunnen zijn, werd de structurele breuk van de wedstrijd.

Toen de koplopers Geraardsbergen naderden, bedroeg hun voorsprong ongeveer vijftig seconden. De achtervolging was hergroepeerd, met grote ploegen die meedraaiden, maar een zware valpartij in het peloton temperde het tempo opnieuw op een cruciaal moment. Het elastiek was te ver uitgerekt.

Florian Vermeersch draaide als eerste de Muur van Geraardsbergen op, maar Van der Poel nam over tussen de Vesten en de steilste stroken van de Kapelmuur.

De versnelling was direct en zuiver. De laatste vroege vluchters vielen eraf. Vermeersch probeerde te reageren maar kon het wiel niet houden. Van Dijke vocht om de kloof te beperken, maar Van der Poel rondde alleen de top.

“Dat Florian problemen had met zijn versnellingen? Dat heb ik niet gehoord. Ik zag alleen dat ik een klein gaatje had toen ik bovenkwam. Ik focuste me erop zo beheerst mogelijk te rijden, want het was erg glad op die kasseien. Ik heb daar verder niets van gemerkt.”

Vanaf daar werd de koers herleid tot een beheerste solo over de Bosberg en richting Ninove. Zijn voorsprong bedroeg op de Bosberg zo’n dertig seconden en liep op naar veertig toen de achtervolgers moeite hadden om echt te organiseren.

“Ik rijd graag op de Muur. Ik heb daar al mooie koersen gewonnen en ook op de Vesten. Het is een klim die mij ligt, en het hielp ook dat er wind in de rug stond richting de finish. Mooi. Er stond de hele dag vrij veel wind, en het weer was slecht.”

Vermeersch en Van Dijke vochten om de overige podiumplaatsen, een beloning voor hun aanvalslust op de Molenberg en hun inzet in het laatste uur.

“Ik ken Florian al lang en ik heb altijd veel respect voor hem gehad. Na vandaag nog meer, want hij was enorm sterk. Hij rijdt altijd om te winnen, dat is mooi om te zien, en hij wordt beloond met een podium. Hij was een van de motoren van de kopgroep.”

Voor Van der Poel stond deze overwinning niet als specifiek doel gemarkeerd.

“Ik ben heel blij met deze zege, en de ploeg ook. Deze stond niet op onze lijst, dus we mogen heel tevreden zijn met vandaag.”

Bij zijn eerste poging voegde hij de Vlaamse opener toe aan zijn klassiekerpalmares, waarbij hij een bijna-misser op de Molenberg omzette in een perfect getimede triomf op de Muur.

En wat Kuurne - Brussel - Kuurne de volgende dag betreft?

“Er is nog niets beslist. Het plan was af te wachten hoe het vandaag zou gaan. We beslissen later in de bus naar het hotel, maar de kans is er.”