Etappe 2 van de Vuelta a España was zo’n dag waarop het lang voelde alsof het peloton vooral wachtte op de finale.

Het eerste uur ging nog altijd aan 45 km/u gemiddeld, dus van een zondagsrit was geen sprake. Maar zodra de vlucht stond, kalmeerde het tempo snel. Ethan Hayter, Koen Bouwman, Diego Uriarte en Sinuhe Fernandez vormden de ontsnapping van de dag, al kreeg het kwartet nooit echte ruimte van het peloton.

Lidl-Trek en Team Visma | Lease a Bike controleerden het verschil en hielden de vier binnen bereik. Lidl dacht logischerwijs aan Mads Pedersen voor de finish, terwijl Visma meerdere redenen had om te werken. Ze wilden kans maken op de etappe met Matthew Brennan of Wout van Aert, maar moesten ook Hayter in toom houden.

Voor mij was Ethan Hayter lange tijd de interessantste renner van de dag. Hij sprong naar de kopgroep nadat die al gevormd was en had duidelijk één doel: de zes bonificatieseconden bij de tussensprint pakken en zo dichter bij de rode trui komen.

Toen de andere vluchters werden gegrepen, reed Hayter solo door. Op de technische afdaling verdedigde hij knap zijn voorsprong, zelfs met Visma en Lidl-Trek er vol achter. Even leek het peloton hem vlak voor de sprint nog te grijpen, maar Hayter hield stand en pakte de volle zes seconden.

Kort daarna werd hij ingelopen, maar zijn inspanning was niet voor niets. Hij sprokkelde ook punten onderweg en nam de leiding in het puntenklassement. Het was een moedige zet en op een verder grotendeels gecontroleerde dag gaf hij de koers kleur.

Koen Bouwman haalde eveneens zijn doel uit de vlucht. Met maximale punten op beide beklimmingen werd hij de eerste leider van het bergklassement. Podiumceremonie verzekerd en een geslaagde dag voor hem.

Echt koersen begon pas in de laatste 20 kilometer. Het peloton kwam weer samen, het tempo ging omhoog en plots wilde elk team op kop rijden.

Met meerdere rotondes, een versmallende weg en een licht oplopende aankomst was positie kiezen cruciaal. Visma, UAE Team Emirates - XRG, Lidl-Trek, Movistar, Netcompany INEOS en Groupama-FDJ United toonden zich voorin en het peloton werd helemaal uitgerekt.

Toen demarreerde Wout van Aert op 1,8 kilometer van de meet. Het was een serieuze versnelling en Tadej Pogacar sprong meteen mee. Een XDS Astana-renner sloot aan, maar het trio kreeg geen gat dat standhield.

Toch maakte het duidelijk hoe lastig de finale was. Dit was geen rechttoe-rechtaan sprint waarin de treintjes hun sprinters simpelweg tot op 200 meter afleveren.

Uiteindelijk was Matthew Brennan de sterkste. De jonge Visma-renner timede zijn inspanning perfect en klopte Pau Miquel, Pogacar en Pedersen voor de etappezege.

Het onderstreepte opnieuw hoe compleet Brennan nu al is. Hij overleefde het klimwerk, behield de rust in de nerveuze finale en had nog genoeg snelheid om het af te maken. Renners als Pogacar en Pedersen kloppen op een oplopende aankomst is nooit gering.

Pau Miquel op plek twee was vermoedelijk de grootste verrassing, terwijl Pogacar opnieuw liet zien dat hij in bijna elk type finale kan meedoen. Pedersen zal met plaats vier wellicht teleurgesteld zijn na het werk van Lidl-Trek, maar de finish was simpelweg chaotischer dan een normale massaspurt.

Per saldo was het een tamme etappe met een zeer vermakelijk slot. Hayter animeerde het middenstuk, Van Aert en Pogacar vielen laat aan, maar Brennan had het laatste woord. En eerlijk, gezien hoe Visma de dag controleerde, was dit waarschijnlijk de uitslag die ze verdienden.

Javier Rampe van CiclismoAlDia was getuige van alle dramatiek en actie tijdens de tweede etappe en zei aan het eind van de dag.

Een overgangsetappe na een openingstijdrit die het klassement meteen vormde. Een kopgroep van vier, met daarbij Ethan Hayter, die La Vuelta eer aandeed door alles te geven in een poging de rode trui van Tadej Pogacar over te nemen.

Voor de Britse Soudal-renner zat het er niet in, maar de zege ging wel naar een landgenoot van Hayter: Matthew Brennan. Een van de grootste jonge talenten van zijn generatie. De veelzijdige Visma-renner werd door de Nederlandse ploeg perfect gelanceerd in een verrassend uitgevoerde lead-out: verrassend omdat ze dat klaarspeelden ondanks de aanval van Wout van Aert op twee kilometer van de streep. Toch verzekerde Brennan zich van zijn allereerste zege in een Grote Ronde, in de Vuelta a España.

Op de langste dag van deze editie van de Spaanse Grote Ronde controleerde het peloton een kopgroep van vier tot ongeveer de laatste 30 kilometer feilloos. Op dagen als deze, met vooral smalle wegen en af en toe een korte afdaling, valt er tactisch weinig te breien.

Vraag het maar aan Sergio Chumil, Cian Uijtdebroeks of Sergio Samitier. Van de drie moest alleen de Guatemalteek opgeven wegens hevige sleutelbeenpijn. Zonde, want zijn opgave kost de ploeg een waardevolle pion voor de middelgebergte-etappes. Intussen staat de Belgische kopman van Movistar op het punt het laatste restje vertrouwen van de supporters te verliezen, voor zover dat er nog is.

Hij moest de leider van de Spaanse ploeg worden en de natuurlijke opvolger van Enric Mas. Velen van ons dachten zelfs dat hij aanvallender was dan de renner van de Balearen, maar als hij de hele dag op de grond ligt of ziek is, kan hij weinig bijdragen aan een team dat snakt naar UCI-punten via sterke klassementsplaatsen en, nog belangrijker, zeges.

Cian Uijtdebroeks stelt opnieuw teleur bij Movistar Team. Hopelijk kan hij zichzelf én de fans weer oppeppen.

Rúben Silva van CyclingUpToDate volgde de rit vanuit het Vorstendom Monaco op de voet en deelde aan het eind van de dag zijn mening met ons.

Een dag die over het geheel genomen tam en vrij actiearm was. In de finale, met iedereen nog fris, werd het tegenovergestelde. Ik wil eerst zeggen dat ik absoluut geen fan ben van een volledige etappe over Frans grondgebied, in de Vuelta.

Morgen is het hetzelfde verhaal. De Vuelta die start in Monaco en twee volle dagen in Frankrijk doorbrengt, haalt voor mij het gevoel weg, om het zo te zeggen. Er is weinig beleving; het doet me wachten tot de ‘echte koers’ begint, terwijl deze openingsdagen (zoals we ook in de Giro zien) zonder actie verlopen tot in de laatste kilometers.

Sportief was het goed om Ethan Hayter in beweging te zien, in de dagvlucht en naar de voorlopige leiding na het sprokkelen van seconden. Renners die met enigszins vernieuwende tactiek hun koers verbeteren of zich tonen: dat is wat wielrennen moet zijn, maar in grote rondes vaak niet is.

In typische Ethan Hayter-stijl droeg hij vervolgens toch niet de rode trui, want zoals al jaren het geval is, kan hij zich niet positioneren in het peloton. Door de breuken op de slotklim kwam hij niet eens aan in het tweede peloton.

Vooraan had Visma een plan. Wout van Aert zou via een sprint waarschijnlijk niet in het rood komen, ook al was het wiskundig mogelijk. Pogacar was te sterk, Hayter zat ogenschijnlijk ervoor... Van Aert móést aanvallen, en deed dat op een vooraf gekozen plek, waarmee hij de meesten verraste.

Zonder Pogacar had hij vermoedelijk doorgezet naar de winst. Pogacar reed hem dicht, maar betaalde daar later mogelijk de tol voor in de finale. Eerlijk gezegd: Matthew Brennan oogde zó sterk dat ik niet denk dat iemand hem had kunnen kloppen.

Mads Pedersen liet zien dat hij niet in topvorm is, Pau Miquel pakte een tweede plaats die misschien onder de radar blijft maar absoluut een vermelding verdient; terwijl Felix Gall en João Almeida 18 seconden verloren in een finale waar dat niet nodig was.

Etappe 2 zal niet herinnerd worden om meedogenloze actie, maar de finale bood genoeg spanning om een verder gecontroleerde dag te redden. Ethan Hayter gaf de vlucht betekenis door voor boniseconden te jagen, terwijl Koen Bouwman de bergtrui veiligstelde. Lidl-Trek en Visma hielden de koers in een wurggreep, tot het tempo richting Manosque alsnog explodeerde.

De late aanval van Wout van Aert was gedurfd en perfect getimed, maar Tadej Pogacar toonde opnieuw waarom hij zo moeilijk te verrassen is. Zijn directe reactie beëindigde Van Aerts hoop om zowel rit als rood te grijpen, al kostte die inspanning Pogacar mogelijk de sprint.

Het laatste woord was voor Matthew Brennan. De jonge Brit bleef koel in de chaotische slottwee kilometer en ontketende de krachtigste versnelling op de oplopende finish. De tweede plaats van Pau Miquel was een van de prestaties van de dag, terwijl Mads Pedersen het werk van Lidl-Trek niet kon belonen. Een stille etappe met een dolgedraaide finale, bekroond door Brennans eerste ritzege in een grote ronde.