DISCUSSIE | UAE Tour 2026 etappe 1 – Harde wind, ingekorte etappe, Milan likt zijn wonden en een vliegende Mexicaan

Vandaag begon de tweede etappekoers van de WorldTour-kalender 2026: UAE Tour 2026 is onderweg. Adam Yates, winnaar in 2020, Remco Evenepoel in 2023 en Lennert Van Eetvelt in 2024 zijn allemaal present, in een editie zonder titelverdediger van vorig seizoen.

We hebben het uiteraard over Tadej Pogačar, drievoudig winnaar van de koers (2025, 2022 en 2021), die zijn seizoen later op gang trekt en dit jaar op 8 maart start in de Strade Bianche.

De etappe werd getekend door harde wind. De koersdirectie besloot in overleg met de commissarissen de afstand te verkorten van 144 km naar slechts 118 km.

Silvan Dillier van Alpecin-Premier Tech was de enige vluchter, maar hij kreeg nooit veel voorsprong. Het peloton hield hem kort. Met de ingekorte etappe brak al snel het laatste wedstrijduur aan en werd alles in stelling gebracht voor een massasprint. Met topfavoriet Milan tegen de vlakte en Pogačar afwezig, opende Del Toro vroeg zijn sprint en pakte de eerste zege van de week.

Een klassieke UAE-rit als we er ooit één zagen, zonder echte vlucht en zonder echt koersverloop tot de 10 kilometer te gaan. Vanaf daar rekende ik op een sprint met Milan als favoriet, maar door zijn val lag het veld open. Al is het niet zeker dat hij had gewonnen, want het leek zwaarder dan vorig jaar. Waar Pogacar vorig jaar geen moment aanspraak maakte, moesten de renners dit keer al vroeger tot het uiterste op de laatste helling.

Evenepoel zat ingesloten aan de rechterkant en kon niet versnellen, terwijl Del Toro de juiste positie, wat geluk en vervolgens perfecte timing had. Belangrijker nog: hij had de benen om het af te maken. Zoals de laatste jaren vaker gebeurt, bewees hij dat je met scherpe benen dag 1 kunt binnenkomen en het koersritme via training kunt opdoen. Ik denk dat Evenepoel morgen alsnog de leiding pakt, maar deze 10 bonificatieseconden kunnen voor Del Toro veel betekenen in de strijd om de eindzege.

Een etappe waar weinig over te schrijven valt. Alles kwam neer op de laatste 10 kilometer, toen het peloton het tempo opschroefde. Brede rotondes, zeer hoge snelheid, de gebruikelijke valpartijen, met één ervan die Jonathan Milan uit de strijd om de zege haalde. De strijd om positie was fel.

De aanloop naar de laatste kilometer deed een sprintduel vermoeden tussen de sprinters die nog in de groep zaten, maar toen lanceerde Isaac del Toro vroeg. Hij sloeg een gat groot genoeg om de handen in de lucht te steken en de eerste leiderstrui van de koers te grijpen.